Tibetan
རིང་པོ་ཇི་སྲིད་སྤྱད་ན་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲིས་པའོ། །དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ཏེ། འདི་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོའི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་འདི་ཇི་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་འདི་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འདོར་བས་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་ལ་སྤྱད་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མི་འཇུག་པ་དེ་ལྟར་སྤྱད་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཅི་བསྒོམས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ཅི་མ་བསྒོམས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དང༌། བསྒོམ་པ་ཡང་མེད། བསྒོམ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །མ་བསྒོམས་པས་དེ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའོ། །དགུ་ཚན་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་མིན་དང༌། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོ་དེ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་ནི་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་ནི་ ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པར་མཐོང་བ་འདི་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་དང་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ལ་སྤྱད་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱས་པ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ།
Chinese
如果长久修习，会如何修习呢？这是提问。从最初发起菩提心开始，这是回答。这是发起菩提心的分别念。直到菩提树之间意念，即应如何修习、如何现证、如何禅修等，这是意念菩提树的分别念。不开启意念下乘道的机会，这是意念下乘道的分别念。不舍弃意念一切种智，对于任何法性都应修习，以及如何不让心和心所生起，就应那样修习。这是不意念圆满菩提的分别念。修习什么能证得一切种智？不修习什么能证得一切种智？既非修习，也非不修习的分别念。不修习而证得，比如如是、真实之际、法界等。这是不如实义的分别念。这是能取的第二种分别念。就九类第三种分别念而言，经论中说：“有情假立之行境，法假立与非空，贪著与善分别自性，执实与三乘，功德非清净，行相极扰乱，执持之最初，应知是宣说。”意思是说，不应安立为有情，因为不可见。这些是有情假立的分别念。不是在一切法中假立，这是在法中假立的分别念。见到一切法的自性为空性，这是非空性的分别念。对于法和不可见的法进行修习，那也是不可见的，这是贪著的分别念。对于诸法进行种种分别，那也是以不可见的方式，这是善分别自性的分别念。
English
The question is: How should one practice if one practices for a long time? The answer is: From the very beginning of generating the mind of enlightenment. This is the conceptualization of generating the mind of enlightenment. Contemplating until the essence of enlightenment means contemplating how to practice, how to realize, and how to meditate. This is the conceptualization of contemplating the essence of enlightenment. Not opening the opportunity to contemplate the inferior vehicle is the conceptualization of contemplating the inferior vehicle. Not abandoning the contemplation of all-knowingness, one should practice whatever is the nature of reality, and one should practice in such a way that mind and mental events do not arise. This is the conceptualization of not contemplating perfect enlightenment. By meditating on what will one attain all-knowingness? By not meditating on what will one attain all-knowingness? The conceptualization of neither meditating nor not meditating. Attaining it by not meditating is like suchness, the ultimate reality, and the realm of phenomena. This is the conceptualization of not being in accordance with reality. This is the second conceptualization of the apprehended. Regarding the third of the nine categories of conceptualizations, the treatise says: "The sphere of activity imputed to sentient beings, imputation to phenomena and non-emptiness, attachment and the nature of perfect discrimination, making into entities and the three vehicles, qualities that are not pure, and conduct that is extremely confused, that which is the first to grasp, should be known as proclaimed." It means that one should not establish it as a sentient being, because it is invisible. These are the conceptualizations of imputing to sentient beings. Not imputing to all phenomena, this is the conceptualization of imputing to phenomena. Seeing the own-nature of all phenomena as emptiness, this is the conceptualization of non-emptiness. Practicing on phenomena and invisible phenomena, that is also invisible, this is the conceptualization of attachment. Having made various distinctions on phenomena, that is also in an invisible way, this is the conceptualization of the nature of perfect discrimination.
