Tibetan
་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་ཅུང་ཟད་མཐོང་ན་ནི་རིང་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་བགྱིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །རྣམ་གྲངས་གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོ་ཉིད་གང་ལགས་ཞེས་བྱ་བར་ བསམས་པའོ། །རབ་འབྱོར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞུས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསམས་པའོ། །མ་གཡེངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་ངོ༌། །ཡང་གི་སྒྲ་ནི་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། །རྒྱུ་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྗེས་ལས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པ་སྟེ། །གང་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །སེམས་ཅན་དང༌། གང་ཟག་དང༌། རྫས་དེ་དང་འདྲ་བར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། །རང་བཞིན་ནི་སྐྱེ་བ་སྟེ་དེ་དག་མེད་པའོ། །སེམས་ཅན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེས་ན་ལྷག་མ་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་སླའོ། །དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པའོ། །བསམ་པ་ནི་དམིགས་པའོ། །མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུའོ། །དེ་མེད་པ་ནི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་མི་རྒྱ་བ་ཉིད་དོ། །དོན་ཇི་ལྟ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་མི་རྒྱ་བ་ནི་མི་འཛིན་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་སྟོབས་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པ་ནི་སྟོབས་རྫོགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ངོ༌། །མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ལྔ་བསྟན་ནས། དྲུག་པ་མོས་པའི་རྒྱུ་དང༌། བདུན་པ་སྤོང་པའི་རྒྱུ་ཡང་བསྟན་ཏེ་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། སངས་རྒྱས་བསྟན་དང་སྦྱིན་སོགས་དང༌། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ། །འདི་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་དག་ཡིན། །ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་དག་ནི། །བདུད་ཀྱིས་ཐིབས་ཀྱིས་ནོན་པ་དང༌། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་མ་མོས་དང༌། །ཕུང་པོ་ལ་སོགས་མངོན་ཞེན་དང༌། །སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་ཟིན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚིག་གསུམ་གྱིས་ནི་མོས་པའི་རྒྱུ་གསུམ་བསྟན་ཏོ། །ཚིག་གཞན་ལྔ་ནི་སྤོང་བ་སྟེ་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་བཞི་བསྟན་ཏོ། །མ
Chinese
“非有”的意思就是说没有任何法。因此，如果稍微见到一点法，就会变得疏远，直到不做为止。所谓“以何种方式”，是思考“什么是伟大本身”。 善现（rab 'byor，须菩提）请问世尊等，是考虑到一切法本质上都是无生的。所谓“不散乱”，是因为没有二元性。即使这样，也是因为意义本身非常重大。 “又”这个词是强调思考的意义。像这样等等说了。所谓“同类因”，是指从它的结果中产生的确定性的知识。与“凡是缘于有情”结合起来。有情、补特伽罗、事物，都和它一样，是无自性的。自性是相，本性是生，这些都没有。所谓“有情无自性”等，就是对这个的解释。有情的本性是无生的，因此也容易理解其他的剩余部分。所谓“寂静”，就是空性。所谓“思考”，就是缘。所谓“现前圆满正觉”，就是现量。没有它，就是不能现前圆满正觉。实义就是真实存在的意义。不能现前圆满正觉，就是不执着。同样，般若波罗蜜多也是如此。如何如实地证得有情的力量呢？就是没有丝毫的力量圆满。同样，如来（de bzhin gshegs pa）的般若波罗蜜多也是如此。在显示了现前证悟的五个支分之后，也显示了第六个信解的因和第七个舍弃的因，依此而根据教典说：“佛陀教法与布施等，以及善巧方便者，是对此信解的因。缺乏佛法的因，是被魔的稠密所压制，以及不信解甚深之法，以及对蕴等的现前执着，以及被恶友完全控制。”这样说，用三个词显示了三个信解的因。另外五个词是舍弃，显示了缺乏佛法的四个因。
English
The meaning of "non-existent" is that there is no dharma whatsoever. Therefore, if one sees even a little dharma, one will become distant, until one does not do it. The so-called "in what way" is thinking about "what is greatness itself." Subhuti's question to the Blessed One, etc., is considering that all dharmas are essentially unborn. The so-called "not distracted" is because there is no duality. Even so, it is because the meaning itself is very important. The word "also" emphasizes the meaning of thinking. Like this, etc., it is said. The so-called "homogeneous cause" refers to the definite knowledge that arises from its result. It is combined with "whatever is focused on sentient beings." Sentient beings, persons, and things are the same as it, being of the nature of no self-nature. Self-nature is a characteristic, and nature is birth, and these are not there. The so-called "sentient beings have no self-nature," etc., is an explanation of this. The nature of sentient beings is unborn, so it is easy to understand the other remaining parts as well. The so-called "seclusion" is emptiness. The so-called "thinking" is focus. The so-called "manifestly and perfectly enlightened" is manifest. Without it, it is not possible to be manifestly and perfectly enlightened. The real meaning is the meaning that truly exists. Not being able to be manifestly and perfectly enlightened is not clinging. Similarly, the Prajnaparamita is also like that. How does one truly accomplish the power of sentient beings? It is that there is not even a little bit of power that is complete. Similarly, the Tathagata's Prajnaparamita is also like that. After showing the five limbs of manifest realization, the sixth cause of faith and the seventh cause of abandonment are also shown, and based on that, the scriptures say: "The Buddha's teachings and generosity, etc., and whoever is skilled in means, are the causes of faith in this. The causes of being impoverished by the Dharma are being oppressed by the density of demons, and not having faith in the profound Dharma, and manifest attachment to the aggregates, etc., and being completely controlled by evil friends." Thus it is said, and with three words, the three causes of faith are shown. The other five words are abandonment, showing the four causes of being impoverished by the Dharma.
