Tibetan
་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་དེའི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །གང་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་འདི་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྐྱོན་བརྒྱད་དུ་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཀླན་ཀ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིས། །ལམ་ནི་དེ་ཡི་གཉེན་པོར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཀྱིས་དགོས་པ་དི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཅིག་གི་ཚིག་གོ །བསྒོམ་པའི་ལམ་ཁོ་ན་དེའི་གཉེན་པོར་འདོད་དེ། འདི་མན་ཆད་ནི་རྒོལ་བ་ནི་རྣམས་ཀྱི་ལན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཡང་གྲུབ་པའི་མཐའ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་དི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པས་རྒོལ་བ་སྟོན་པ་ནི་ཀླན་ཀའོ། །གྲུབ་པའི་མཐའ་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི་ལན་ནོ། །དེ་ལ་གཉིས་ནི་ཤཱ་རིའི་བུའི་དྲི་བའོ། །དྲུག་པ་ནི་རབ་འབྱོར་གྱིའོ། །ལན་བརྒྱད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིའོ། །གནོད་པར་ཡང་མི་བགྱིད་ཕན་པར་ཡང་མི་བགྱིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་ན་ཇི་ལྟར་ལམ་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་སྟེ། གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་འཛིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མི་འཛིན་ན་ནི་ཤེས་རབ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་བའོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་མཐོང་བ་དེས་ན་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་མི་འཛིན་མི་གཏོང་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་གསུངས་ སོ། །དེ་དག་གི་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡང་བདག་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བདག་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གཏན་དུ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་དང༌། འབྲས་བུ་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མེད་ན་ནི་དེ་བས་འདི་ཅུང་ཟད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་ཁོ་ནའི་ཆོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ཁོ་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོབ་པ་ཡང་མ་མཆིས། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མ་མཆིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དྲིས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ནི་མེད་དེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོབ་པ་ཡང་མེད། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བདག་མུ་མ་མཆིས་པས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མུ་མ་མཆིས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་ག་ལས་ཤེས་ཤིང་མཐོང་སྟེ་ཕུང་པོ་ཇི་ལྟར་ཡོད། གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒོལ་བའོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདག་ཤིན་ཏུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མེད་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་མུ་ཇི་ལྟར་ཡོད། གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་མུ་མེད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ནི་དོན་དམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་དུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའོ། །དེ་དག་ལས་ཤེས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་མོད་ཀྱི་དེ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །འདི་ལ་དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ།
Chinese
等。色等称作答复。极其清净的缘故称作极其不存在的缘故。如何得知，那不执持者，同样此也不执持，因此所知与知者是平等的。如果说，具有清净自性的此地，在修道上是不合理的，那么，因为在此地领悟到八种过失的缘故。“以完全断除诤论，道被认为是它的对治。”这样说了。那个“是”字，因为什么必要呢？称作依赖于理由，称作依类别而说的一个词语。唯有修道才被认为是它的对治。这以下是驳斥论者的答复之义。在此，成就宗者自己，因为什么必要呢？称作以依赖于理由而显示论者，是诤论。成就宗者的理由是答复。其中两个是舍利子的提问。第六个是善现的提问。八个答复是薄伽梵的答复。“不作损害，也不作利益”称作成就宗。那是因为什么呢？如果什么也不做，如何成为道呢？称作论者。“因为清净的缘故”称作答复。一切智智与法界是清净的，那清净也是自性清净的。因此，对此不做任何事，只是使忽然出现的障碍止息而已。“完全不执持，完全不舍弃”是成就宗。从何得知呢？如果完全执持，那么将变成分别。如果不执持，那么智慧将衰退，称作提问。“因为清净的缘故”称作答复。这样一来，因为不见那法本身作为法的自性，因此那本身就是见法性。那本身是清净的，因为清净的缘故，不执持不舍弃，因此说蕴清净、果清净、一切种智清净。
English
