Tibetan
།ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཀུན་རྨོངས་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མར་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པ་དང་རྟགས་དང༌། མཚན་མ་གང་གིས་མཚོན་པའི་ཆོས་དེ་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྗེས་སུ་མཁྱེན་ཏེ། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཡང་གང་དག་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དང༌། ཡང་གང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་དེ་དག །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ཤིང་ལམ་གྱི་བྱ་བ་དེ་དག་བྱས་ཏེ། སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་མ་སྦྱངས་པར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་དེ། དེས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འདི་ནི་ལམ་ཤེས་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ཤེས་ཏེ། ལམ་ཐམས་ཅད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་ལ་ ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་སོང་བ་འམ། འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་འདིས་གཤེགས་པས་ན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕ་རོལ་དོན་དམ་པ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་གཟིགས་པའོ། །གཞན་ཡང་འདིའི་ཁོངས་སུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་གཏོགས་པ་དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འདི་ནི་ཞི་བའི་ལམ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་གཟུགས་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། ཐོགས་པ་མེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་ཉིད་མེད་པར་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དང༌། མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གང་གིས་ཀྱང་འདི་དཔྱད་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ་འདི་ནི་མི་མཉམ་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་དོན་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོག
Chinese
烦恼的自性，于无二中皆愚昧，分别念为最终。如是说，以相、以征、以何种名相所表示的法，如来皆能了知，因此如来说是一切种智。此乃于一切种智愚昧之分别念。复有声闻、独觉之道，复有菩萨之道，菩萨圆满成办，行持彼等道之事业，然于愿未圆满、有情未成熟、佛土未清净之时，亦不现证真实之边际。故说菩萨知道之相，此乃于知道愚昧之分别念。所有内外之法，声闻、独觉亦能知，然非一切道与一切相。故说声闻、独觉为一切智，此乃于一切智愚昧之分别念。超越一切法而入于寂灭，或一切圣者由此而逝，故为般若波罗蜜多。又如来见一切法之彼岸，胜义谛无有差别，即是真如。又此中包含真如、真实之边际、法界，故说为般若波罗蜜多，此乃于寂静道愚昧之分别念。此非与真如等相应，亦非不相应，如是此为无色、不可示、无碍，如是，以无自性为一自性之故。此乃与真如等相应与不相应之分别念。以任何亦不能衡量此，故为不共，此乃于不平等愚昧之分别念。于此之行持，应行持苦、集、灭、道之义，此乃于苦等
English
The nature of afflictions, in non-duality, all are ignorant, conceptual thought is the ultimate. Thus it is said, those dharmas that are signified by form, sign, or any designation, the Tathagata knows them accordingly. Therefore, the Tathagata is said to be the All-Knowing One. This is the conceptual thought of being ignorant of the All-Knowing One. Furthermore, there are the paths of the Shravakas and Pratyekabuddhas, and also the path of the Bodhisattvas. The Bodhisattvas accomplish them completely, and having done the deeds of those paths, but without fulfilling their vows, without maturing sentient beings, and without purifying the Buddha-fields, they do not manifest the ultimate reality. Therefore, it is said that the Bodhisattvas know the aspects of the path. This is the conceptual thought of being ignorant of knowing the path. All these outer and inner dharmas are also known by the Shravakas and Pratyekabuddhas, but not all paths and all aspects. Therefore, the Shravakas and Pratyekabuddhas are said to be all-knowing. This is the conceptual thought of being ignorant of all-knowing. Having gone beyond all dharmas into Nirvana, or all the noble ones have passed through this, therefore it is the Prajnaparamita. Or the Tathagata sees all dharmas as the other shore, the ultimate truth without difference, which is Suchness itself. Furthermore, because it includes Suchness, the ultimate reality, and the Dharmadhatu, it is said to be the Prajnaparamita. This is the conceptual thought of being ignorant of the path of peace. This is neither associated with Suchness and so on, nor is it not associated. Likewise, this is formless, invisible, and unobstructed. Thus, because it is one nature of no nature. This is the conceptual thought of being associated and not associated with Suchness and so on. Because this cannot be examined by anyone, it is unique. This is the conceptual thought of being ignorant of inequality. The practice of this should be practiced in the meaning of suffering, origin, cessation, and path. This is about suffering and so on.