Tibetan
་མོས་པ་ནི་མོས་པའོ། །འདི་ལ་མོས་ པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་འདི་ཉིད་ལ་མོས་པའོ། །དེ་ཉིད་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་ཏེ། མོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མོས་པ་སྟེ་དེ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚིག་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པ་གཞན་བཀག་པས་དེ་ལ་མོས་པའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ནེམ་ནུར་ནི་གནོད་པ་སྟེ་གནོད་པར་བྱ་བ་དང༌། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནེམ་ནུར་མེད་པའོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་ཡིད་གཉིས་སོ། །རྨོངས་པ་ནི་མི་ཤེས་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གསུམ་སྟེ་དེ་ནི་མོས་པའོ། །མོས་པའི་རྒྱུ་ནི་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་དྲན་པ་གཉིས་ནི་གང་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་འདིར་སྐྱེས་བ་དང༌། ཡུན་ཇི་སྲིད་ཅིག་ཏུ་སྤྱད་པའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་མོས་པར་བྱེད་པ་དང༌། མོས་པ་དང༌། མོས་པར་བྱ་བའི་མཚོན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དོན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་པོ་དག་གོ །དོན་གྱི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་དག་གི་རང་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་སོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འཚལ་བའོ། །རྫོགས་པར་བགྱི་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟགས་གང་གི་ཕྱིར་རོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྟགས་གསུངས་ཏེ། བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གིས་མཐོང་བའོ། །བརྗོད་པར་འདོད་པ་དག་ལ་འབྲེལ་པའི་དྲུག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལེགས་པར་བཤད་པའི་སློབ་པ་དང༌། མེ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་གི་མི་ཅོག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །རྣ་བླགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་གཅིག་པ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པའོ། །གུས་པར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་གུས་པ་འམ་འདོད་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་བཅད་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བར་ཆད་མི་བྱེད་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཇུག་སྡུད་པའོ། །འདི་ལ་བསྲུང་བའི་ངང་ཚུལ་ ཡོད་པས་ན་ཡུན་རིང་པོར་སྤྱད་པ་ཅན་ནོ། །གང་གིས་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ
Chinese
信解即是信解。于此信解，即是于此禅定道之信解。彼即是，从“世尊”等起，至“不愚昧”止所说。所谓信解，即是于决定之事物本身如是，非于其他，此乃信解，即是能成办之义。以三句遮止其他形态，宣说于彼信解之相。其中，内姆努尔（藏文），即是损害，谓所损害及无损害者，故为无内姆努尔（藏文）。怀疑即是二心。愚昧即是不知。此乃其他三种形态，此乃信解。信解之因有三。其中，二忆念为从何处死殁而生于此处，及于多久时中受用。所谓“彼”，即是能信解者及信解与所信解之表诠。因此宣说“彼世尊”等。所谓“义本身”，即是八现观。所谓“义之理”，即是彼等各自之自体事物。所谓“法性”，即是仅以名、句、字等。所谓“法之理”，即是以摄略与广说等。随所证故随行。如是知故随求。所谓“圆满作”，如是于其他亦然。彼为何故耶，所谓“若”，即是因何之故。舍利子等则宣说三种征相。所谓“我见”，即是我所见。于欲说者，为关联之第六格，譬如善说之学及火等之木人等。所谓“倾听”，即是使具足专注。所谓“应恭敬”，即是恭敬或欲求本身。因不作分别故，不作间断。舍利子等则为结尾。此有守护之相，故为长时受用者。何者曾供养众多佛，则称彼为“彼”。彼即是佛。
English
Faith is faith. To have faith in this is to have faith in this very path of meditation. That itself, from "Bhagavan" and so on, up to "not becoming foolish," is what is said. What is called faith is just like that in the very object of certainty, not in anything else. This is faith, meaning it will accomplish it. By negating other forms with three sentences, the characteristics of faith in that are explained. Among them, nemnur (Tibetan) is harm, meaning what is harmed and what is without harm, therefore it is without nemnur (Tibetan). Doubt is of two minds. Foolishness is not knowing. These are three other forms, this is faith. There are three causes of faith. Among them, the two recollections are from where one died and was reborn here, and for how long one has enjoyed it. "That" refers to what causes faith, and the representation of faith and what is to be believed. Therefore, "That Bhagavan" and so on are spoken. What is called "the meaning itself" is the eight Abhisamayas. What is called "the way of meaning" is the self-nature of those things themselves. What is called "Dharmata" is only by these names, sentences, and letters. What is called "the way of Dharma" is by abbreviation and elaboration, and so on. Following what is realized, one follows. Knowing thus, one seeks. What is called "perfect action" is the same for others as well. Why is that? What is called "if" is for what reason. Shariputra and others explain the three signs. What is called "I see" is what I see. For those who want to speak, it is the sixth case of association, like the well-spoken learning and the wooden man of fire and so on. What is called "listening" is to make one-pointed and complete. What is called "should be respectful" is respect or desire itself. Because it does not make distinctions, it does not make interruptions. Shariputra and others are the conclusion. This has a state of protection, so it is a long-term user. Whoever has served many Buddhas is called "that." That is the Buddha.