Tibetan
།ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་ལ་གང་སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་སམ་མཚན་མ་དེ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །མི་ཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ནི་ཆགས་པ་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཉིད་དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདིར་ནི་སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་རྒྱ་ཆེར་མི་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་བརྗོད་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང༌། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པའི་བར་ལ་བདག་སྤྱོད་དོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་ཆགས་པའ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་ཆགས་པ་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་འདི་ཙམ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཆགས་པ་གསུངས་ན། ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་དེ་མ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དྲིས་པ་ནི་འཕགས་པ་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་གྲངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པས་སོ། །འདི་ནི་དེའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་པོའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྡོའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའོ། །དེ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། སེམས་འདས་པ་དེ་ནི་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མ་འོངས་པ་ནི་མ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟག་པ་ལ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྡོ་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཇི་ ལྟར་ཆགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྔར་བསྟན་ཏོ། །ཐོས་པ་བྱས་པས་ཆགས་པ་དེ་དག་སྤོང་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །འདི་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྦྱིན་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ངར་འཛིན་མེད་པ་སྔར་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །གཞན་དེ་དག་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཆགས་པ་རྣམ་པར་སྤོང་བར་བྱེད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་དག་ལ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སོ། །ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་མ་ཐོས་པ་དག་ལ་ཐོས་པ་དང་ལྡན་
Chinese
对于波罗蜜多和菩提之方的所缘境，凡是行持的认识或相，那是不顺品。不顺品的意思就是具有贪执。从那里，世尊宣说了具寿舍利子等。世尊不在此广示行持的认识，因为可以通过略微的表示来说明，即从布施波罗蜜多到般若波罗蜜多之间，以及从念住到八正道之间，认为“我正在行持”的认识，就像是贪执。这里多次宣说了贪执，并且以“仅仅是这些”等方式宣说了贪执，但并没有说明贪执是如何产生的。因此，天王帝释所询问的，就是圣者善现等所说的。名为“名目”的就是以各种方式。这句“这是他的第一个菩提心”就是第一个贪执的分别。这句“完全归于菩提”就是第二个贪执的分别。如果问这二者是如何产生贪执的呢？因为过去的心已经灭尽，未来的心尚未产生。如果说心的自性是常有的，那么就宣说了“心的自性”等，说“不能”是因为对于常法来说，不适合完全归属，因此，这二者都不是真实的遍计所执。剩余的部分就像之前所说的那样产生贪执。通过听闻而舍弃这些贪执，这是通过暗示来表明的，因此在论典中说：“布施等无我执，其他将之连接，此乃断除贪执边。”等，之前已经暗示了布施等没有我执。所谓“其他将之连接”就是宣说了“因此”等。所谓“因此”就是因为能够完全舍弃自己的贪执。所谓“如是”就是在向他人宣说等的时候。所谓“如实宣说”就是使先前没有听闻的人具有听闻。
English
Regarding the objects of the perfections and the aspects of enlightenment, any perception or sign of what is practiced is an unfavorable aspect. The meaning of unfavorable aspect is that it is associated with attachment. From there, the Blessed One spoke of the venerable Shariputra and others. The Blessed One does not extensively show the perception of practice here, because it can be understood by expressing it briefly, that is, from the perfection of generosity to the perfection of wisdom, and from mindfulness to the noble eightfold path, the perception of thinking "I am practicing" is like attachment. Here, attachment is spoken of many times, and attachment is spoken of in ways such as "just these," but it is not explained how attachment arises. Therefore, what was asked by the king of gods, Indra, is what was said by the noble Subhuti and others. The term "categories" means in various ways. The statement "This is his first bodhicitta" is the first conceptualization of attachment. The statement "completely dedicated to enlightenment" is the second conceptualization of attachment. If asked how these two give rise to attachment, it is because the past mind has ceased and the future mind has not yet arisen. If it is said that the nature of mind is always existent, then "the nature of mind" and so on are spoken of, and saying "cannot" is because it is not appropriate to completely dedicate to what is permanent, therefore, both are not true completely fabricated conceptions. The remainder is as previously shown in how attachment arises. Abandoning these attachments through hearing is shown implicitly, therefore it is said in the treatise: "There is no self-grasping in generosity and so on, others connect to it, this prevents the extreme of attachment." and so on, it was previously implied that there is no self-grasping in generosity and so on. The so-called "others connect to it" is what is spoken of as "therefore" and so on. The so-called "therefore" is because one is able to completely abandon one's own attachment. The so-called "thus" is the time of teaching others and so on. The so-called "truly teaching" is to make those who have not heard before have hearing.
