Tibetan
བཞིན་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་བར་དུའོ། །ཞི་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དགའ་བ་མེད་ཅིང་དེའི་སེམས་གཡེང་བ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ན་དེས་ན་དེ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཡེང་བའི་སྐྱོན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། མནར་མེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་བར་དུ་ཡང་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡན་པའི་དུས་སུ་བརྣབ་སེམས་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་བཞིན་ནོ། །རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་ཐགས་འཐག་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཀྱི་ཉེས་པ་བདུན་གྱིས་གསལ་ནས་འབད་པས་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ངང་ གིས་འབྱུང་བ་གོམས་པར་བྱས་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བས་ཡང་དག་པའི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དམིགས་པ་ལ་ནི་སེམས་གཏད་ནས། །དེ་རྒྱུན་རྣམ་པར་གཡེང་མི་བྱ། །རྣམ་གཡེང་མྱུར་དུ་རྟོགས་བྱས་ནས། །དེ་ལ་སླར་ནི་བླན་པར་བྱ། །བློ་ལྡན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཡང༌། །སེམས་ནི་ནང་དུ་བསྡུ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ཡོན་ཏན་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སེམས་འདུལ་ལོ། །རྣམ་གཡེང་ཉེས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་མི་དགའ་ཞི་བར་བྱ་དེས་ན་སྡོམ་བརྩོན་ཅན་གྱིས་ནི། །སེམས་ལ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས། །རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཐོབ། །དེ་གོམས་པ་ལས་འདུ་མི་བྱེད། །ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ཡོད་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལྟ་བ་དང༌། རིག་པ་དང༌། བློ་དང༌། སྣང་བ་དེ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉི་ག་ཡང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ཕྲད་གཞན་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བཤད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་འདས་པའི་ཡུལ་དང་ཉེ་བར་འགྱུར་བས་ལད་ཅེས་བྱ་བའི་རྐྱེན་བྱས་པས་བཤད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བཤད་པའི་དོན་དང་བསྟན་པས་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ལུང་འབོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་
Chinese
直至获得如来果位之间。所谓“寂静”是指，如果这样，即使不喜好禅定，却喜欢心的散乱，那么这就是寂静。散乱的过患是一切痛苦，乃至获得无间地狱之间也是如此。所谓“极寂静”是指，在具有的时期，贪心和不悦等得以平息，就像痛苦一样。所谓“专注”是指，与专注于一个目标，如纺织一样，像那样专注就是专注。通过七种心的过失来澄清，努力使它自然而然地生起，这就是它的意义。所谓“等持”是指，习惯于自然生起，自然成就，并且通过自然生起，使心专注于正确的对境，这就是它的意义。对此，《经庄严论》中说：心专注于对境，不使它持续散乱。一旦迅速察觉到散乱，就应重新收摄回来。有智慧的人应越来越将心收摄于内。然后为了见到功德，调伏心于禅定。为了见到散乱的过患，不喜好它，使它寂静。因此，持戒精进者，通过对心的专注，获得自然生起。一旦习惯了，就不再需要造作。如果成就了止，就会生起与之相伴的智慧，即见、智、慧、显现，这就是胜观。这两者都是从修习中产生的智慧。因此，为了开示它，世尊才说了“然而”等等。所谓“如果”是另一个语助词，意思是“如果”本身。所谓“如此”是指“我又”等等。所谓“说且”是指，虽然最初是现在发生的，但由于接近过去，所以通过“拉”这个助词，就成了“如果说”。“说的意义”和“开示”是听闻所生智慧的特征。“引用教证”是思考所生智慧的特征。
English
Until the state of Buddhahood is attained. "Pacifying" means that even if one does not delight in samadhi and instead delights in the mind's distraction, then that is pacifying. The fault of distraction is all suffering, even up to the attainment of the uninterrupted hell. "Completely pacifying" means that during the time of possession, greed and displeasure, etc., are nearly pacified, just like suffering. "One-pointedness" means that focusing on one object is similar to weaving, so doing it in that way is one-pointedness. Clarifying the seven faults of the mind and striving to make it arise naturally is the meaning of that. "Equanimity" means that having become accustomed to arising naturally, it is spontaneously accomplished, and through arising naturally, the mind is held on the correct object, that is the meaning of that. Moreover, in the Ornament of the Sutras it says: Having fixed the mind on the object, do not let it continuously wander. Having quickly realized the wandering, one should take it back again. The wise should gather the mind inward more and more. Then, in order to see the qualities, tame the mind in samadhi. In order to see the faults of wandering, not liking it, pacify it. Therefore, the one who strives in discipline, through focusing on the mind, obtains natural arising. Once accustomed to it, there is no need to fabricate it. If quiescence is accomplished, then wisdom that engages with it will arise, namely, view, intelligence, wisdom, and appearance, that is vipashyana. Both of these are wisdom that arises from meditation. Therefore, in order to show that, the Bhagavan spoke of "However," and so on. "If" is another word particle, meaning "if" itself. "Thus" means "I also," and so on. "Saying and" means that although it initially happens in the present, because it is close to the past, by using the particle "la," it becomes "if saying." "The meaning of saying" and "showing" are the characteristics of wisdom born from hearing. "Quoting scripture" is the characteristic of wisdom born from thinking.
