Tibetan
ད་རྒལ་བས། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །འགོག་པ་དང་བཅས་པར་བྱས་ནས་གཞན་བརྒྱད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་མཚམས་སུ་བྱས་ནས་མཐར་འགྲོ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་འོང་བ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མི་འདྲར་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མི་འདྲར་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལས་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང༌། མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདིར་ཡང༌། འདོད་པར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཉམ་བཞག་མིན་པའི་མཚམས་བཟུང་སྟེ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །དེས་ན་འདི་ནི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ལ་ སོགས་པས་འོང་ཞིང༌། མཐར་ཡང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ཉིད་དུ་འགྲོ་ཞིང་འདུག་གོ །འདི་ནི་འགོག་པའི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་བཤད་ནས། ཡང་ཇི་སྐད་སྒོམ་པ་དེ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་ཚན་བཞི་ཟད་ནའོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཉིད། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུམ་ཆེན་མོ་དག་ལས་གསུངས་པ། དེ་དག་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁོ་བོས་དེའི་ཡན་ལག་མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་དགུའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའོ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ལོ། །རྒྱས་དང་མདོར་བསྡུས་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དངོས་བྱས་ནས་གཞན་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱས་པ་ལ་རྨོངས་པ་ལ་ནི་རྒྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་སྦྱིན་པ་ནས་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བར་གྱི་གནས་མང་པོ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླབ་པར་བྱའོ། །མདོར་བསྡུས་པ་སྨོས་པ་ནི་མདོར་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་ལ་ཡང་བསླབ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མང་པོ་ལ་ཡང་དེ་དག་གིས་བསླབ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟངས་ཤིང་གང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་དེ་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱས་ནས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དེ། དེས་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟངས་ཤིང་བདག་ཡོངས་སུ་བཟུང་ནས། རང་ཉིད་ཀྱི་ཡུམ་ལ་དེ་དག་བྱས་པ་གཟོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་ཕན་ཡོན་མེད་པའོ། །སྦྱོར་བ་དང་མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པའི་དུས་གསུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་མོ། །དེ་དུས་གསུམ་ལ་རྣམ་པར་སྦྱར་བ་ནི་རྟོག་པ་གསུམ་མོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་ཕན་ཡོན་ནོ། །རྒྱས་པས་ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །འདི་དག་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་དང༌། མཐོང་བ་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་མོ། །ལེགས་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ལམ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་མོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང༌། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དང༌། རག་ལས་པ་དང༌། གསོག་དང༌། སྙིང་པོ་མེད་པས་དེ་ལ་སྤྱོད་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པས་འདི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གསུམ་ལ་ཀུན་དུ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགུ་ཚན་དང་པོ་བསྟན་ཏོ། །དགུ་ཚན་གཉིས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་འདི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ པ་ནི་སེམས་དང༌། སེམས་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །འདི་ཡུན་
Chinese
说名为“现行”。以止灭及作意而等持于其余八者。于欲中行，以未等持之心为界限，而作最终之行，是其义。若问从外如何而来？故说名为“行于异”。所谓行于异，即是从未等持而至等持，以及从等持而至未等持之义。此处亦应与“属于欲之识，取非等持之界限”之句相合。因此，此乃由未等持之心等而来，最终亦行住于未等持之心。此乃止灭道之顶峰之现观。已说一切善巧方便皆得圆满成就后，又问：如是所修习者，如何得圆满成就耶？若修习能令当舍之九品四类分别念灭尽。彼等之对治即是。其后，世尊大母处所说，彼等将自然证悟。我将简略叙述其支分，于彼以第一九种分别念为主。论中云：“简略广大及佛陀，教诫未摄持，三时无功德，善道有三类，此一取之分别念，乃是结合之行境。”所谓“一”，即是第一。“乃是结合之行境”者，是般若波罗蜜多结合之差别境。若问：应说广大与简略耶？乃是作组合之实事而说其他。对于广博愚昧者，乃是广博之分别念。其对治，乃是菩萨应从布施乃至力量与无畏等等众多处所修学。说简略者，乃是简略之分别念，其对治，即是不应于任何处所修学，亦不应于众多处所修学，因其于空性中为一味故。真实圆满之佛陀……
English