Tibetan
པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་འཛུད་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད་པ་ནི་སེར་སྣ་ཅན་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པ་རྣམས་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱིན་པའོ། །ཡང་དག་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་ནི་ཆགས་པ་སྤངས་པའོ། །ཡང་དག་པར་འཛུད་པ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གནོད་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་གནོད་པར་མི་བྱེད་པའོ། །རང་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །གང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་ངར་འཛིན་པ་མེད་པ་དང༌། གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བ་རྣམས་འདི་གཉིས་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་རགས་པ་འགོག་པའོ། །དེ་ནས་བསྟན་བཅོས་ལས། རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་གང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དེ་ནི་ཕྲ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྡོ་བར་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་གསུམ་ཡོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཚན་མར་བྱར་མི་རུང༌། དམིགས་པར་མི་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་མ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བ་དང༌། ཐོས་པ་དང༌། རྟོགས་པ་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་མིག་དང༌། རྣ་བ་དང༌།སྣ་དང༌། ལྕེ་དང༌། ལུས་དང༌། ཡིད་ཀྱིས་ ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ་གོ་རིམས་བཞིན་ཏེ། ཟབ་པ་ནི་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་འཚལ་བར་འོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རན་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་སྟེ་གང་དེ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་ཉིད་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མ་བྱས་པར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་ཡང་མེད་དེ་འདིའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེད་དོ། །གང་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཏེ་འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆགས་པའི་མཐའ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བར་དུ་མེད་པ་དེ་
Chinese
是造作。完全地植入是使修持完全地执持。完全地赞叹是使悭吝者生起欢喜。名为极度欢喜是对于发起精进者们给予“善哉”之语。如实地随觉是舍弃贪执。为了为了开示完全地植入其他的义理，说了“如果是这样”等等。名为不损害是不损害佛。自己完全地随觉的利益是说了“种姓之子”等等。凡是布施等等，对于其本身没有我执，以及其他将彼等与之结合，此二者是遮止粗大的贪执之边。之后论典中说：“对于国王等等的贪执微细。”所说的是对于佛等等的贪执是微细的。彼即是从“世尊”等等开始宣说，彼是能够完全地争论，这是因为会变成三时存在。不应作为相，不应作为所缘，这是因为先前未曾生起，以及难以证悟。因为彼是见、闻、觉、识所非，是因为眼、耳、鼻、舌、身、意所知，次第如是。甚深是因为寂静。自性甚深是因为自性寂静。因此是应礼拜的。一切法也是自性寂静，凡是彼等自性寂静即是般若波罗蜜多。因为世尊是未经造作而现证菩提，因此是现证菩提。因为彼自性什么也没有，此之自性是什么，那就是没有。凡是无自性，那就是彼等的自性，例如，以无相为一相。如是则能完全地舍弃所有贪执之边。名为不可思议是指从色到佛法之间没有的。
English
It is to create. To fully implant is to make the practice fully hold. To fully praise is to make the miserly generate joy. The name of extreme joy is to give the word "good" to those who have initiated diligence. To truly realize is to abandon attachment. In order to show the meaning of fully implanting others, it is said "if it is like this" and so on. The name of not harming is not harming the Buddha. The benefit of one's own complete realization is said to be "son of lineage" and so on. All that is giving and so on, there is no ego-grasping for itself, and others combine them with it, these two are to prevent the coarse edge of attachment. Then the treatise says: "Attachment to kings and so on is subtle." What is said is that attachment to the Buddha and so on is subtle. That is, starting from "Bhagavan" and so on, it is said that it is possible to completely argue, because it will become the existence of the three times. It should not be taken as a sign, it should not be taken as an object, because it has not arisen before, and it is difficult to realize. Because it is not seen, heard, felt, or known, it is known by the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind, in that order. Profound is because of tranquility. Profound by nature is because of tranquility by nature. Therefore, it is worthy of worship. All dharmas are also tranquil by nature, and all those that are tranquil by nature are Prajnaparamita. Because the Bhagavan is enlightened without being made, therefore he is enlightened. Because it has nothing by nature, what is its nature, that is nothing. All that is without nature, that is their nature, for example, taking non-appearance as one appearance. In this way, all the edges of attachment can be completely abandoned. The name of inconceivable means that there is nothing from form to the Dharma of the Buddha.