Tibetan
ས་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ནི་ཉེས་པ་མེད་དེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ཉེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བཞིན་ནོ། །མདོ་ལས་གསུངས་པའི་བསོད་ནམས་ལྷག་པ་ནི་དད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་པའོ། །དེ་ལས་ནི་སྤྱོད་པ་ལྷག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚིག་ཉམས་པས་ཕྱི་ལ་བསྐང་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་མདོ་ལས་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ལས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ནང་ཡོངས་སུ་དང་སྟེ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རྟོག་པ་མེད་པ། དཔྱོད་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གྱུར་པའི་དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ་བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་དེ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་བདེ་བ་ལ་གནས་པ་བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ་དགའ་བ་མེད་པའི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་པས། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་བ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དངོས་པོའི་འདོད་པ་དག་ལ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་པའི་ལུས་དང༌། ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པ་སྟེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་གསུམ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་བའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབས་ནས་གནས་པ་སྟེ། ཉེ་བར་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབས་པའོ། །གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་མྱོང་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་སེམས་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མཐོང་བ་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ པའོ། །རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་པ་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དཔྱོད་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་འཛིན་པ་མེད་པས་སོ། །དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་བཏང་སྙོམས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་ཡང་བཏང་སྙོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགའ་བའི་གོ་སྐབས་མི་སྦྱིན་ཞིང་ཤེས་རབ་ལན་མང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ནི་མྱོང་བའི་བདེ་བ་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བའོ། །ལུས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང༌། ཡིད་ཀྱི་ལུས་སོ། །འཕགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། །བདེ་བ་ལ་གནས་པ་ནི་བསམ་གཏན་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །དེ་ལ་བདེ་བ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་པོས་སོ། །དེས་ན་འདི་ཉིད་སྔ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་སོ། །ཡིད་བདེ་བ་ནི་གསུམ་པས་སོ། །ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་གཉིས་པས་སོ། །སྔ་ནས་ཤེས་པ་ནི་འདིར་ཡང་སྦྱར་རོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་འདིར་ཚོར་བ་སྟེ། དེ་བས་ན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་འདིར་གཏན་དུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པས་སོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང༌། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཀའི་ཡན་ལག་གོ །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །ཡན་ལག་ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པའི་ཡན་ལག་ནི་ལྔ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པའི་ཡན་ལག་ནི་བཞི་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པོ
Chinese
如果问：地没有很大的差别吗？答：此地没有过失，如同一个世界，如同恒河沙数的众多世界一样。经中所说的殊胜福德，是指信心等殊胜。从那（福德）中，行为更加殊胜。文字缺失，应当在外补足。所谓四禅，这里经中说，远离诸欲，远离罪恶不善之法，有寻有伺，是远离所生之喜乐，初禅成就而住。他寻伺寂灭，内心清净，心意专一，无寻，无伺，由定所生之喜乐，二禅成就而住。他离喜贪，具念正知，以身受乐，诸圣者说：‘具念安住于乐，是舍。’即无喜之三禅成就而住。他舍弃乐，意乐与不乐也灭尽，非乐非苦，舍与念清净，四禅成就而住。所谓远离诸欲，是因为不与烦恼之欲相应，并且不缘于事物之欲。所谓远离罪恶不善之法，是指由烦恼之欲的因所生的身、语、意恶行。所谓有寻有伺，是因为与欲的对治品——寻伺相应。所谓远离所生，是指从远离欲所生。所谓喜乐，是指欲之义成就，所谓住，是指身、语、意三门极调柔，具有喜乐。所谓初禅成就，是指成就而住，成就即是如实成就。所谓住，是指随之受用。所谓他，是指瑜伽士自身，寻
English
