Tibetan
ང་བའི་ལམ་གྱི་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའི་རྟགས་ཏེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལུང་མ་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ལ། འདིས་ནི་ཆོས་ནི་རྡུལ་ཙམ་མི་དམིགས་ཉིད། རང་གིས་ལ་ངེས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་གསུངས་ཏེ། དེས་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་དེ་ནི་རང་གི་ས་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གམ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ནི་སོམ་ཉིའོ། །ཡང་དག་པར་ཞུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་བ་མེད་པའོ། །མཚམས་མེད་པའི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མཚམས་མེད་པ་ནི་མཚམས་མེད་པ་ལྔའོ། །གསལ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཏང་བའོ། །གནོད་པ་ནི་ཉམ་ཆུང་བར་བྱས་པའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་སེམས་ནི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། །མི་འཕྲོགས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་བཀྲི་པའོ། །འདི་ནི་རང་གི་ས་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཞིང་ངེས་པ་ཉིད་དེ། དེ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་རྟགས་ཏེ་བཅུ་བཞི་པའོ། །ས་གསུམ་ལ་ནི་གནས་པ་དང༌། བདུད་ཀྱི་ལས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གཞན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང༌། བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་སྟེ། གནས་གསུམ་ནི་ས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ལྷག་པར་ཡང་དག་པར་ངེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ལ། འདི་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚེ་འདི་ལའོ། །འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་འོག་མ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དོན་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའོ། །ཡོད་པ་ལས་ན་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །འདི་ནི་ས་གསུམ་ལ་གསས་ཏེ། དེ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་རྟགས་བཅོ་ལྔ་པའོ། །གཞན་ཡང་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ལེའུ་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་གསུངས་པ་ལ། བདག་གི་ལུས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི་འཚོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །སྲོག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་ནི་འཆི་བའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ཆོས་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །སྐྱེས་བུ་གཏི་མུག་ཅན་ཁ་ཅིག་ནི་འདོར་བར་བྱེད་དོ། །འདི་ནི་བདག་དང་གཞན་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། སྲོག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གཏོང་
Chinese
是见道之法知忍之相，第十三。 善现，又从“名为”至“应知”之间所说，此说“法乃微尘不可得，自于彼定”之义。因此，对法之微尘亦不真正随见，何故退转者，于自地不复退转，岂非如是耶？无有犹豫，犹豫即是怀疑。 “真实退怯”者，即无有兴致。“无间之心”者，无间即是五无间。“明了”者，即于一切行相中舍弃。“损害”者，即令衰损。“不退转之心”者，即自性决定为不退转。“不劫夺”者，即不为他所夺。 此乃显示于自地不退转之决定性，是见道之法知之相，第十四。 于三地而住，以及魔之业，与如来之语非异性， 自性成为真实圆满菩提。三处即是三地。 其中，更加真实决定者，从“若”等至“应知”之间所说。 “于此”者，即于此生。“此非如来”者，如前。“彼”字，应与下文“如是”相连。 “非异于彼”者，即唯有证得无上真实圆满菩提之义。 佛所加持者，即佛之化身。 “有者”乃是唯独之义。 此乃于三地而赞叹，是见道之随知相，第十五。 又，从善现至本品圆满之间所说。 “亦舍我身”者，即生活等。“亦舍性命”者，即死亡。 佛薄伽梵所说之法，乃是正法，即空性。 某些愚痴之人则舍弃之。 此乃为摄受自他故，亦舍性命。
English
This is the thirteenth sign of forbearance in knowing the Dharma of the Path of Seeing. Furthermore, from "named" to "should be known," it is said that this speaks of the meaning of "Dharma is not attainable even as a mote of dust, one is certain of it oneself." Therefore, one does not truly see even a mote of dust of Dharma. Why does the one who regresses not regress from their own ground? Is it not so? There is no doubt, doubt is hesitation. "Truly shrinking back" means without enthusiasm. "Mind without interval" means the five without interval. "Clear" means abandoning in all aspects. "Harm" means causing to diminish. "Mind that does not regress" means that one's nature is determined to be non-regressing. "Not robbed" means not taken away by others. This shows the certainty of not regressing on one's own ground, and is the fourteenth sign of knowing the Dharma on the Path of Seeing. Abiding in the three grounds, and the actions of demons, and the words of the Tathagata are not different, One's own nature becomes true and complete enlightenment. The three places are the three grounds. Among them, the more truly certain, from "if" and so on to "should be known." "Here" means in this life. "This is not the Tathagata" is as before. The word "that" should be connected with the following "thus." "Not different from that" means only the meaning of attaining unsurpassed true and complete enlightenment. What is blessed by the Buddha is the emanation of the Buddha. "Existing" is the meaning of only. This is praised on the three grounds, and is the fifteenth sign of subsequent knowledge on the Path of Seeing. Furthermore, from Subhuti to the completion of the chapter. "Also abandoning my body" means livelihood and so on. "Also abandoning life" means death. The Dharma spoken by the Buddha Bhagavan is the true Dharma, which is emptiness. Some foolish people abandon it. This is for the sake of embracing oneself and others, also abandoning life.
