Tibetan
ང་རྣམ་པར་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ནི་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་ཡང་མེད་དེ། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་པོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་བརྗོད་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཡོད་ལ་ཉན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་སླུ་བའི་ཐ་སྙད་ཡོད་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་དག་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལན་གསུངས་སོ། །དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་མིང་ནི་མིང་ཙམ་མོ། །དེས་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པ་ན་བློའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ལ་དོན་མེད་དོ། །ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཕྱི་རོལ་ ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་ཀྱང་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཉིད་སྒྲ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོར་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་དེ་ལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་དེ་གཞན་དུ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་མི་དད་ན་ནི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པས་མི་སླུ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པས་མིང་ཙམ་དང་ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་དོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ཐ་སྙད་ཙམ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་གདགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གང་དུ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་དང༌། ཡིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །ཐ་སྙད་མེད་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་དེ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་མེད་པ་དང་ཚིག་མེད་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཚད་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཚད་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡང༌། མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལན་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ལ་ཚད་མེད་དོ། །ནམ་མཁའ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་ཡང་ཚད་མེད་དེ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།
Chinese
我，识之相亦不成立，因其为能执之相故。无能执故所执亦无，故一切法以无实有而成立。以色等之声所诠说者，彼即是色等，说彼等之言说，世间亦有，且于听者亦有不欺之名言，若谓一切法无实有，彼等之外，则为诤论者。以一切法唯名等则已作答。义空之名乃唯名。彼故，说彼等一切法时，彼等心识之相于义则无。于外境而了知，亦复于外境 而趣入之故。外境之义亦无，虽无外境然由声而了知义故。若谓识自声而了知外境之事物耶，则彼等于彼无义之事物，因异于他故。若不异他，则具识者亦得义，故将成不欺。是故，以无义之事物故，唯以名与施设名言而说。若谓暂且唯有名言耶，则说施设名言等，谓于何处亦无，乃因无义故，亦非身语意，因所说与能说不可得故。一切法等乃是结语。无名言不可说者，谓于彼等无彼等故。以彼之声为无与无句。色等诸法，以具有量之故，彼之空性等亦具有量，是故缘彼之般若波罗蜜多亦将成具有量，岂非不欲耶，此乃诤论者。以一切法无量之故，则已作答，一切法无量者，乃因无量之故，如以无事物之体性故，诸法乃无量。如虚空无事物之自性体性，如是空性亦无量，因无能断者故。
English
I, the aspect of consciousness is also not established, because it is the characteristic of grasping. Since there is no grasping, there is also no grasped. Therefore, all phenomena are established as being without substance. That which is expressed by the sound of form, etc., is indeed form, etc. The expression of these exists in the world, and there is also the designation of non-deception for those who hear. If it is said that all phenomena are without substance, then apart from these, it is an argument. The answer has been given by saying that all phenomena are merely names, etc. A name that is empty of meaning is merely a name. Therefore, when all those phenomena are spoken of, those aspects of mind have no meaning in terms of meaning. Because it is understood as external, it also enters into the external. Even the meaning of the external does not exist. Although there is no external, meaning is understood from sound. If it is said that consciousness itself understands external objects from sound, then those have no object of meaning in them, because they are different from others. If they are not different, then even those with consciousness would obtain meaning, and thus it would become non-deceptive. Therefore, because there is no object of meaning, it is spoken of only by name and the imputation of designation. If it is said that for the time being there is only designation, then it is said that the imputation of designation, etc., is nowhere to be found, because it is meaningless, and it is also not body, speech, or mind, because what is to be said and what is said are not perceived. All phenomena, etc., are the conclusion. The absence of designation, the unspeakable, means that those are not in them. The absence of sound and the absence of words are due to that. Because forms, etc., are endowed with measure, their emptiness, etc., is also endowed with measure, and therefore the Perfection of Wisdom that focuses on them will also become endowed with measure, is this not undesirable? This is the argument. The answer has been given by saying that all phenomena are immeasurable, because all phenomena are immeasurable, because they are immeasurable. Just as there is no characteristic of the nature of non-things in space, so too emptiness is immeasurable, because there is no cutter.
