Tibetan
་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ། གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལ་དེས་དེ་དག་ཟད་པ་ཡོད་ན། དེ་ཟད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྔ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་གློ་བུར་གྱིས་གཙེ་བ་དང༌། རྡུལ་དང༌། མུན་པ་དང༌། སྤྲིན་དང༌། དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅད་དུ་བྱས་པ་བཞིན་ཏེ། ཕྱི་ནས་དེའི་ཐོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པ་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔ་ན་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་དེའི་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཡང་དག་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གྲུབ་མཐའོ། །དེ་ལ་དེ་ནི་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གནས་བརྟན་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་བར་བྱ་བར་ནི་དེ་ལ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལས་བཙམས་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་ཏེ། སྐྱེས་པས་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་གི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །ཡང་དེ་ཅི་ཕྱི་ནས་མ་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གོ །འོན་ཏེ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ་ཕྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ནི་ཐོབ་པ་ག་ལ་ཡོད། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡང་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཟད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་སོ། །རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་སྨྲས་པའོ། །སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེས་པའི་ཆོས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་ཀྱིའོ་།མི་སྐྱེ་བ་ནི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མི་སྤོབས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བར་ཏེ་བརྗོད་པར་མི་འདོད་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་བ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་དམིགས་པ་ན་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་སྐྱེ་བའོ།
Chinese
因为无生之故。因此，自性光明亦于名为菩萨之法界中，为突发之垢染所染污，若彼等已尽，则彼等尽灭之体性清净，乃是前所未有而可得者。譬如，自性清净之虚空，为突发之雾霭、尘土、黑暗、云朵、烟雾等垢染所染污一般，从外于彼获得之体性清净，彼即获得。一切错乱止息时，极清净一切法之法性之智慧之体性，一切相智亦为菩萨前所未有而可得者。彼即是彼之清净自性。以真实道理之故，获得之现观是成立的，彼即是宗义。于彼，彼为使突发之垢染清净之故，应由二位长老宣说，于彼，从舍利子开始，宣说如舍利子所说等。生者即是生，乃是他自在之自性。又，彼为何从后来不生之无因故，是无生之一方。或者，于未生者，名为一切相智之法，先前未生者，后来会生吗？此乃是第二之故。于彼，第一是，于无生之一切相智，哪里会有获得？于第二方，应说一切相智之因，真实
English
Because of the unborn. Therefore, the self-luminous nature is also in the realm of Dharma called Bodhisattva. If it is defiled by the adventitious stains of defilements, and if those are exhausted, then the purity of the nature of their exhaustion will be attained for the first time. For example, the naturally pure sky is defiled by adventitious stains such as fog, dust, darkness, clouds, and smoke. From the outside, the purity of the nature of its attainment is attained. When all delusions cease, the extremely pure nature of the wisdom of the Dharma nature of all Dharmas, the omniscient nature, will also be attained by the Bodhisattva for the first time. That is its pure nature. Because of the true reason, the attainment of realization is established, and that is the tenet. In that, in order to purify the adventitious defilements, it should be declared by the two elders. In that, starting from Shariputra, it is said that Shariputra said and so on. The born is the birth, which is the nature of other-dependence. Also, why is it that it is not born from later because there is no cause, it is one side of the unborn. Or, in the unborn, is the Dharma called omniscience, which was not born before, will it be born later? This is the reason for the second. In that, the first is, in the unborn omniscience, where will there be attainment? On the second side, the cause of omniscience should be stated, true
Tibetan
