Tibetan
ང་ལའོ། །དེ་ལྟར་མོས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་ཡང་དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སྤྱི་ལས་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས། ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཡེ་ཤེས་ཏེ་རྩེ་མོ་འབྲིང་ལའོ། །དེ་ཞུགས་ནས་གང་བྱས་པ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཤེས་པ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་དེའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །གཟུགས་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མ་ཡིན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་དུ་ཡང་མ་ཡིན། དེའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཀྱང་དེ་དག་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚིག་ནི་རྩེ་མོའིའོ། །དེའི་རྣམ་གྲངས་ནི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སྟེ། རྩེ་མོ་འབྲིང་གི་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །མོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོ་འབྲིང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གིས་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཚད་མར་བྱས་ནས་དེ་ལྟར་མོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མཐོང་བའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་ཅིང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རློམ་སེམས་མེད་པ་དེ་ནི་རྩེ་མོ་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གོ ། རྩེ་མོ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས། ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་མེད་པར་ནི། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡོངས་རྟོགས་པ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་འདིའི་དམིགས་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ་འདི་ཉིད་གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདི་གང་ཡིན་འདི་གང་གི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིར་བཀའ་སྩལ་པའོ། །ཅི་ཆོས་གང་མེད་པ་དང་མི་དམིགས་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་མེད་པ་དང༌། མི་དམིགས་པ་ལ་བ
Chinese
于我等。如是信解之后，亦以信心随行之。以何而入耶？以总摄之一分而生故，以一分之智慧，即中品顶也。入彼之后所作者，为显示彼故，谓不全执著色等，以不作意彼之相故。由三摩地所生之喜乐所具之识，亦不真正随见之。识于色中亦不真正随见等，亦显示不作意彼之相也。非异于色，亦非异于识。虽不作意彼之相，然以彼等显现故。于此词之类别中，词乃顶之。彼之类别乃极差别，即中品顶之语也。信解者，乃生起唯一决定也。于此一切者，乃显示也。于一切智智者，乃随显示也。一切者，乃中品顶之义也。以何信心随行耶？谓说以法性等，谓以导师之教为量，而如是信解也。所缘者，乃见为实物也。涅槃乃一切法之最胜，然亦不作意为实物，于涅槃无作意者，乃中品顶之所缘与形相之差别也。以大品顶之自在而说。经中云：一切无所缘，以智慧而遍了知。如是说。由般若波罗蜜多而遍了知者，乃此之所缘也。一切法不缘者，乃形相，此即是，又说薄伽梵等。此为何，此为谁之，乃总说也。何法无有与不缘者，乃差别也。彼是般若波罗蜜多耶？若如是者，谓若无有与不缘者，则
English
To us. Having thus believed, one also follows with faith. By what does one enter? Because it arises from one part of the whole. With one part of wisdom, that is, the middle peak. To show what was done after entering that, it is said that one does not completely grasp forms, etc., because one does not attend to their characteristics. The consciousness endowed with joy and bliss born from samadhi is also not truly seen. The fact that consciousness is not truly seen in form, etc., also shows that one does not attend to its characteristics. It is not different from form, nor is it different from consciousness. Although one does not attend to their characteristics, it is because they appear. In this category of words, the word is the peak. Its category is extreme difference, that is, the term 'middle peak.' To believe is to give rise to a single certainty. 'In this, all' means to show. 'In the wisdom of all-knowing' means to show accordingly. 'All' means the meaning of 'middle peak.' By what faith does one follow? It is said with such as the nature of phenomena, saying that one takes the teacher's teaching as a measure and believes in it in that way. The object of focus is to see it as a real thing. Nirvana is the most excellent of all dharmas, but one does not conceive of it as a real thing. The absence of conception in Nirvana is the difference between the object of focus and the form of the middle peak. Speaking with the authority of the great peak, it is said in the scripture: 'All without an object of focus, is completely understood by wisdom.' What is completely understood by the Perfection of Wisdom is the object of focus here. The fact that all dharmas are not focused on is the form. This is it, and it is also said of the Blessed One, etc. What is this, and whose is this? This is a general statement. What dharma is absent and unfocused is the difference. Is that the Perfection of Wisdom? If so, it means if it is absent and unfocused, then
