Tibetan
་མེད་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྟོན་ཏོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་རེ་བཞི་པའོ།། །།ལེའུ་འདི་ནས་ཕྲིན་ལས་ལྔ་ལས། དང་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནི་ཞུས་པ། སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་དུ་གདགས་པ་དམིགས་སུ་མ་མཆིས་ན་སུའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་སྒོམ་པ་ལགས། ལན་ཐབས་ལ་མཁས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་འགོད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་འགོད་ཅིང་དྲུག་པོ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་མི་དམིགས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མཛད་པ་ནི་དག་བ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་བདག་ཉིད་གནས་ཤིང་སེམས་ཅན་གཞན་འགོད་ དོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཛད་པ་ལ་ཞུས་ལན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལགས་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་དམིགས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་འཇུག་ལ། ལན་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ལགས་ན་ཆོས་དེ་རྣམས་མ་དམིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཞིག་མ་ཡིན་ན་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ནས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་སྟོན་ཏེ། རབ་འབྱོར་གྱིས་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ༌། །དེ་བས་ན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གོ་བ་ནི་འཇིག་པར་མི་འགྱུར། ཕྱིས་མེད་པར་འགྲོ་བ་མ་ཡིན། འཕེལ་འགྲིབ་མེད། སྐྱེ་འགག་མེད། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་དེ་ཡུལ་ན་མི་གནས་ཕྱོགས་ན་མི་གནས་པ་འགྲོ་འོང་མེད་པ་དེ་ལ་གནས་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བར་མཐོང་ནས། སྒྲིབ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ༌། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བཅུ་གཉིས་ནས་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་དུ་མི་དམིགས་ན། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དངོས་པོར་ཐེ་ཚོམ་ལྟ་ག་ལ་འོང༌། དཔེར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པས་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་ལ་ཆོས་བསྟན་ཡང་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི
Chinese
为无有者向有情众生宣说。等性之章第四十四。此章讲述五种事业，首先询问六度：若有情与有情之施设皆不可得，则为谁之故而修持菩萨之母？答：以善巧方便，善于使有情众生安住于正道之边际，即是行持菩萨之母之时。从初发心起即摄持，使有情众生安住于六度，而此六度之自性为空性且不可得。成佛之道的事业，是从清净直至遍智之间，自身安住并使其他有情安住。 关于自性空性之事业，有问答二者。首先，若一切法皆自性为空性，则于自性空性中，有情、法与非法亦不可得，菩萨众如何为一切智智而行？答：诚然如此，若一切法皆自性为空性，则彼等法亦不可得。若一切法非为自性空性，则菩萨安住于自性空性中成佛后，亦不应宣说自性空性。然饶益能仁宣说色蕴乃至一切智智皆自性为空性。因此，当宣说色蕴乃至一切智智自性为空性之法。所谓自性空性之意义，即不坏灭，不趋于无有，无有增减，无有生灭，无有染污与清净，不住于处所，不住于方所，无有来去，安住于此而以无有入之方式趣入无上菩提，见一切法自性为空性后，则不复如实见一切障碍之法。若于自性空性中，十二丈夫相乃至八十随好皆不可得，则对于无上菩提，又怎能于事物上生起怀疑？譬如如来之化身向四众弟子说法，然如预流果等亦无所得，亦复如是。
English
It is taught to sentient beings who are without existence. The forty-fourth chapter is on equality. This chapter discusses five activities. First, there is an inquiry about the six perfections: If sentient beings and the designation of sentient beings are not attainable, then for whose sake do you meditate on the Mother of the Bodhisattvas? Answer: With skillful means, being skilled in establishing sentient beings on the edge of the right path is when practicing the Mother of the Bodhisattvas. From the moment of generating the first thought, take hold of it closely. Establish sentient beings in the six perfections, and these six are empty of inherent existence and unattainable. The activity of the Buddha's path is to abide in oneself from purity to omniscience and to establish other sentient beings. Regarding the activity of emptiness of inherent existence, there are two questions and answers. First, if all phenomena are empty of inherent existence, then in emptiness of inherent existence, sentient beings, phenomena, and non-phenomena are also unattainable. How do Bodhisattvas engage for the sake of omniscience? Answer: It is indeed so. If all phenomena are empty of inherent existence, then those phenomena are also unattainable. If all phenomena are not empty of inherent existence, then the Bodhisattva, having abided in emptiness of inherent existence and become a Buddha, should not teach emptiness of inherent existence. However, Rabjor (Subhuti) taught that form, and so on up to omniscience, are empty of inherent existence. Therefore, the Dharma should be taught that form, and so on up to omniscience, are empty of inherent existence. The meaning of emptiness of inherent existence is that it does not perish, does not go to non-existence, has no increase or decrease, has no birth or cessation, has no defilement or purification, does not abide in a place, does not abide in a direction, has no going or coming, and having abided in that, one enters into unsurpassed enlightenment in a way that there is no entering. Having seen that all phenomena are empty of inherent existence, one does not truly see all obscuring phenomena. If the twelve characteristics of a great man and the eighty minor marks are unattainable in emptiness of inherent existence, then how can there be doubt about things in unsurpassed enlightenment? For example, when an emanation of the Thus-Gone One teaches the Dharma to the four types of disciples, there is no attainment of stream-enterer and so on, just like that.
