Tibetan
ནི་བསམ་པ་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ལྷག་མ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །མཐོང་བ་དང་ཐོས་བ་དང༌། རྟོགས་པ་དང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་མེད་པ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པའོ། །འདིར་བསྟན་བཅོས་ལས། ཆོས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པ་དཀའ་བར་བཤད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དབེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །གང་ལ་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ནི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆགས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྟོན་པར་བྱེད་ཅེ་ན། བསྟན་བཅོས་ལས། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་ཐུན་ཕྱོགས་དང་ཉེན་པོ་དག །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ཤེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པ་དང་མ་ཆགས་པ་དང༌། སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ནི་གང་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་བཤད་པའོ། །ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ འདི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆགས་པ་ནི་དམིགས་པའི་རྣམ་རྟོག་པའོ། །མ་ཆགས་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །མ་ཆགས་པ་ནི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ནི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །སྦྱོར་པ་དང་དེའི་མཉམ་པ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟོག་སོགས་དང༌། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །སྦྱོར་བ་བཀག་པས་སྤྱོད་པ་ནི། །དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་དང༌། །མི་འགྱུར་བྱེད་པོ་མེད་ཉིད་དང༌། །སྦྱོར་བ་བཀག་པ་རྣམ་གསུམ་དང༌། །སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་འབྲས་ཐོབ་པས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོད་འདོད་དང༌། །གཞན་ལ་རག་ལས་མིན་གང་དང༌། །ཤེས་བྱེད་རྣམ་བདུན་སྣང་བ་ལ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་མི་རྟོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །མ་ཆགས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཞེས་བའི་སྒྲས་ནི་ཆགས་པ་གཟུང་ངོ༌། །གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་ཟླས་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་ཆགས་པ་དང༌། མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་
Chinese
是因为是不可思议的缘故。其余的是容易理解的。没有见、闻、觉、识，如是宣说。此处经中说：法的道之自性，以寂静故彼甚深，诸法自性为一性，以知能舍贪著也。以遮止见等，说是难以证悟，以不解色等故，是思不可及想。如是说，言以寂静故，是说以极寂静之故。法的道，是法的蕴聚，与知诸法相连。于何者宣说具有自性为一，对彼等如是说。是为了显示顺和违逆。为了贪著和不贪著而宣说何者呢？经中说：如是于一切知性之理，不顺之品和亲友，一切差别无余者，当知如是所说。如是说，如是者是贪著和不贪著，和宣说。如是所说是指一切差别之说。于一切知性之理说，当知一切不顺之品和亲友。如是则贪著是缘念之分别。不贪著是无缘和般若波罗蜜多。因此贪著是不顺之品。不贪著是亲友，那是顺和亲友之品。当说结合和彼之平等性，因此经中说：色等彼不思等，彼不圆满和极圆满，以遮止结合而行持，于彼无有贪著性，无有不变作者性，遮止结合三种，如其分而得果，欲彼之果有，及不依赖于他者，于能知七相显现上。如是说，彼不思是指，色等和无常等。因为是不贪著的不顺品，故以彼之语词是执取贪著。因为以合一之伴侣是分别，故贪著和不贪著之义。
English
It is because it is inconceivable. The rest is easy to understand. There is no seeing, hearing, feeling, or knowing, as has been shown. Here in the scripture it says: The nature of the path of Dharma, is profound because of its solitude. By knowing that all Dharmas are of one nature, one abandons attachment. By preventing seeing and so on, it is said to be difficult to realize. Because one does not understand form and so on, it is considered to be beyond thought. Thus it is said, the words 'because of solitude' mean because of extreme solitude. The path of Dharma is the aggregate of Dharmas, and is connected with knowing all Dharmas. To those who show that there is one nature, it is said as such. It is in order to show what is agreeable and what is adverse. For what is attachment and non-attachment declared? In the scripture it says: Thus, in the manner of all-knowingness, know all the non-conducive aspects and the friends, all the distinctions without remainder, as it has been said. Thus it is said, 'Thus' refers to attachment and non-attachment, and declaring. 'As it has been said' refers to the explanation of all distinctions. In the manner of all-knowingness, know all the non-conducive aspects and the friends. Thus, attachment is the conceptualization of focusing. Non-attachment is non-focusing and the Prajnaparamita. Therefore, attachment is a non-conducive aspect. Non-attachment is a friend, it is a conducive and friendly aspect. The union and its equality are to be explained, therefore in the scripture it says: Form and so on, that is non-thought and so on, that is incomplete and completely complete, by practicing through preventing union, in that there is no attachment, there is no unchanging agent, preventing union in three ways, obtaining the result according to one's share, desiring that there is a result of it, and whatever does not depend on others, on the appearance of the seven aspects of knowledge. Thus it is said, 'that is non-thought' refers to form and so on, and impermanence and so on. Because it is a non-conducive aspect of non-attachment, the word 'that' refers to grasping attachment. Because the unified companion is a distinction, therefore the meaning of attachment and non-attachment.
