Tibetan
ཟུང་བ་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པས་སོ། །ཆོས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ལ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་དམིགས་པ་དང༌། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་ཉེ་བར་དམིགས་ན་ནི་གཟུང་བར་འགྱུར་ལ། དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཛིན་པར་འགྱུར་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་གཉིས་ཉིད་དུ་མེད་དེ། དེ་བས་ན་གཟུགས་ཅན་དུ་མི་དམིགས་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནར་རང་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དེའི་གསལ་བ་ཡང་དག་པར་རིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་དེའི་གསལ་བཞིན་པ་ན་གང་ཟག་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྔོན་བསྒོམས་པ་གང་ཡོད་པ་དེ་ལ་ངེས་པར་བརྟགས་ཤིང་སྤངས་པ་ན་སྣང་བ་མེད་པ་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་དེ་དག་མི་དམིགས་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་མཐོང་བ་ནི་གང་དེ་ལ་སྐུད་པ་དང་བུམ་པ་མི་སྣང་བའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་ན་དེ་མ་མཐོང་བའི་ནི་མི་སྣང་བ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འགའ་ཞིག་གཅིག་ཏུ་དབེན་པར་ སོང་སྟེ། ལུང་གི་དོན་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །འོན་ཀྱང་གང་ཞིག་ཐེ་ཙོམ་དུ་གྱུར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དེ་ནི་རིགས་པ་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་རྩ་བ་ནས་བཅད་དེ་འབད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པ་དེ་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་དང་པོའི་གཉིས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །མ་འཚལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་དམིགས་པའོ། །ཚད་མས་གནོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསམས་སོ། །དེ་ཉིད་ལ་གནས་པ་བསྟན་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། མི་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ལས་སྐྱེས་པ་དེས་མི་དམིགས་ཤིང་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་སླུ་བ་དང་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་དང་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གནོད་པས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ངོ༌། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པ་བཀག་ཅིང་མེད་དེ་དེའི་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་དགག་པ་མེད་དེ་གསལ་བ་ཡ
Chinese
如果无有能取，则彼亦无有。说“法彼亦”之故。因此，菩萨之无所缘，以及于人无我之智慧，二者皆是般若波罗蜜多。若彼执著于近，则将成为所取。缘者亦将成为能取。般若波罗蜜多并非二元。因此，不缘于有形之物，而是自性自明。彼之明即是正理。当彼明之时，对于众生与法之习气，若有先前串习者，则必定考察并舍弃之，无有显现，如无色定。于彼等无所缘，即是无我之智慧。譬如见方，若生起不见绳索与瓶之识，则如不见彼之不见而见不见。如是之般若波罗蜜多，有些独自寂静，生起思择经文之义者，乃是闻所生慧。然若成为犹豫，以随念等之力所生者，乃是理所生慧。断彼二者之犹豫之根本，努力获得三摩地者，则成为修所生慧。为显示彼等最初之二者，故说“彼我”等。菩萨之法，乃是内之蕴等。未见，即是未缘。以量所害之故，思惟如兔角。显示安住于彼者，乃是“不缘如实未见”。不缘，即是由可信之教所生者，不缘且有害。如实未见，乃是不欺诳且与智者共同之故，且以随行于见之随念之害，如实未见。般若波罗蜜多亦，遮止能取且无有，因彼无有所取之故。彼亦无有遮止，因是明
English
If there is no grasper, then that also does not exist. Because it is said, "That Dharma also." Therefore, the non-objectification of a Bodhisattva, and the wisdom of selflessness in persons, both are Prajnaparamita itself. If that is closely objectified, then it will become the grasped. The objectifier will also become the grasper. Prajnaparamita is not dualistic. Therefore, do not objectify form, but it is self-illuminating in its own essence alone. That very illumination is called correct reasoning. When that is illuminating, if there are habits of persons and dharmas that have been previously cultivated, then one must definitely examine and abandon them, and there is no appearance, like the formless absorption. Not objectifying those is the wisdom of selflessness. For example, seeing a direction, if knowledge arises in which the thread and the pot do not appear, then it is like seeing the non-appearance of not seeing that. Some such Prajnaparamita goes into solitude, and the arising of analyzing the meaning of the scriptures is the wisdom arising from hearing. However, if one becomes doubtful, then that which is generated by the power of recollection and so on is the wisdom arising from reasoning. Cutting off the root of doubt in those two and obtaining Samadhi through effort becomes the wisdom arising from meditation. In order to show the first two of those, "That I" and so on are said. The Dharma of a Bodhisattva is the inner aggregates and so on. "Unseen" means unobjectified. Because it is harmed by valid cognition, it is thought to be like a rabbit's horn. Showing the abiding in that is "Non-objectification, not truly seen." "Non-objectification" means that which is born from a trustworthy scripture, it is non-objectifying and harmful. "Not truly seen" is because it is not deceptive and is common to the wise, and because of the harm of recollection that follows seeing, it is not truly seen. Prajnaparamita also prevents grasping and is non-existent, because it has no grasped. That itself has no prevention, because it is clear.