Tibetan
རྟགས་པ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པའོ། །བསམ་པ་ནི་ངེས་པར་ཐོབ་པའོ། །མ་ཞུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་རྩེ་མོ་ཆེན་པོའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གོ །བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཉིད། །དེ་མེད་པ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་ཡང་དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམིགས་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་བྲལ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པའོ། །གང་འདི་ལ་སློབ་པར་འགྱུར་བ་འདི་ནི་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བཟོད་པ་ཆུང་ངུའི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གོ །བཟོད་པ་འབྲིང་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། དེ་དག་སྐྱེ་མེད་ངེས་འབྱུང་མེད། །དག་དང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདིའི་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་དང་སེམས་དང་མཚན་དང་གཞི་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཞན་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་གྱིས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་བཟོད་པ་འབྲིང་གི་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དག་གོ །བཟོད་པ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། དེ་དག་མཚན་ཉིད་མེད། དེ་ཡི་མཚན་མར་མི་བརྟེན་པས། །མོས་མིན་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་དེ་ནི་དེའི་དམིགས་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་བརྟེན་པ་དང་མོས་པ་དང་འདུ་ཤེས་ཏེ། དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་ནི་བརྟེན་པའོ། །ངེས་པ་ནི་མོས་པའོ། །ཐ་སྙད་ནི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ལ་དང་པོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བསྟན་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་
Chinese
分析是详细研究。思考是确定获得。所谓“不退缩”应与智慧相结合。其余部分与之前相同，即大顶峰的所缘和行相的差别。从小忍的角度来说，经中说：“色等自性无，彼无性即自性。”据说。与色等分离的自性是所缘。该自性的自性是行相。而且，从那时起，世尊舍利子等说：“色即是色之自性分离”到“与自性之相分离”是所缘。与自性之义分离的是色等的自性，那是行相。如果有人学习这个，他一定会证得一切智智吗？这是小忍的所缘和行相的差别。从中忍的角度来说，经中说：“彼等不生无出离，清净”等。一切法的不生和无出离性是此处的所缘。那时，菩萨的身、心、相和基础完全清净是行相。为了说明这一点，为什么呢？从“为什么”到“此外，世尊善现”等之间所说的是中忍的所缘和行相的差别。从大忍的角度来说，经中说：“彼等无相，不依彼相，无欲无想。”据说。彼等无相，即与色等之相分离，那是它的所缘。对于色等的相，所谓色等，即是所依、欲和想，从这些中逆转过来是行相。对于此，非常坚定地特别喜爱是所依。确定是喜爱。名称是想。为了说明这一点，从世尊善现等开始，首先指出其中的不一致之处，应理解为善巧方便。
English
Analysis is detailed study. Thinking is definitely obtaining. The so-called "non-shrinking" should be combined with wisdom. The rest is the same as before, that is, the object and aspects of the great peak. From the perspective of small forbearance, it is said in the scriptures: "Form, etc., are without self-nature, and that absence is self-nature." It is said. The self-nature separated from form, etc., is the object. The self-nature of that self-nature is the aspect. Moreover, from then on, the Venerable Shariputra and others said, "Form itself is separated from the self-nature of form" to "separated from the characteristic of self-nature" is the object. What is separated from the meaning of self-nature is the self-nature of form, etc., which is the aspect. If someone studies this, will he definitely attain omniscience? This is the difference between the object and aspect of small forbearance. From the perspective of medium forbearance, it is said in the scriptures: "They are unborn and without departure, pure," etc. The unborn and non-departure nature of all dharmas is the object here. At that time, the body, mind, characteristics, and basis of the Bodhisattva being completely pure is the aspect. To illustrate this, why? What is said from "why" to "Furthermore, the Venerable Subhuti," etc., is the difference between the object and aspect of medium forbearance. From the perspective of great forbearance, it is said in the scriptures: "They are without characteristics, do not rely on those characteristics, without desire and without thought." It is said. They are without characteristics, that is, separated from the characteristics of form, etc., which is its object. Regarding the characteristics of form, etc., the so-called form, etc., are what is relied upon, desire, and thought, and reversing from these is the aspect. For this, being very firm and especially fond is what is relied upon. Certainty is fondness. Name is thought. To illustrate this, starting from the Venerable Subhuti, etc., first pointing out the inconsistencies in it should be understood as skillful means.