Tibetan
ཏེ། དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་གང་ནས་འགྲོ་བ་དང༌། གང་དུ་གནས་པ་དེར་དཔུང་གི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དེ་ནས་འགྲོ་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ་གཉེན་པོའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་མ་རིག་པ་ནི་དྲུག་པའི་སྣང་བ་མེད་པ་དེས་ན། གནས་པ་དང་འཇུག་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་པས་གནས་པ་དང་འཇུག་པ་ལ་རྨོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཞུམ་པར་མི་བྱེད་པ་དེས་རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདིར་ཚིག་ལྷག་མ་སྟེ། གཞན་དུ་ནི་ཕྱིར་ཞུམ་པར་མི་བྱེད། དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱི་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ནི་ཡུལ་རགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའོ། །དྲུག་པ་ནི་ཡུལ་ཕྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། །འདི་ནི་རྗེས་ལ་འགྲོ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་དགུ་བསྟན་ནས། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། འཛིན་དང་སོ་སོར་ཐར་པ་དང༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་དང་ཁམས་རྣམས་ནི། །གསུམ་ཆར་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ་དང༌། །གནས་དང་ མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་ལ། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བདག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ནི་འཛིན་པ་དང་པོ་སྟེ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཞིན་དུ་ཡོད་དེ། དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ནི་འཛིན་ཏོ། །ཅུང་ཟད་ནི་འདོར་ཏེ། འདི་ནི་འཛིན་པ་དང་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཡང་མི་འཛིན་པ་དང་མི་གཏོང་བ་འདི་ནི་གཉེན་པོའོ། །འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེ་གང་དག་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་དེ་དག་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཉིད་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཁམས་གསུམ་དང་མ་འབྲེལ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པ་ན་ཇི་ལྟར་དེ་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་དོ་སྙམ་པ་ནི་གནས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་མི་གནས་སྙམ་པ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པའི་ཕ་
Chinese
例如，转轮王的宝轮从何处行进，在何处安住，军队的所有队伍就从那里行进，就在那里安住，就像这样，这是对治。五种波罗蜜多的无明，因为没有第六种的显现，所以在安住和进入上没有定准，因此是对安住和进入愚昧的分别念。像这样等，不怯懦，由此证悟就是般若波罗蜜多。像前面一样，这里有剩余的词句，否则就会退缩。例如，转轮王的宝轮在前面行进，军队的队伍在后面行进一样，这是对治。五种波罗蜜多因为是粗大的对境，所以在前面行进。第六种因为是对境微细的缘故，所以在后面行进。这是随之而行的分别念。在显示了所取的分别念的第二种的九种相之后，就以能取的分别念的第一种为主。经论中说：执着和别解脱，作意和界等，三者都紧密相连，以及住和现行贪着，以及法的自性施设，贪着和对治，以及随欲而行的过患，应当首先了知执着。这样说了，我作为实有存在是第一种执着，它像般若波罗蜜多一样存在，它稍微执着，稍微舍弃，这是与执着相异的分别念。也就是不执着也不舍弃，这是对治。执着本身的法，那些作意的分别念。不对那些法作意，这是对治。作意本身因为与三界相关联，所以认为是与三界相关联的分别念。与三界不相关联是对治。住在三界中，怎么会与它没有关联呢，这是安住的分别念。它在何处存在是对治。如果存在现行贪着，怎么会不住呢，这是现行贪着的分别念。对他没有丝毫的现行贪着是对治。菩萨的布施的
English
For example, wherever the precious wheel of the Cakravartin King goes, and wherever it stays, all the troops of the army go from there and stay there, just like that, this is the antidote. The ignorance of the five perfections, because there is no appearance of the sixth, there is no certainty in dwelling and entering, therefore it is the conceptualization of being ignorant of dwelling and entering. Like this, etc., not being timid, the realization from this is the Prajnaparamita. As before, here there are remaining words, otherwise one would shrink back. For example, just as the precious wheel of the Cakravartin King goes in front and the troops of the army go behind, this is the antidote. The five perfections go in front because they are coarse objects. The sixth goes behind because it is a subtle object. This is the conceptualization of following behind. After showing the nine aspects of the second kind of apprehended conceptualization, the first kind of grasping conceptualization is taken as the main one. In the treatise it says: Grasping and Pratimoksha, attention and the elements, all three are closely related, as well as dwelling and manifest attachment, as well as the nature of phenomena, attachment and antidote, as well as the fault of going as one pleases, grasping should be known first. It is said that the self existing as a substance is the first grasping, it exists like the Prajnaparamita, it grasps a little, it abandons a little, this is the conceptualization that is different from grasping. That is, not grasping and not abandoning, this is the antidote. The very Dharma of grasping, those conceptualizations of attention. Not paying attention to those Dharmas is the antidote. Attention itself, because it is related to the three realms, is thought to be the conceptualization related to the three realms. Not being related to the three realms is the antidote. How can it not be related to it when dwelling in the three realms, this is the conceptualization of dwelling. Where does it exist is the antidote. If there is manifest attachment, how can it not dwell, this is the conceptualization of manifest attachment. Not having the slightest manifest attachment to it is the antidote. The Bodhisattva's giving of