Tibetan
།དངོས་པོའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མ་བྱས་པ་དང༌། རྣམ་པར་མ་བྱས་པ་དང༌། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ། འདི་ནི་དངོས་པོའི་ཆེད་དུ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མ་བྱས་པ་རྣམ་པར་མ་བྱས་པ། མངོན་པར་འདུས་མ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས། གང་ལ་ལ་ཞིག་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དང༌། ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་མཛད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་སྟེ། འདི་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། སྤྲུལ་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཡང་ཡོན་ཡོངས་སུ་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕུལ་བའི་ཡོན་ནི་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་ཡང་ཟད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་བ་ལ་ཡང་ངོ༌། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་མེ་ཏོག་གཏོར་བའམ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སྨྲ་བའམ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། མཚན་མར་བྱེད་པ་སྟེ། གང་སྤྲུལ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱིས་འདྲའོ། །འདི་ནི་ཡོན་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །སྤྱོད་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ནི་ཕྱེ་བའོ། །ག་ལས་ཤེ་ན། ཆོས་ཉིད་ལས་ཏེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གཞན་དག་འཇུག་པར་འགྱུར་སྙམ་ནས། མིང་དང་མཚན་མས་ཆོས་རྣམས་མཚོན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་འཁྲུག་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དགུ་ཚན་བཞི་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། སེམས་ཅན་བཏགས་དང་དེ་རྒྱུ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་བསྒོམ་པའི་ལམ་འབྲེལ་པ། །དེ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡིས། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཞན་རྣམ་པ་དགུ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་གསུམ་དག་གི །བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་སྒྲིབ་རྣམ་གསུམ། །ཞི་ལམ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དང༌། །མཚུངས་པར་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །མི་མཉམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་དང༌།
Chinese
不是为了事物的目的而行事，因为一切法都是不造作、不变化、不显现聚合的。这是为了事物的目的而产生的分别念。如果一切法都是不造作、不变化、不显现聚合的，那么如来如何显现化身，圆满证悟成佛，转法轮，以三乘解脱众生呢？这只是世俗的说法，并非胜义谛。如来也是如此，这是三乘的分别念。如果如来和化身没有差别，那么功德也会完全清净，就像供养如来的功德，乃至无余涅槃之间也不会穷尽，化身也是如此。同样，向如来虚空撒花，或者说向佛顶礼，或者忆念，或者作意，化身也和如来一样，具有相同的法。这是功德不完全清净的分别念。行持是波罗蜜多等。所谓的“分别错乱”就是分开。从哪里分开呢？从法性分开，从布施波罗蜜多乃至智慧波罗蜜多，以及一切法的法性之间分开。那么，世尊的法如何分别错乱呢？想着其他人如何进入，就用名相来表示法，这是为了显示法，而不是为了分别错乱法的法性。这是对法性错乱的分别念。根据九品四类的分别念，论典中说：众生施设及其因，有境禅修道相联，彼作损害之作用，相违品类余九种，一切智性三清净，自性如实障三相，寂道如是性等性，相似相应不相应，不等痛苦及诸余。
English
It is not acting for the purpose of things, because all dharmas are uncreated, unchanged, and not manifestly assembled. This is the conceptualization that arises for the purpose of things. If all dharmas are uncreated, unchanged, and not manifestly assembled, then how does the Tathagata manifest an emanation, perfectly awaken into Buddhahood, turn the wheel of Dharma, and liberate beings with the three vehicles? This is merely a conventional expression, not the ultimate truth. The Tathagata is also like this, this is the conceptualization of the three vehicles. If there is no difference between the Tathagata and the emanation, then the merits will also be completely purified, just as the merits offered to the Tathagata will not be exhausted even until the state of nirvana without remainder, and the emanation is also the same. Similarly, scattering flowers in the sky to the Tathagata, or saying "I prostrate to the Buddha," or remembering, or paying attention, the emanation is also the same as the Tathagata, having the same Dharma. This is the conceptualization of merits not being completely purified. Conduct is the perfections and so on. The so-called "separately confused" is to separate. From where does it separate? It separates from the Dharma-nature, from the perfection of generosity to the perfection of wisdom, and between the Dharma-nature of all dharmas. Then, how are the Bhagavan's dharmas separately confused? Thinking about how others enter, they use names and signs to represent the dharmas, this is to show the dharmas, but not to separately confuse the Dharma-nature of the dharmas. This is the conceptualization of the confusion of Dharma-nature. According to the conceptualization of the four categories of nine qualities, it is said in the treatise: "Beings' imputation and its cause, the object-possessing meditation path is connected, by acting to harm it, the other nine kinds of opposing categories, the three pure all-knowing natures, the three aspects of obscuration as their own nature, the peaceful path suchness and so on, similar corresponding and non-corresponding, unequal suffering and all others."