Tibetan
།དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཐ་མི་དད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། མི་སྣང་བ་བདག་ཉིད་སྣང་བ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འཁྲུལ་ པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་ནི་དེ་དག་མེད་པ་ཡིན་ཡང་སྣང་སྟེ། འཁྲུལ་བ་རྣམས་ལ་ནི་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་མེད་པའི་བློ་ནི་རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལན་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མ་ནུབ་སྟེ། ཤེས་པ་སྣང་བ་དང་རྣམ་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསམས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་འདི་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡང་དག་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལན་གསུངས་ཏེ། ངེས་པར་འབྱེད་པ་ནི་འདིར་སོ་སོར་རྟོག་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་ནི་དེ་དག་གི་ངེས་པར་འབྱེད་པའོ། །དེས་ན་འདི་ནི་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟར་ན་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཐོས་པ་དང༌། བསམས་པ་དང༌། བསྒོམས་པའི་རིམ་གྱིས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཇི་སྟེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དོན་གང་ཡིན། དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་འདི་ལྟར་དེའི་ཚེ་དག་པ་གང་ཡིན། བདག་ནི་མེད་པས་མི་འདོད་ལ། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་
Chinese
因此，般若波罗蜜多也是无差别的。如果这样，那么色等蓝色等这些又如何显现呢？这些是法的相，不是法的实物。因为远离一和多的体性，并且不显现的自性显现是不合理的。诸法的相也是诸法的错乱之相，那也是显现的体性，因此显现即使没有那些也是显现，因为对于错乱者来说，没有的相是显现的。如果这样，那么般若波罗蜜多也不成立，因为它也不是错乱，并且有相的智慧是错乱，而没有相的智慧即使在梦中也没有体验过，这是辩论者说的。以“诸法皆无相”等回答说：诸法的一切相都消失了，知识是显现且无相的。因此，因为舍弃了相，所以应当了知是般若波罗蜜多，就像无色定的等持一样，这样想。那么，因为舍弃了这种分别的相，如果不正确作意法的界，就不是般若波罗蜜多，这是辩论者说的。以“为了如实辨别诸法”来回答：如实辨别这里说的是各别思择，以各别思择的智慧现量见到诸法完全成立的体性，那是它们的如实辨别。因此，这是以它的相称为般若波罗蜜多的意思。这样，通过很好地作意的听闻、思维和修行的次第，自然成就的不显现积聚的作意，并且对于诸法的一切如是性，也产生无戏论的知识。那是对它的各别思择。如果般若波罗蜜多的意义是什么？如果是清净，那是不合理的，像这样，那时什么是清净？因为没有我，所以不希望，并且因为每一刹那都在坏灭，所以不是心。如果对于心相续，
English
Therefore, the Prajñāpāramitā is also undifferentiated. If that is the case, then how do these appearances, such as blue and other forms, appear? These are the characteristics of phenomena, not the actual entities of phenomena. Because they are devoid of the nature of one and many, and because it is unreasonable for the non-appearing self to appear. The characteristics of phenomena are also the deluded aspects of phenomena, and that is also the nature of appearance, so appearance appears even though those are not there. Because for those who are deluded, the characteristic of non-existence appears. If that is the case, then the Prajñāpāramitā is also not established, because it is not delusion, and the mind with aspects is delusion, and the mind without aspects is not experienced even in dreams, so says the opponent. The answer is given by "Because all phenomena are without characteristics," etc.: All characteristics of phenomena disappear, and knowledge is appearance and without aspects. Therefore, because of abandoning aspects, it should be understood as Prajñāpāramitā, like the absorption in the formless samādhi, so it is thought. Then, because of abandoning this characteristic of conceptualization, if one does not properly attend to the realm of phenomena, it is not Prajñāpāramitā, so says the opponent. The answer is given by "Because of definitely distinguishing all phenomena": Definitely distinguishing here refers to individual discrimination. The nature of all phenomena being completely established is directly realized by the wisdom of individual discrimination, and that is their definite distinction. Therefore, this is the meaning of being called Prajñāpāramitā by its characteristic. Thus, through the order of hearing, thinking, and meditating, which are well attended to, the spontaneously accomplished non-manifesting accumulation of attention, and also the knowledge without elaboration arises for the suchness of all phenomena. That is the individual discrimination of it. If what is the meaning of Prajñāpāramitā? If it is purity, that is unreasonable, like this, then what is purity at that time? Because there is no self, it is not desired, and because it is destroyed in every moment, it is not mind. If for the mind stream,