Tibetan
བར་བྱེད་པ་དེ་ནི་གང་སངས་རྒྱས་ལ་དགའ་བ་དང་གུས་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་ཡང་བྱེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མཚོན་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ༌། །ལྷག་མ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྲོག་གཏོང་བ་སྟེ། དེ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་རྟགས་བཅུ་དྲུག་པའོ། །འདི་འདྲའི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ནི། །བློ་ལྡན་མཐོང་བའི་ལམ་གནས་ཀྱི། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་དག་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྣམ་པ་དང༌། རྟགས་དང་མཚན་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ལེའུ་ནི་ལེའུའོ། །འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་པའི་དཀའ་འགྲེལ། སློབ་ དཔོན་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བས་རྣམ་པར་སྦྱར་བ་སྙིང་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལས་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་གང་གི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་དང་གྲངས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་ནས། བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་གཉི་ག་ཡང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟབ་པ་སྟེ་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གཅིག་གིས་སོ། །ཇི་ཞིག་ངོ་མཚར་བ་ཡིན་ཞེ་ན་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། །ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ནི་ཚོགས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གཉིས་སུ་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འབད་པས་ཐོབ་པས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་མཆིས་པའོ། །གྲངས་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དཔག་ཏུ་མ་མཆིས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པའོ། །གྲངས་ལས་འདས་པས་མཐའ་ཡས་པའོ། །མཆོག་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་མུ་མེད་པའོ། །མི་འཕྲོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ཟབ་པའོ། །རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། སྤྱོད
Chinese
能起作用的，就是对于佛陀所欢喜和恭敬的，也同样对于法也这样做，因为了知如来是法身之故，也因为视自己为成佛者之故。也表示对于声闻说法者也，菩萨和天等也是。其余的就容易理解了。这是为了法的缘故而舍弃生命，那是见道之道的随知十六相。这样的十六刹那： 具慧见道位之人， 不退转之相即是。 这叫做结尾。为了阐明不退转的相、征相和特征是什么的章节，就是章节。圣八千颂般若波罗蜜多释难，导师宝生寂静所作的心要精华中的第十七章。与决定性分相符，以及显示了见道的不退转之相和数量的差别之后，修道是甚深的，那两者都无法言说，因此在论典中说：修道是甚深的，从世尊到不被独觉所夺之间所说。世尊稀有啊，这用一句话来表达。如果问什么稀有，就说了大功德等。大功德是积聚，因为极其甚深，所以经过无数劫不间断地努力才获得。因为无法了知那样的差别，所以是无量。因为无法知晓数量，所以是不可思议。菩萨摩诃萨，是因为安住于修道而不退转。不退转，就是安住于修道。因为超越数量所以是无边。因为极其广大所以是无涯。不被夺取，就是说真实的智慧不被声闻和独觉所执持。这是修道甚深。世尊所请问等所说，行
English
That which acts is that which rejoices and reveres the Buddha, and does the same for the Dharma, because one knows that the Tathagata is the Dharmakaya, and also because one sees oneself as becoming a Buddha. It also indicates the one who teaches the Dharma to the Shravakas, and also Bodhisattvas and gods, etc. The rest is easy to understand. This is giving up one's life for the sake of the Dharma, which is the sixteen aspects of subsequent knowledge of the path of the path of seeing. These sixteen moments: For the wise who abide in the path of seeing, The signs of non-retrogression are these. This is called the conclusion. The chapter that clarifies what the aspects, signs, and characteristics of non-retrogression are, is the chapter. The difficult commentary on the Holy Eight Thousand Prajnaparamita, the seventeenth chapter from the Essence of the Heart, composed by the teacher Ratnakara Shanti. After showing the difference between the aspects and numbers of non-retrogression of the path of seeing, which is in accordance with the definitive division, the path of meditation is profound, and neither of them can be expressed. Therefore, it is said in the treatise: The path of meditation is profound, from the Bhagavan to what is not taken away by the Pratyekabuddha. The Bhagavan is wonderful, which is expressed in one sentence. If asked what is wonderful, then great qualities and so on are spoken of. Great qualities are accumulated, and because they are extremely profound, they are obtained through continuous effort for countless eons. Because one cannot know such differences, it is immeasurable. Because one cannot know the number, it is inconceivable. Bodhisattva Mahasattva, because he abides in the path of meditation and does not regress. Non-retrogression is abiding in the path of meditation. Because it transcends number, it is infinite. Because it is extremely vast, it is boundless. Not being taken away means that true wisdom is not held by Shravakas and Pratyekabuddhas. This is the profound path of meditation. What is said by the request of Subhuti, etc., the conduct