Tibetan
རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་བཏགས་པར་ཡོད་པ་སྟེ། འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་ཡོད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཡང་འདི་ལ་མེད་པ་འདི་ནི་གཉེན་པོའོ། །ཆགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དེ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་པ་ནི་ཆགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་ན། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ཅིང་མ་ཆགས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་གཉེན་པོའོ། །རྣམ་པ་དགུ་པོ་འདི་དག་ནི་ཡུམ་ཆེན་མོ་དག་ལས་གསུངས་སོ། །འདིར་ནི་སྤྱིར་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཞུམ་པར་མི་བགྱིད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་པ་ལ་མཁྱེན་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་མཁྱེན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་གང་ཟག་གི་ངོ་བོ། །དེ་རྒྱུ་གང་གིས་ཞུམ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ་ནི་མི་དམིགས་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེ་ཉིད་རང་ཉིད་མེད་པར་ཞུམ་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བསྟན་བཅོས་ལས། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་དང་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགོག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་དང་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི
Chinese
度母和戒律的度母，乃至一切种智之间的法之事物，都是假立存在的。这是对法之事物假立存在的分别。而对于此，不存在的就是对治。对于贪著本身的真实圆满菩提现证圆满成佛，否则就是背离，这样想就是贪著的分别。如果对一切法没有贪著，就没有执取，如果不贪著，就丝毫没有现证圆满成佛。如果那样行持，就是行持般若波罗蜜多，这是对治。布施的度母不是空性，戒律的度母不是空性等等，这是对治的分别。一切都是空性，这是对治。对一切法的各个方面进行执著，就是如其所愿而行，是退失的分别。菩萨没有那个，这是对治。这九种相是出自大母经。这里总的来说，对实有存在的执著的分别，以及对治。从“此后薄伽梵”到“不要沮丧”之间所说，其中“明知”是因为薄伽梵没有不知道的。菩萨摩诃萨，是指世间上著名的实有存在的补特伽罗的自性。那以什么原因不会沮丧呢？这是对实有存在的执著的分别。它的对治是不执著。那就是薄伽梵寂静等等所说的，意思是说，因为不存在，所以它自己不存在，怎么会沮丧呢？如果从执著的第二种分别的角度来说，论典中说：特意必定不生等，道与非道确定执，灭尽以及生，有事物与无事物，处所和种姓与坏灭，追求意义和无因，反驳者是对所缘的执。
English
The perfections and the perfection of discipline, up to the objects of the Dharma between all-knowingness, are nominally existent. This is the conceptualization of the nominal existence of the objects of the Dharma. And for this, what does not exist is the antidote. For the actual perfect enlightenment of attachment itself, one becomes perfectly enlightened; otherwise, it is turning away, thinking like that is the conceptualization of attachment. If there is no attachment to all Dharmas, there is no grasping, and if there is no attachment, there is no perfect enlightenment at all. If one practices like that, it is practicing the Perfection of Wisdom, which is the antidote. The Perfection of Generosity is not emptiness, the Perfection of Discipline is not emptiness, and so on, which are the conceptualizations of the antidote. Everything is emptiness, which is the antidote. Focusing on all aspects of all Dharmas is the conceptualization of the degeneration of going as one wishes. The Bodhisattva does not have that, which is the antidote. These nine aspects are spoken of in the Great Mother Sutra. Here, in general, the conceptualization of grasping at substantial existence, along with the antidote, is from "Then the Bhagavan" to "Do not be discouraged," where "knowing" is because there is nothing that the Bhagavan does not know. Bodhisattva Mahasattva refers to the nature of a person who is substantially existent and famous in the world. What is the reason that it will not be discouraged? This is the conceptualization of grasping at substantial existence. Its antidote is non-apprehension. That is what the Bhagavan said in solitude, etc., meaning that because it does not exist, it itself does not exist, how can it be discouraged? If we consider the second conceptualization of grasping, the treatise says: Intentionally, it will definitely not arise, etc., definitely grasping the path and the non-path, cessation and birth, having things and not having things, place and lineage and destruction, pursuing meaning and without cause, the opponent is grasping at the object.