Tibetan
བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ། ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉན་རང་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་བྲལ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དང་བྲལ་བ། བསྒོམ་དང་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ། ཇི་བཞིན་དོན་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི། །སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་མིན་ཉིད། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོ་སྟེ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལ། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པར་མ་བཏགས་པ་དང༌། ཆོས་བཏགས་པ་དང་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་པ་མེད་པར་ཆོས་སུམ་བཏགས་པ་དང༌། སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆགས་དང་ནི་ས་བཅུ་ལ་མ་ཆགས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། དངོས་པོར་བྱེད་དང་ནི་སངས་རྒྱས་ནས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང༌། ཐེག་པ་གསུམ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ལྔས་ཀྱང་མ་གཟིགས་པ་དང༌། ཡོན་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་སྤྲུལ་པ་ལ་ཡོན་གནས་ཁྱད་མེད་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་མི་འཁྲུགས་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མ་ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་གསུམ་དག་གི །བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་སྒྲིབ་ལམ་གསུམ། །ཞི་ལམ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དང༌། །མཚུངས་པར་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །མི་མཉམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་དང༌། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཀུན་རྨོངས་པ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མར་བཞེད། །ཅེས་པ་ལ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པ་དང༌། ལམ་ཤེས་པ་ནི་ལམ་གསུམ་རྫོགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཤེས་པ་དང༌། སྒྲིབ་པ་རྣམ་གསུམ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་བག་ལ་ཉལ་ལ་ཕྱེ་བའོ། །ཞི་ལམ་ནི་རྒྱུན་ཞུགས་ལ
Chinese
不忆念菩提心是不忆念菩提心。忆念下劣乘是远离声闻缘觉的忆念。不忆念圆满菩提是远离一切种智的心。没有修和不修，以及二者和非二者都不能获得菩提。如实非义的分别念是没有忆念而获得菩提。执着的分别念第一是：有情假立的行境，法假立和非空性，贪着和分别自性，事物所作和三乘，功德非清净，行境种种错乱。执着是第一，是宣说所应知。其中，有情假立的行境是没有假立有情等，法假立是没有增减地假立色等为法，非空性是说色以色空等，贪着是不贪着十地，分别是没有分别色到一切种智，事物所作是没有从成佛到成熟有情和清净佛土的事物，三乘是从色到一切种智，佛的五眼也未曾见，功德非清净是佛及其化身没有功德处差别，行境种种错乱的分别念是法性不乱。执着的分别念最后是：一切智性三者，自性如实障道三，寂道如是性等，相似具有和不具有，不平等痛苦等，烦恼诸自性，于二无有皆愚昧，认为是分别念最后。其中，一切智是了知内外诸法皆无生，道智是圆满三道，一切种智性是了知如所有性和尽所有性，三种障碍是圣者断除烦恼障没有差别，只是分出习气。寂道是预流果。
English
Not contemplating the essence of Bodhi is not contemplating the essence of Bodhi. Contemplating the inferior vehicle is separate from the contemplation of Hearers and Solitary Realizers. Not contemplating perfect Bodhi is separate from the mind of all-knowingness. Without meditation and non-meditation, and both and neither, Bodhi cannot be attained. Conceptualization that is not in accordance with reality is the attainment of Bodhi without contemplation. The first of the conceptualizations of clinging is: the realm of beings imputed, the imputation of phenomena and non-emptiness, the nature of attachment and distinction, the making of things and the three vehicles, merit that is not pure, and conduct that is confused. Clinging is the first, and it is the proclamation of what is to be known. Among them, the realm of beings imputed is without imputing beings, etc., the imputation of phenomena is without increase or decrease, imputing form, etc., as phenomena, non-emptiness is saying that form is empty of form, etc., attachment is not being attached to the ten grounds, distinction is without distinguishing from form to all-knowingness, the making of things is without the making of things from Buddhahood to the maturation of beings and the purification of Buddha-fields, the three vehicles are from form to all-knowingness, which even the five eyes of the Buddha have not seen, merit that is not pure is that the Buddha and his emanations have no difference in merit, and the conceptualization of confused conduct is that the nature of phenomena is not confused. The last of the conceptualizations of clinging is: the three all-knowingnesses, the three obscurations of the self-nature as it is, the path of peace, suchness, etc., similarity of having and not having, inequality, suffering, etc., the nature of all afflictions, all are ignorant of the non-duality, and it is considered the last of the conceptualizations. Among them, all-knowingness is knowing that all internal and external phenomena are unborn, the knowledge of the path is the completion of the three paths, the nature of all-knowingness is knowing the suchness and the extent of it, the three obscurations are that noble beings have no difference in abandoning the obscuration of afflictions, but only distinguish the habitual tendencies. The path of peace is the stream-enterer.