Tibetan
ས་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དོན་ཀྱང་མ་ཡིན་དོན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་རང་བཞིན་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ལྟར་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང༌། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། གཉིས་ཀྱི་ཆོས་རྗེས་སུ་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་སྐྱོན་རྣམས་ཟད་ན་ཡང་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། ཡམས་ནད་འདི་དག་ཟད་ནས་ནི། །ཡུན་རིང་ལོན་ནས་དབུགས་ཕྱིན་ལྟར། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །བདེ་སྒྲུབ་ ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་ཀུན། །རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལ་ཆུ་བོ་བཞིན། །འབྲས་བུ་མཆོག་གིས་སྦ་བ་ཡི། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་གྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཡུན་རིང་པོ་ནས་སྐྱོན་ཟད་ན། །བོས་པ་བཞིན་དུ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེན་པར་བྱེད་དོ། །སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ནི་སྦ་བའོ། །རྣམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུའོ། །ལྷག་མ་ནི་རྟོགས་སླའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྤོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་ནོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། སྟོང་གསུམ་སྐྱེ་བོ་ཉན་ཐོས་དང༌། །བསེ་རུའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་མེད་ལ། །བཀོད་པའི་དགེ་རྣམས་དཔེར་མཛད་ནས། །བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བར་མེད་དེ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བར་དུ་གཅོད་པར་ནུས་པ་ནི་བར་ཆད་དོ། །དེ་མེད་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ། བར་ཆད་མེད་པ་དང་བར་ཆད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཇི་ལྟར་གསུངས་ཤེ་ན། བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་གསུངས་ཤེ་ན། དགེ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ཏེ། དེ་ཉིད་དཔེར་མཛད་ནས་དགེ་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཅི་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཉན་ཐོས་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་གང་ལ་བཀོད་པའོ། །ཉན་
Chinese
这是对处所愚昧的分别念。贪欲等等，既非有意义也非无意义，这是对自性愚昧的分别念。如此这般，对于无二和不可作二的法，如是观想，则不会随顺于二之法，这是对二之事物愚昧的分别念。如是修习，则显示了三十六种应断除的分别念。如是，暂且过患灭尽之后，功德又将如何生起呢？因此，经论中说：这些瘟疫病患灭尽后，如久病痊愈后气息平稳，于一切行境中，成办安乐的圆满功德，如众河入于大海，以殊胜果实隐藏的，于彼大菩萨，于一切行境中皆能显现。如是说，功德是自性成就的，仅仅是不会被过患所胜伏而已。长久以来过患灭尽后，如被召唤一般，彼将侍奉菩萨。断除一切过患即是隐藏。行相即是一切处。其余容易理解。从“菩萨大菩萨”到“将被断除”之间，是修道之利益。当宣说无间三摩地，依此而论，经论中说：三千世界众生声闻，以及麟角喻的圆满证悟，以及菩萨无过失，将这些善根作为譬喻，以众多福德，无有成佛之间隔，此无间三摩地，即是遍知一切。如是说，能够阻断的就是间隔。无有此即是无间。无间三摩地是经中所说，如何宣说无间和间隔之因呢？以众多福德。那又是如何宣说的呢？善根即是福德，以彼作为譬喻，何种善根呢？即是将三千世界之有情声闻，以及独觉，以及菩萨无过失者安置于何处。
English
This is the conceptual thought of being deluded about places. Attachment and so on, which are neither meaningful nor meaningless, this is the conceptual thought of being deluded about self-nature. In this way, for the Dharma that is non-dual and cannot be made dual, just like that, there is no following after the Dharma of duality, this is the conceptual thought of being deluded about the entity of duality. Thus, by meditating, thirty-six conceptual thoughts to be abandoned are shown. Thus, for a while, even if faults are exhausted, how will virtues arise? Therefore, it is said in the scriptures: After these epidemic diseases are exhausted, like a long-term illness being cured and breathing smoothly, in all states of existence, accomplishing happiness, all the perfect virtues, like rivers flowing into the great ocean, hidden by excellent fruits, to that great Bodhisattva, in all states of existence, it will be shown. It is said that virtues are naturally accomplished, and are merely not overcome by faults. After faults have been exhausted for a long time, like being summoned, he will serve the Bodhisattva. Abandoning all faults is hiding. Aspects are everywhere. The rest is easy to understand. From "Bodhisattva Great Bodhisattva" to "will be abandoned" is the benefit of the path of meditation. The uninterrupted Samadhi should be spoken, and based on that, it is said in the scriptures: The beings of the three thousand worlds, Hearers, and the perfect realization of Pratyekabuddhas, and the flawless Bodhisattvas, taking these virtues as examples, with many merits, there is no interval to Buddhahood, this uninterrupted Samadhi, is the all-knowingness itself. It is said that what can interrupt is the interval. The absence of that is uninterrupted. The uninterrupted Samadhi is what is said in the Sutras, how are the cause of uninterruptedness and interval spoken of? By many merits. And how is that spoken of? Virtue is merit, taking that as an example, what kind of virtue is it? It is where the sentient beings of the three thousand world realm, Hearers, and Solitary Buddhas, and flawless Bodhisattvas are placed.