Tibetan
ཉིད་དེ། མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ལྷག་མའོ། །སེམས་མི་ཞུམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དོན་ལ་སེམས་པ་ལ་སེམས་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་མི་ཞུམ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་ངེས་བར་བརྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ཏུ་ཞུམ་པར་མི་བགྱིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ཞིང་ཞུམ་པར་མི་བགྱིད་དོ། །མི་འགོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྱོ་བའི་ཕྱིར། གཞན་དུ་སོང་བ་ལ་ཡང་ཀུན་ནས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སྡུད་པ་ན་སྐྱོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མི་གསོང་ པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་གྱུར་ན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་པ་རགས་པ་གཞན་དུ་མི་འཕྲོ་བའི་ཕྱིར་གོང་ནས་གོང་དུ་ཕྲ་མོར་བྱེད་པ་ན་སྐྱོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །ཡིད་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བགྱིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་བར་མར་གནས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་དེ་ཉིད་དུ་སེམས་འདུལ་བར་བྱེད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་མཐོང་བས་སོ། །བཅོམ་ཞིང་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌། མོས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་བྱེད་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སྐྱོན་རྣམས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་སྐྲག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བརྣབ་སེམས་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་མི་སྐྲག་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་དེ་ཉིད་འཇོམས་པ་ནི་ཡིན་ཏེ། གཡེང་བའི་སྐྱོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དངང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་སྐྱོན་མེད་པ་རང་གིས་ངང་གིས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་དེ་ལ་མི་དངང་ཞིང་དེ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དངང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཡང་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། འབད་པ་མེད་པར་རང་གི་འབྱུང་བས་དངང་བ་དང༌། ཡང་དག་པར་དངང་བ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཉིད་ངང་གིས་འབྱུང་བ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དོན་དམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གདམས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དེ་གཉིས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ནི་དེ་ལྟར་གནས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཉིད་ལ་གནས་ན་འདི་མི་གཏོང་བ་ཡིན་
Chinese
彼。 “显现”一词是句子的剩余部分。 “不灰心”的意思是，对于如何获得的东西，在意义上思考时，心不会特别沮丧或灰心，因为必须确定地检查它。 “不要总是灰心”的意思是，在进入心的连续性时，也不要跟随并灰心。 “不畏惧”的意思是，因为心自然是坚硬的，所以即使去了别处，也完全了解并收集，就不会感到沮丧。 “不会变得不诚实”的意思是，即使心变得非常稳定，也不会因为自然而然地意识到粗糙的事物而分散到其他地方，因此在从上到下变得精细时，就不会感到沮丧。 “那”指的是菩萨。 “不要让心向外”的意思是，即使安住在禅定中，也是因为安住在中间。尽管如此，它仍然调伏心，因为看到了禅定的功德。 “摧毁且不会向外”的意思是，因为没有对它的喜悦和渴望，所以不会分心，因为看到了分心的缺点。 “不害怕”的意思是，即使生起了贪婪和不适等，也不会害怕，但仍然会摧毁它们，因为看到了分心的缺点。 “不惊慌”的意思是，心没有缺陷，对于自发产生的意义的造作，不惊慌，这就是行动的意思。 “不会变得惊慌”的意思是，心会变得正直，因为没有努力，所以没有自发产生的惊慌和正直的惊慌，这意味着自然而然地完成就是抓住自发产生的。 为了展示究竟的菩萨等，所以说了“这本身”等。 这个禅定本身就是菩萨，因为它是心的特殊性。 “这本身”的意思是，与它相关的就是般若波罗蜜多和教导。 凡是与这两者完全相关的，就是像那样安住，如果安住于这个禅定本身，就不会放弃它。
English
That. The word "manifested" is the remainder of the sentence. "Not being discouraged" means that with regard to how something is obtained, when thinking about the meaning, the mind does not become particularly depressed or discouraged, because it must be determinedly examined. "Do not always be discouraged" means that when entering the continuity of the mind, one should also not follow and be discouraged. "Not being afraid" means that because the mind is naturally hard, even if it goes elsewhere, one fully understands and collects it, and there is no discouragement. "Will not become dishonest" means that even if the mind becomes very stable, it will not be scattered elsewhere because of naturally realizing coarse things, so when making it finer from above, there is no discouragement. "That" refers to the Bodhisattva. "Do not let the mind go outward" means that even if one abides in Samadhi, it is because one abides in the middle. Nevertheless, it still tames the mind, because one sees the merits of Samadhi. "Destroying and not going outward" means that because there is no joy and desire for it, one will not be distracted, because one sees the faults of distraction. "Not being afraid" means that even when greed and discomfort, etc., arise, one is not afraid, but still destroys them, because one sees the faults of distraction. "Not being alarmed" means that the mind is without fault, and one is not alarmed by the fabrication of the meaning of what arises spontaneously, and that is the meaning of action. "Will not become alarmed" means that the mind will become upright, because without effort, there is no spontaneous alarm and upright alarm, which means that naturally accomplishing is grasping what arises spontaneously. In order to show the ultimate Bodhisattva, etc., therefore "this itself" etc. was said. This Samadhi itself is the Bodhisattva, because it is the specialty of the mind. "This itself" means that what is related to it is the Prajnaparamita and the teaching. Whoever is perfectly related to these two, that is abiding like that, if one abides in this Samadhi itself, one will not abandon it.