Etc. 'Form, etc.' is called the answer. 'Because it is extremely pure' is called 'because it is extremely non-existent.' How is it to be known? That which does not hold, similarly, this also does not hold it, therefore, the knowable and the knower are equal. If one asks, 'Is it not reasonable to meditate on this characteristic of purity on the path of meditation?' It is because one understands eight faults in this. It is said, 'By completely abandoning disputes, the path is considered its antidote.' What is the necessity of that 'is'? It is called relying on reason, it is called a single word spoken according to category. Only the path of meditation is considered its antidote. From here on, it is the meaning of the answers of the opponents. Here too, the proponent of the established conclusion himself, what is the necessity of it? Showing the opponent with reliance on reason is a dispute. The reason of the proponent of the established conclusion is the answer. Among them, two are questions of Shariputra. The sixth is of Subhuti. Eight answers are of the Bhagavan. 'Neither harming nor benefiting' is called the established conclusion. Why is that? If one does nothing, how does it become the path? It is called the opponent. 'Because of purity' is called the answer. Omniscience and the realm of phenomena are pure, and that purity is also naturally pure. Therefore, one does nothing at all to this, but only causes the adventitious obscurations to cease. 'Completely not holding and completely not abandoning' is the established conclusion. How is that known? If one completely holds, then it will become conceptualization. If one does not hold, then wisdom will decline, it is called the question. 'Because of purity' is called the answer. Thus, because one does not see that dharma itself as the characteristic of dharma, therefore, that itself is seeing the nature of dharma. That itself is pure, and because of purity, one does not hold or abandon, therefore, it is said that the aggregates are pure, the result is pure, and omniscience is pure.
Chinese
其清净之相亦即我之清净，如何我之清净，乃因其恒常不存在之故。如是彼等之存在乃是宗义。何以故？如何得知？若五蕴、果、一切智性皆极度不存在，则此较之更无有少分，此乃辩论者之言。因极度清净之故，此乃答复。自性极度不存在之法，唯有空性之法性存在，此乃其义。我之清净亦无所得，亦无现证，此乃宗义。提问如前。因极度清净之故，此乃答复。何以故，唯有法之自性之法不存在，而彼之法性则存在。彼亦自性清净，彼清净性亦即一切智性。是故无所得，亦无现证，此乃其义。我无边际故，色等亦无边际，此乃宗义。如何得知并见之，五蕴如何存在？若以法性而存在，则此乃极度辩论。因极度清净之故，此乃答复。如我极度不存在，如是色等亦以自性不存在，则彼等之边际如何存在？若以法性而存在，则此亦极度无边际，因一切法之共同自性之故。色等之差别，乃非胜义谛之故，色等之清净即是果清净，以及一切智性清净，以及般若波罗蜜多清净之义。若如是了知一切法恒常不存在，彼即是般若波罗蜜多，此乃宗义。由此等可知，若彼如是了知，然彼非清净，此乃辩论者之言。 因极度清净之故，此乃答复。于此，彼即极度清净。
English
Its purity is also the purity of self. How is the self pure? It is because it is eternally non-existent. Thus, their existence is the established conclusion. Why is that? How is it known? If the aggregates, the fruit, and the omniscient nature are all extremely non-existent, then this is even slightly non-existent than that, this is the statement of the opponent. Because of extreme purity, this is the answer. The dharma of the self-nature being extremely non-existent, only the dharma-nature of emptiness exists, this is the meaning. There is also no attainment by the purity of self. There is also no realization, this is the established conclusion. The question is the same as before. Because of extreme purity, this is the answer. Because the dharma of the self-nature of dharma alone does not exist, but the dharma-nature of that itself exists. That is also pure by its very nature, and that purity itself is also omniscient nature. Therefore, there is no attainment and no realization, this is the meaning. Because the self is without limit, form and so on are also without limit, this is the established conclusion. How is it known and seen, how do the aggregates exist? If it exists as dharma-nature, then this is extreme debate. Because of extreme purity, this is the answer. Just as the self is extremely non-existent, so also if form and so on are also non-existent by their own nature, then how do their limits exist? If it exists as dharma-nature, then this is also extremely limitless, because of the common self-nature of all dharmas. The distinctions of form and so on are not the ultimate truth, therefore the purity of form and so on is the purity of the fruit, and the purity of the omniscient nature, and the meaning of the purity of the Prajnaparamita. If one realizes in this way that all dharmas are eternally non-existent, that is the Prajnaparamita, this is the established conclusion. From these it is known that if one realizes it in this way, but that is not pure, this is the statement of the opponent. Because of extreme purity, this is the answer. In this, that itself is extremely pure.