།དེ་ན་འདི་ལ་རྒྱུ་མེད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་རྟོག་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བསམས་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུས་སྨྲས་པ་ཞེས་བྱ་ནི་སྨྲ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པའོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོབས་པར་འདོད་པ་ཉིད་དེ། སྨྲ་བར་ནུས་པ་ཡིན་པས་དེ་ཡང་སྨྲ་ནུས་སོ། གང་གི་ཕྱིར་སྤོབས་པར་མི་ནུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟུར་གྱིས་དྲིས་པའོ། །སྨྲས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་འབྱོར་གྱིས་ལན་སྨྲས་སོ། །སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་སྒྲའོ། །སྤོབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨྲ་བའི་བརྗོད་པའི་དངོས་པའོ། །ཡང་སྤོབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བའི་བློའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་ནི་གསུམ་པོ་འདི་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ལ་སོ་སོར་སྣང་ངོ་ཞེས་བསམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཇུག་སྡུད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སྐབས་ཉིད་ཀྱི་རབ་འབྱོར་གྱི་ཆིག་ལ་བསྟོད་ནས་ལམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྐབས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཙོམ་མེད་པར་བགྲང་བར་བྱའོ། །གང་དག་གང་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་དེའི་གནས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་པ་དང༌། །རྒལ་བ་དང༌། མི་གཡོ་བ་དང༌། མི་ཉམས་པ་དང༌། འགལ་བར་མི་བྱེད་ པ་དང༌། འཁྲུག་པར་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་ནི་དེ་ལྟར་སྐབས་འབྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་གྱི་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། །མེ་གནས་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཆོས་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བཤད་དོ། མི་འདའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཉམས་པའོ། །དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་དམིགས་པ་ནི་གྲོལ་བའོ། །འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་གནས་པ་ཡང་ཡིན། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །གང་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ནང་ནས་གང་ཡིན་ཞེས་པའོ། །ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཐུན་མོང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་འདི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཉིན་ནོ། དེ་ལྟ་ན་གཞ
Chinese
那么，不应该说这个没有原因。 想到这个也没有通过非真实的遍计所产生的遍计。 舍利子说，是为了遮止言说的分别念而说的。 在“无生之法也”等等中，因为无生是通过量成立的，所以正是想要有自信，因为能够说，所以也能说那个。 为什么不能有自信呢，这是委婉地询问。 “说了”是说善现回答了。 在“无生性”等等中，“也”是语助词。 “自信”是言说的表达事物。 再次，“自信”是如实说的智慧。 在一切相智中，这三者也是无生性，想到法的自性本身，一切法都各自显现于彼。 同样，以“各自显现”来包括。 那是一切相智的决定生起。 “如是说”等等。 舍利子赞叹了当时善现的一句话，从而显示了道的决定生起的时机。 “应安立”是说毫无疑惑地应计数。 “凡是于何”是说，从那个的处所决定生起，以及超越，不动摇，不衰减，不违背，不扰乱。 “如是说”是那样区分时机。 “如是说”是道的决定生起。 火安住是说对于任何也不执著的法，就那样说了。 “不退”是不衰减。 在“如是说”等等中，不缘一切法是解脱。 “此”是刚刚指示的。 一切法也是不住的，因为也是波罗蜜多，所以是波罗蜜多。 “何者”是说在六波罗蜜多中是何者。 “于一切乘”是说三乘的共同。 如果这是般若波罗蜜多本身，那么其他
English
Then, it should not be said that this has no cause. It is thought that this also has no conceptualization through untrue pervasive conceptualization. Shariputra said, it is said in order to prevent the conceptualization of speech. In "the unborn dharma also" etc., because the unborn is established through valid cognition, it is precisely wanting to have confidence, because it is able to speak, so it can also speak that. Why can't there be confidence, this is asking euphemistically. "Said" means that Subhuti answered. In "unborn nature" etc., "also" is a particle. "Confidence" is the expression of speech. Again, "confidence" is the wisdom of speaking truthfully. In all-aspects-knowing, these three are also unborn nature, thinking that the nature of dharma itself, all dharmas appear separately in that. Similarly, "appearing separately" includes. That is the definite arising of all-aspects-knowing. "Thus said" etc. Shariputra praised Subhuti's one word at that time, thereby showing the occasion of the definite arising of the path. "Should be established" means that it should be counted without doubt. "Whoever is in what" means, from that place of arising, and transcendence, non-movement, non-decline, non-contradiction, non-disturbance. "Thus said" is how to distinguish the occasion. "Thus said" is the definite arising of the path. Fire abiding is said that for the dharma that does not cling to anything, it is said like that. "Non-retreat" is non-decline. In "Thus said" etc., not focusing on all dharmas is liberation. "This" is what was just indicated. All dharmas are also non-abiding, because they are also paramitas, so they are paramitas. "Which one" means which one among the six paramitas. "In all vehicles" means common to the three vehicles. If this is Prajnaparamita itself, then others
Tibetan
ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྟོགས་པར་སླའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་བས་ན་ཞུམ་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཞུམ་པར་འགྱུར་བའོ། །ནེམ་ནུར་དུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བའོ། །རྨོངས་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ། །ཡིན་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་བ་དང་མ་བྲལ་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཤཱ་རིའི་བུས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་དྲིས་པ་འདི་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རབ་འབྱོར་གྱིས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་དེ་ནི་རྒྱས་པར་དྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་པ་ནི་ལན་ནོ། །དོན་དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདི་འདོད་པ་ཉིད་དེ་འདོད་པ་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལན་ནོ། །ཡང་དག་པའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མི་མཐུན་པ་ཡང་དག་པའི་ཚིག་སྟེ་ཡང་དག་པའི་དངོས་པོའོ། །དེའི་བརྗོད་པ་ནི་རྒྱས་བ་དང་བཅས་པའོ། །ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་ མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲིས་པའོ། །དེ་ནི་རིགས་པ་སྟོན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་འདྲི་བ་སྟེ། དེ་ཅེའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཚིག་དེ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། སེམས་ཅན་ནི་བདག་སྟེ་དེ་ནི་འདིར་དཔེའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེས་དེ་ནི་དཔེ་ཅན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་མེད་པར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདི་དག་གིས་འཛིན་པར་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བདག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་ལ་བྱེད་པ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་སུ་སྦྱར་རོ། །དངོས་པོ་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དབེན་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་དོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་དེའི་བསམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཡང་དག་
Chinese
“那不是的。一切法安住的缘故”等是容易理解的。 那么，因为什么缘故，因此会沮丧，名为心沮丧。 变得犹豫，名为疑惑。 变得愚昧，是没有分别。 变得其他，是背过身。 “作意”名为没有分别的意。“具寿如何作意和不分离”等，舍利子知道作意是分别而提问，这安住于作意中，直到这里。 之后，“如是说”等，是善现以“好啊”之语先行的缘故，那是广为温习的缘故，是给予“好啊”。 “然而”等是回答。 “意义即是”名为此意欲即是，意欲即是自性的缘故是回答。“于真实语中说”名为分别作意的不相符是真实语，是真实的实物。 它的陈述是广大和具有的。 一定出离也非驳斥非有者。 “一定说”名为提问。 那是想要显示道理，自己提问，说了“那为什么呢”，如果问从何得知真实语呢？ 众生是我，那是这里的例子。 作意是分别，那是例子所依。 “应以无自性来推理”名为应考察应成立的理由。 其中，以无自性是自性与空性之自性来执持。 因此，如同我无自性那样，作意也是没有执持的缘故，这是理由。 其余的也应结合无自性之理由。 实物存在是实物本身。 与之分离是无有本身。 寂静是实物本身。 不可思议是因为没有它的思考之境。 现证菩提是真实。
English
"That is not. Because all dharmas abide" and so on are easy to understand. So, for what reason, therefore, it will be discouraged, called mind discouraged. Becoming hesitant is called doubt. Becoming ignorant is without discrimination. Becoming other is turning away. "Attention" is called intention without discrimination. "How does the venerable one attend and not separate" and so on, Shariputra knew that attention is discrimination and asked, this abides in attention, until here. After that, "said so" and so on, is because Subhuti's "good" word precedes, that is because it is widely reviewed, it is giving "good". "However" and so on is the answer. "The meaning itself" is called this intention itself, intention itself is the nature, therefore it is the answer. "Speaking in true words" is called the incompatibility of discriminating attention is true words, it is the true object. Its statement is vast and possessed. Definite departure is also not refuting the non-existent. "Definitely say" is called questioning. That is wanting to show the reason, asking oneself, saying "Then why", if asking from where to know the true words? Sentient beings are me, that is the example here. Attention is discrimination, that is the example dependent. "It should be reasoned with no self-nature" is called the reason to be established should be examined. Among them, with no self-nature is holding with the nature of self-nature and emptiness. Therefore, just as I have no self-nature, so attention is also without holding, this is the reason. The rest should also be combined with the reason of no self-nature. The existence of a thing is the thing itself. Separated from it is non-existence itself. Solitude is the thing itself. Inconceivable is because there is no object of its thought. Manifest enlightenment is true.