Tibetan
་པ་ནི་ནུས་པའོ། །སྟོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དགོངས་སོ། །དེ་ལས་ཅི་ཞིག་སྟོན་ཞེ་ན། དེ་ཁོ་ནའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཁོ་ན་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་གནས་ཤེས་པའི་འོག་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཟབ་མོ་ཟབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཟློས་པའི་དོན་ཏེ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཁི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེའི་རྟེན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། །བརྩམས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་སྟོན་པའོ། །ཤེས་པར་བྱ་བར་ འདོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྦྱོར་བར་འདོད་པའོ། །འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའོ། །དེས་བསྟན་བཅོས་ལས། །ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས། །ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དང༌། །སྐུར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཟབ་པ་ནི་ཟབ་པའི་དངོས་པོའི་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཟབ་མོར་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ཟབ་པ་ནི་ཟབ་ཅེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེའི་དམིགས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཟབ་པ་ཉིད་དེ། གང་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་དང་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རབ་འབྱོར་ཟབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མེད་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། དེ་རིག་པས་མཚན་མ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་སྨོན་པ་མེད་པ་སྟེ་དེ་རིག་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྨོན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སྲིད་པའི་དོན་དུ་ལས་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་མ་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་དག་དེ་ལས་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། །རྫེས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་རིག་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་མི་སྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་འགོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཡང་སྲིད་པ་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ནི་མྱ་
Chinese
是能力。即使宣说，也认为不会对众生产生利益。那么宣说什么呢？宣说了“仅仅为了那个”等。仅仅是依次连接，为了那个，应该在安住智慧之下观察。深奥啊深奥，是重复的意思。安住，是修行的道的所缘。具有智慧波罗蜜多，是那个所依的意思。宣说，是要开示。这是善现请问。如是请问等，开始是最初宣说。想要知道，是想要与修行的道相应。这是薄伽梵的应允。因此在论典中说：深奥的空性等，那个深奥是从增益和诽谤的边解脱。这样宣说了。那个深奥是深奥的事物。因为什么而变得深奥呢？也是空性、无相等等，道的所缘深奥，认为是深奥。那个所缘是空性等。空性等也是深奥，从增益的边和诽谤的边远离。为了显示薄伽梵的应允，善现宣说了深奥等。如所显现的一切法都不存在，如实存在的仅仅是空性。那个就是无相，因为智慧遮止相。那个就是无愿，因为智慧在三界中没有愿望。那个就是不现行，因为那些也不为有而造作。那个就是不生，因为那些不从那产生。那个就是不生，因为知道自性没有生。那个就是无事物，因为是无后。那个就是离贪，因为智慧不生起烦恼的随眠。那个就是灭，因为那些也灭除有。那个就是寂
English
is the ability. Even if it is proclaimed, it is considered that it will not benefit sentient beings. So what is proclaimed? It is said, "Just for that," and so on. "Just" is connected sequentially, and for that, one should observe under the abode of wisdom. "Profound, profound" means repetition. "Abode" is the object of meditation on the path of practice. Having the perfection of wisdom is the meaning of that support. "Proclaim" means to reveal. This is Subhuti's request. "Thus asked," and so on, "began" means the first proclamation. "Wanting to know" means wanting to be in accordance with the path of practice. This is the Blessed One's acceptance. Therefore, it is said in the treatise: "Profound emptiness," and so on, "that profoundness is liberation from the extremes of superimposition and defamation." Thus it is proclaimed. That profoundness is the profound thing. Why does it become profound? It is also emptiness, signlessness, and so on. The object of the path is profound, and it is considered profound. That object is emptiness, and so on. Emptiness, and so on, is also profound, being separated from the extreme of superimposition and the extreme of defamation. In order to show the Blessed One's acceptance, Subhuti proclaimed profoundness, and so on. All phenomena that appear do not exist, and what truly exists is only emptiness. That is signlessness, because wisdom prevents signs. That is wishlessness, because wisdom has no wishes in the three realms. That is non-manifestation, because those do not act for existence. That is unborn, because those do not arise from that. That is unborn, because it is known that there is no self-nature of birth. That is non-thing, because it is without residue. That is detachment, because wisdom does not generate the predispositions of afflictions. That is cessation, because those also cease existence. That is peace.