It is said to be "acting." To equally engage in the other eight by means of cessation and attention. To act in desire, taking the mind of non-equanimity as a boundary, and to make the final act, that is its meaning. If asked, how does it come from the outside? Therefore, it is said to be "going to the different." The so-called going to the different is the meaning of going from non-equanimity to equanimity, and from equanimity to non-equanimity. Here also, it should be combined with the phrase "the consciousness belonging to desire, taking the boundary of non-equanimity." Therefore, this comes from the mind of non-equanimity and so on, and in the end, it also goes and stays in the mind of non-equanimity. This is the realization of the peak of the path of cessation. Having explained that all skillful means will be completely accomplished, it is asked again: How will those who practice in this way be completely accomplished? If the practice can exhaust the four categories of nine types of conceptualizations to be abandoned. Their antidote is precisely that. After that, it is said from the place of the Great Mother Bhagavati, they will be naturally realized. I will briefly describe its branches, focusing on the first nine conceptualizations. In the treatise it says: "Brief, extensive, and the Buddha's, teachings not embraced, three times without merit, the good path has three types, this one grasping conceptualization, is the object of the union." The so-called "one" is the first. The so-called "is the object of the union" is the differentiated object of the union of the Prajnaparamita. If asked, should the extensive and the brief be spoken of? It is speaking of other things by making the actual thing of the combination. For those who are ignorant of the extensive, it is the extensive conceptualization. Its antidote is that the Bodhisattva should train in many places from generosity to strength and fearlessness and so on. Saying the brief is the brief conceptualization, its antidote is that one should not train in any place, nor should one train in many places, because it is of one taste in emptiness. The truly perfect Buddha...
Chinese
被诸佛加持且完全摄受，对彼不存在之相的分别念即是分别念。其对治是，于何般若波罗蜜多中学习后，从布施波罗蜜多乃至获得一切相智。因此，应当知晓，十方诸佛加持且我等完全摄受后，即是报答自己之母所作之恩。无功德即是无利益。因为是加行、见、修三时，故为三时。于彼三时作分别即是三种分别念。其对治即是利益。此广说之差别，即是修行般若波罗蜜多，现证般若波罗蜜多，以及修习般若波罗蜜多之利益。此等次第为加行、见、修道之无时功德之三种分别念。所谓善道，即是对以寂灭道加行等之差别之三种愚昧之三种分别念。彼等之对治次第为，色等寂灭，依赖，积聚，无有心要，故当于彼修行，以及现证虚空空性故当现证，以及于虚空空性中修习故此当修习，此乃是对加行等菩提道三种完全愚昧之分别念。此乃显示分别念九类之第一类。九类之第二类是，就分别念之角度而言，经论中说：第二心与心所，是入处之有境，心不生与菩提之，心要作意与，下劣乘之作意与，圆满菩提不作意，修与不修与，彼等之相违，如实非义之分别念，当知此为修道。如是说，所取之第二种分别念，即是心与心所入处之彼等有境。此长久
English
The conceptualization of the absence of that which is blessed and fully possessed by the Buddhas is conceptualization. The antidote to this is to study the Prajnaparamita, from the Paramita of Generosity to the attainment of Omniscience. Therefore, it should be known that after being blessed by all the Buddhas of the ten directions and being fully possessed by them, it is to repay the kindness done by one's own mother. Without merit is without benefit. Because it is the three times of application, seeing, and meditation, it is three times. Separating those three times is three conceptualizations. The antidote to that is benefit. This difference, which is explained in detail, is the benefit of practicing Prajnaparamita, realizing Prajnaparamita, and meditating on Prajnaparamita. These, in order, are the three conceptualizations of the meritless times of application, seeing, and the path of meditation. What is called the good path is the three conceptualizations of the three kinds of ignorance due to the differences in the path of liberation, such as application. The antidotes to these, in order, are that form and feelings, etc., are pacified, dependent, accumulated, and without essence, so one should practice them, and one should realize them by realizing the emptiness of the sky, and one should meditate on this by meditating on the emptiness of the sky. This is the conceptualization of complete ignorance of the three paths of enlightenment, such as application. This shows the first of the nine categories of conceptualization. The second of the nine categories is, from the perspective of conceptualization, it is said in the scriptures: The second mind and mental factors are considered to have objects of entry, the mind not arising and the essence of enlightenment, attention and, attention to the inferior vehicle and, non-attention to perfect enlightenment, meditation and non-meditation and, the opposite of those, conceptualizations of what is real and unreal, know this as the path of meditation. Thus it is said, the second kind of conceptualization of what is grasped is the objects of entry of the mind and mental factors. This is long