Tibetan
ན་ཅི་ལོག་གི་སྐྱེས་བུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་འགོད་དོ། །གང་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་པ་དེ་ལ་བདག་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་མེད་དོ། །གང་ལ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་མེད་པ་དེ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་གནས་ཤིང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་སེམས་ཅན་གྱི་འདུ་ཤེས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་འགྲེལ་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ནས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་མ་སྐྱེས་པ་འབྱུང་བ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། བདག་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས་ལམ་གྱི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ལ་འཇུག་པ་མེད། དེ་ནི་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལམ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་བ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞུས་ལན་གཉིས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡང་གཞན་ལ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་ཡང་ཞེས་འགྲེལ་བར་མི་བགྱིད། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ། །དེའི་ལན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རང་བཞིན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ན་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་སངས་རྒྱས་མི་རྒྱ་བར་ཐལ་བ་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནི་འཇིག་པའམ་རྟག་ཏུ་གནས་པའམ་འགྲོ་ས་མེད་དེ། གཞན་དུ་ན་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ནི་རྨོངས་ཤིང་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆིའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མི་གྲོལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང༌། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་སྟོང་ངམ་མི་སྟོང་ཞེས་རྣམ་པར་འཁྲུག་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་འདི་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རོ། འདི་ནི་གཟུགས་ན
Chinese
将颠倒者安置于不颠倒的补特伽罗中。于何者无有颠倒，则于彼无有我乃至一切智。于何者无有色乃至一切智，彼即是自性空性。于彼而住且转为颠倒，从有漏的众生之想、色之想中解脱。从菩提分法乃至十八不共佛法之间，并非是胜义谛，无为、不生、无有生起即是自性空性。彼乃是诸佛薄伽梵之菩提，于我乃至一切智中无有。菩萨乃是完全了知自性空性，从道的意义上来说，无有趋入菩提。彼于前、后、中三时中，并非自性不成立。菩萨圆满了所有道，完全成熟了众生，完全清净了佛土之后，现证圆满正等觉，所有三世诸佛之行相，不会从自性空性的波罗蜜多中退转。第二个问题是，菩萨行于自性空性，也不应解释为色乃至一切智是他者，自性空性也是他者。说色乃至一切智本身也是自性空性，这真是稀有。回答是，色乃至一切智不是他者，自性空性也不是他者。如果色乃至一切智不是自性空性，那么通达自性空性之后，就会有不能成佛的过失。自性空性不是坏灭，也不是常住，也没有去处。否则，世间众生就会因为愚昧和对蕴的执着而不能从生老病死的痛苦中解脱。因此，菩萨应行于自性空性的波罗蜜多，不应扰乱色乃至一切智是空或非空。为什么呢？因为自性空性是，这是色乃至一切智，这是色。
English
Those who are inverted are placed in the non-inverted individuals. In whom there is no inversion, there is no self up to omniscience. In whom there is no form up to omniscience, that is self-nature emptiness. Abiding in that and transformed into inversion, liberated from the perception of sentient beings, the perception of form, and the perception with outflows. From the Dharma of the Bodhi side up to the eighteen unshared Buddha Dharmas, it is not the ultimate truth. Unconditioned, unborn, without arising is self-nature emptiness. That is the Bodhi of the Buddhas, the Bhagavat, without self up to omniscience. The Bodhisattva, having fully understood self-nature emptiness, does not enter Bodhi for the sake of the path. That is not self-established in the three times of past, present, and future. The Bodhisattva has perfected all paths, fully matured sentient beings, and fully purified the Buddha-field, then manifests perfect complete enlightenment. The conduct of all Buddhas of the three times will not degenerate from the perfection of self-nature emptiness. The second question is, the Bodhisattva practices self-nature emptiness, and it should not be explained that form up to omniscience is other, and self-nature emptiness is also other. It is wonderful to say that form up to omniscience itself is also self-nature emptiness. The answer is, form up to omniscience is not other, and self-nature emptiness is not other. If form up to omniscience is not self-nature emptiness, then after understanding self-nature emptiness, there would be the fault of not being able to become a Buddha. Self-nature emptiness is not destroyed, nor is it permanent, nor is there a place to go. Otherwise, sentient beings in the world would not be liberated from the suffering of birth, old age, sickness, and death because of ignorance and attachment to the aggregates. Therefore, the Bodhisattva should practice the perfection of self-nature emptiness, and should not disturb whether form up to omniscience is empty or non-empty. Why is that? Because self-nature emptiness is, this is form up to omniscience, this is form.