Tibetan
ང་དག་པར་དེ་ཉིད་ལ་གསལ་བ་མེད་པའི་གནོད་པས་སོ། །གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་པ་སྟེ། ཚད་མས་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཡང་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པའི་ཕྱིར་སྨྲ་བ་ནི་གདམས་པའོ། །རྗེས་སུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ནི་རྗེས་སུ་བསྟན་པའོ། །འདིར་མ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བསྟན་ཏོ། །ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མ་མཐོང་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རིགས་པས་བསམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བསྟན་ཏོ། །རིགས་པ་ནི་སྔར་བསྟན་ཏོ། །ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་དགུར་སྒྲུབ་པ་ནི་ཞི་གནས་ཡིན། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ལྷག་མཐོང་ངོ༌། །ཞི་གནས་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དེའི་ནང་ཉིད་ལ་སེམས་འཇོག་པ་དང༌། རྒྱུན་དུ་འཇོག་པ་དང༌། བླན་ཏེ་འཇོག་པ་དང༌། ཉེ་བར་འཇོག་པ་དང༌། དུལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྣམ་པར་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང༌། རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །དང་པོ་དང་ཐ་མའི་སེམས་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་བར་དུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་འཇོག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ལ་ངེས་པར་གདགས་པའོ། །རྒྱུན་དུ་འཇོག་པའི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་འགྲོ་བ་དགག་པས་སོ། །བླན་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྱོ་བའི་ཕྱིར་སེམས་དེ་ཇི་ལྟར་ཡང་གཞན་དུ་འགྲོ་བ་ན་དེ་བླན་ནས་ལེགས་པར་སྡོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེ་བར་འཇོག་པ་ནི་དེ་ནས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་རགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་དག་ཏུ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ན་གོང་ནས་གོང་དུ་ཕྲ་བར་བྱེད་པས་དེ་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གཡེང་བ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་བར་དུའོ། །ཞི་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དགའ་བ་མེད་ཅིང་དེའི་སེམས་གཡེང་བ་ལ་དགའ་བར་གྱུར་ན་དེས་ན་དེ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཡེང་བའི་སྐྱོན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། མནར་མེད་པ་ཐོ
Chinese
我等对于彼性，以无显现之损害故。（“何者”之义）名为任何皆无，以量妨害之故。（“于何”之义）名为任何皆无，于彼存在性非主要故。为分别故说者，是教诲。为随顺结合故开示者，是随顺开示。此处以“未缘”之名，是显示由听闻所生之智慧。以“真实未见”之名，是显示由理所思择所生之智慧。理，先前已显示。大车乘等亦于彼彼处广为显示。于彼之后，当说由修习所生之智慧，彼亦以九种相成办者，是寂止。与其同时行者，是胜观。彼寂止复为何耶？如是世尊所说，如是菩提萨埵于彼内自心安住，常时安住，安置而住，近住，调伏，寂静，极寂静，专注一境，心平等住。初与后之心如是说者，于中间亦当结合。彼中安住者，是于三摩地之所缘境决定安立。常时安住者，是心之相续恒常安住，如是安住也，以遮止往他处故。安置而住者，是自性掉举之故，心彼如何亦往他处，彼安置而善摄持之故。近住者，是彼从稳固之后，以自性粗分之故，于余处散乱，从上以上作微细，于彼安住之故。调伏者，是自性喜散乱之心，令喜三摩地也。以见三摩地之利益故，三摩地之利益是具足一切功德之差别，乃至获得如来之果位也。“寂静”者，若如是，然亦不喜三摩地，且彼心喜散乱者，由此彼寂静也，散乱之过患是一切痛苦，乃至无间地狱。
English
We, regarding that nature, are harmed by the absence of manifestation. The meaning of "what" is that there is nothing at all, because it is obstructed by valid cognition. The meaning of "where" is that there is nothing at all, because existence in that is not primary. Speaking for the sake of distinction is instruction. Showing for the sake of subsequent combination is subsequent showing. Here, the term "unapprehended" indicates the wisdom arising from hearing. The term "not truly seen" indicates the wisdom arising from reasoning and contemplation. Reasoning has been shown before. The great chariots have also extensively shown it in those various places. After that, the wisdom arising from meditation should be spoken of. That, which is accomplished in nine aspects, is calm abiding (shamatha). That which acts together with it is insight (vipashyana). What is that calm abiding? As the Bhagavan said, "How the Bodhisattva places the mind within that, continuously places it, places it repeatedly, places it closely, tames it, pacifies it, completely pacifies it, makes it one-pointed, and places the mind evenly." Saying that the first and last minds are like this should also be applied in between. Among them, placing is definitely establishing on the object of samadhi. Continuously placing is placing the continuous flow of the mind in the same way, because it prevents going elsewhere. Placing repeatedly is because the mind naturally wanders, so however it goes elsewhere, it is placed and well restrained. Placing closely is that after it becomes stable, because of its naturally coarse nature, it scatters to other places, making it finer and finer from above, and placing it there. Taming is making the mind, which naturally delights in distraction, delight in samadhi. Because the benefits of samadhi are seen, the benefit of samadhi is possessing the distinction of all qualities, up to obtaining the state of the Tathagata. "Pacifying" means that even if it is like that, there is no delight in samadhi, and that mind delights in distraction, so it is pacified. The fault of distraction is all suffering, even the uninterrupted hell.