Tibetan
ཏོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་མི་རྟག་པའི་དོན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དག་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་དང༌། མ་ཆགས་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་སྤྱད་པ་སྟེ། དེ་བཀག་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང༌། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་དང༌། འོག་ནས་བརྒྱད་དེ། མི་འགྱུར་བ་དང་བྱེད་པ་མེད་པ་དང༌། ཆེད་དུ་བྱ་བར་དཀའ་བ་དང༌། སྦྱོར་བ་དཀའ་བ་དང༌། བྱེད་པ་དཀའ་བ་དང༌། འབྲས་བུ་ཡོད་པ་དང༌། གཞན་ལ་རག་ལས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཤེས་པར་བྱ་བ་རྣམ་པ་བདུན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེའི་སྦྱོར་བ་དྲིས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྤྱད་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའོ། །འདིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཕུང་པོ་ཉེ་བར་མཚོན་པའོ། །གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་ལ་མི་སྤྱོད་པ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་མི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང། བདེ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་པ་དང༌། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་ལ་མི་སྤྱོད་ན་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །རབ་འབྱོར་གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་མ་རྫོགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྟེ། གང་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་གཉིས་ལ་མི་སྤྱོད་ན་དེའི་ཚེ་འདི་ལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མ་རྫོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པའི་སྐབས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་སྟེ་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །འདིར་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །འདིར་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཕན་ཡོན་གསུངས་ཏེ། མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི་མ་ཆགས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་ཆ
Chinese
ཏོ། 色等，以及色等之无常之义等，色等未圆满以及极圆满之自性等，于色等之贪著与不贪著。行持即是已行持，彼遮止故，即是行持般若波罗蜜多。结合即是色等，以及无常等此四种相，以及下文之八种，即是不变与无作者，以及难为之事，以及难结合，以及难作，以及有果，以及不依赖于他者，以及应知之七种相，总共十二种相。彼之结合被询问，即是如是等语所说，如何行持之意即是如何结合。此处之色等即是所有法，乃是蕴之近取。从色至识之间不行持，名为于色等不如实知，彼时即是行持般若波罗蜜多。彼乃色等之结合。若从色至识之间，说为无常，以及如是之常，以及痛苦，以及安乐，以及空与不空，以及有我与无我，以及可爱与不可爱不行持，彼时即是行持般若波罗蜜多。彼乃色等无常等之结合。善现，若从色至识之间，未圆满与圆满，何者未圆满与圆满，于彼二者不行持，彼时即是于此行持。彼乃未圆满与圆满之结合。如是宣说之语，乃是第四品之时，薄伽梵所宣说，即是于色有贪著，名为于彼行持。此处若行持等语，即是于彼行持。此处如是行持之语，乃是宣说利益，于不贪著等，所有贪著皆无即是不贪著。如是等语乃是结尾。彼乃于色有贪著与无
English
To. Form and so on, and the meaning of impermanence of form and so on, the nature of form and so on being incomplete and completely perfect, attachment and non-attachment to form and so on. Practice is what has been practiced, and by preventing that, it is practicing the Prajnaparamita. Combination is form and so on, and these four aspects of impermanence and so on, and the eight from below, namely, unchanging and without an agent, and difficult to do, and difficult to combine, and difficult to do, and having results, and not dependent on others, and the seven aspects to be known, a total of twelve aspects. The combination of that is asked, that is, it is said such as thus, and the meaning of how to practice is how to combine. Here, form and so on are all dharmas, which are the near-taking of the aggregates. Not practicing from form to consciousness means not truly knowing form and so on, and at that time it is practicing the Prajnaparamita. That is the combination of form and so on. If from form to consciousness, it is said to be impermanent, and likewise permanent, and suffering, and happiness, and emptiness and non-emptiness, and self and non-self, and lovely and unlovely are not practiced, then it is practicing the Prajnaparamita. That is the combination of form and so on, impermanence and so on. Subhuti, if from form to consciousness, incomplete and complete, whatever is incomplete and complete, if you do not practice on those two, then you are practicing on this. That is the combination of incomplete and complete. The words spoken in this way are the occasion of the fourth chapter, spoken by the Bhagavan, that is, having attachment to form, which is called practicing on that. Here, the words such as if you practice are practicing on that. Here, the words such as practicing in this way are the benefits spoken, and in non-attachment and so on, the absence of all attachments is non-attachment. The words such as thus are the ending. That is having attachment and non-