If asked, "Is there no great difference in the ground?" The answer is, "There is no fault in this, just like one world, like the many worlds of the sands of the Ganges River." The superior merit mentioned in the sutras refers to the superiority of faith and so on. From that (merit), conduct is even more superior. If the words are missing, they should be supplemented externally. As for the four dhyanas, here the sutra says, "Having become secluded from desires, secluded from unwholesome dharmas, with thought and examination, born of seclusion, with joy and pleasure, the first dhyana is attained and one abides in it. With the stilling of thought and examination, with inner tranquility, with unification of mind, without thought, without examination, born of samadhi, with joy and pleasure, the second dhyana is attained and one abides in it. Having become detached from the craving for joy, being mindful and aware, experiencing pleasure with the body, the noble ones say, 'Mindful, abiding in pleasure, is equanimity.' That is, the third dhyana, without joy, is attained and one abides in it. Having abandoned pleasure, with the cessation of mental pleasure and displeasure, neither pleasure nor pain, with purity of equanimity and mindfulness, the fourth dhyana is attained and one abides in it." The term "secluded from desires" means that it is not associated with afflictive desires and does not focus on desires for objects. The term "secluded from unwholesome dharmas" refers to the misconduct of body, speech, and mind arising from the cause of afflictive desires. The term "with thought and examination" means that it is associated with thought and examination, which are the antidotes to desire. The term "born of seclusion" means born of seclusion from desire. The term "joy and pleasure" refers to the fulfillment of the meaning of desire, and the term "abiding" refers to the joy and pleasure of the three doors of body, speech, and mind being extremely subdued. The term "first dhyana is attained" means attaining and abiding, and attaining means truly attaining. The term "abiding" means experiencing accordingly. The term "he" refers to the yogi himself, thought
Chinese
以分别念见到心散乱的过患，从那之中返回而安住于禅定。 “寻伺止息”是指以禅定的力量，心成为一体的缘故。那是指寻和伺无间断地生起的情况不存在了。“无寻无伺”是指对它们的一切都不执著的缘故。“喜的贪著”是指因为道理的缘故，那是舍，对于寻伺的喜也舍弃的缘故。“具念和具正知”是指不给予喜的机会，并且多次运用智慧的缘故。乐是感受的乐和极度调柔的乐。“以身”是指色身和意身。“圣者”是指声闻和独觉。“安住于乐”是指这位禅定者，这是剩余的部分。其中舍弃乐的是第四禅。痛苦是第一禅。因此说了“这之前”。意乐是第三禅。意不乐是第二禅。“之前所知”在这里也同样适用。舍在这里是感受，因此说了“非乐非苦”。“舍和念清净”是指这二者在此获得永久清净的缘故。其中，第一禅有五个支：寻和伺是对治的支；喜和乐是利益的支；心一境性是二者的支。第二禅有四个支：内清净是对治的支；剩余的支如前。第三禅有五个支：舍、念和正知是对治的支；乐是利益的支；住的支如前。第四禅有四个支：舍清净和念清净是对治的支；非乐非苦的感受是利益的支；住的支如前。四禅。
English
Seeing the fault of the mind being distracted by discernment, turning back from that and abiding in samadhi. 'Cessation of investigation and analysis' means that the mind becomes one due to the power of samadhi. That means that there is no uninterrupted arising of investigation and analysis. 'Without investigation and without analysis' means that there is no clinging to all of them. 'Attachment to joy' means that because of reason, it is equanimity, and also abandoning the joy of investigation and analysis. 'Mindfulness and awareness' means not giving an opportunity for joy and using wisdom many times. Happiness is the happiness of feeling and the happiness of extreme pliancy. 'By body' means the physical body and the mental body. 'Noble ones' means hearers and solitary realizers. 'Abiding in happiness' means this meditator, this is the remainder. Among them, what abandons happiness is the fourth dhyana. Suffering is the first dhyana. Therefore, it was said, 'This before'. Mental happiness is the third dhyana. Mental unhappiness is the second dhyana. 'Previously known' also applies here. Equanimity here is feeling, therefore it was said, 'Neither happiness nor suffering'. 'Equanimity and complete purity of mindfulness' means that these two attain permanent purity here. Among them, the first dhyana has five branches: investigation and analysis are the branches of antidote; joy and happiness are the branches of benefit; one-pointedness of mind is the branch of both. The second has four branches: inner purity is the branch of antidote; the remaining branches are as before. The third has five branches: equanimity, mindfulness, and awareness are the branches of antidote; happiness is the branch of benefit; the branch of abiding is as before. The fourth has four branches: purity of equanimity and purity of mindfulness are the branches of antidote; the feeling of neither happiness nor suffering is the branch of benefit; the branch of abiding is as before. The four dhyanas.