Tibetan
་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཐ་དད་ཀྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལ་དབྱེ་བ་མེད། དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་མཉམ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའོ། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གསུམ་ནི་ཕན་པར་ཡང་མི་བྱེད་གནོད་པར་ཡང་མི་བྱེད་དོ། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཀུན་རྨོངས་ནི། གཉིས་དང་གཉིས་མ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་མི་ཐོབ། དེའི་མཇུག་བསྡུ་བ་མགོན་པོས་གསུངས་པ་ནི། ཡམས་ནད་འདི་དག་ཟད་ནས་ནི། །ཡུན་རིང་ལོན་ནས་དབུགས་ཕྱིན་ལྟར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡི། །བདེ་སྒྲུབ་པ་ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་ཀུན། །རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལ་ཆུ་བོ་བཞིན། །འབྲས་བུ་མཆོག་གིས་སྤ་བ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རིམས་ནད་དང་འདྲ་བ་ཟད་ནས་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་ཆུ་བོ་བཞིས་བརྒྱན་པ་བཞིན་དུ་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་ངོ༌། །ཆོས་གཉིས་ཀྱི་ཞུ་བ་མང་པོའི་ལེའུ་སྟེང་བཞི་པའོ།། །།ལེའུ་འདི་ནས་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཞུས་ལན་གསུམ། ལོག་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞི་ལས། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་དུ་རྟེན་པར་བྱེད། །ཅེས་པ་ལ། རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ། ཡུམ་ ཡང་ཟབ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའང་དཀའ་བ་བགྱིད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག་ནམ་མཁའ་གཞི་མ་མཆིས་པ་ལ་ལྗང་བུ་སྐྱེད་པར་འཚལ་བ་བཞིན་ནོ། །བཀའ་སྩལ་པ། སེམས་ཅན་མེད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་དཀའ་བ་བགྱིད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག་ལྗང་བུ་བསྐྱེད་པར་འདོད་ན། སྐྱེས་བུ་དེས་ལྗང་བུ་དེའི་རྩ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་དམིགས་པར་འདབ་མ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ངན་སོང་གསུམ་ལས་བཏོན་ནས་མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འགོད་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བརྗོད་དོ། །བསོད་ནམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྟོང་གསུམ་སྐྱེ་བོ་ཉན་ཐོས་དང༌། །བསེ་རུའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་ལ། །བཀོད་པའི་དགེ་བ་སྤེལ་མཛད་ནས། །བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བར་མེད་དེ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །འདི་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། །ཅེས་པ་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཕགས་པ་ཉན་རང་ལ་བཀོད་པ་བས། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེ
Chinese
等等这些以世间的名言来追随差别之义是没有差别的。如是性等等，如是性和法性等等，也不是具有，也不是不具有。不平等痛苦等等，是知晓四圣谛为平等性。烦恼的自性三者，既不利益也不损害。于二取无而普皆愚昧，以二和非二不能获得菩提。其结尾，怙主所说的是：这些瘟疫病都已耗尽，如长久过去而气息已断，于一切行者，成办安乐，功德圆满的一切，如大海之于河流，以殊胜果实而庄严。这说的是，分别念如瘟疫般耗尽后，如大海被四条河流庄严一般，成办安乐的功德圆满将会生起。二法请问众多品之第四品。从此品起，无间三摩地的请问回答三则。从邪道之基来说：于彼大菩萨，于一切皆依止。对此，善现请问：甚深般若波罗蜜多中发起菩提心也是难行之事，譬如某人于无有虚空之地想要生出苗芽一般。佛告之：于无有情众生处为有情众生之义而发心是难行之事，譬如某人想要生出苗芽，此人若未见到苗芽的根等，而享用其枝叶和果实一般，将有情众生从三恶道中救出，安置于增上生和决定胜等等，是证悟诸法之如是性，故名为如来。福德的差别是：三千世界众生置于声闻，以及圆满的独觉证悟，以及无有缺失的菩萨，安置的善根增上后，以众多福德，与成佛之间没有间隔，此无间三摩地，即是一切种智。这是说，将三千大千世界的众生全部安置于声闻缘觉之上，胜过最初发心。
English
Etc., following the meaning of difference with worldly terms is without distinction. Suchness, etc., such as suchness and dharmata, are neither possessed nor not possessed. Unequal suffering, etc., is knowing the four noble truths as equality. The nature of the three afflictions neither benefits nor harms. Being ignorant of duality, enlightenment cannot be attained through two or non-two. Its conclusion, as said by the Protector: These plagues have been exhausted, like a long time passed and the breath has ceased, for all beings, accomplishing happiness, all the perfect qualities, like rivers to the great ocean, adorned with excellent fruits. This says that after the conceptualization, like a plague, is exhausted, just as the great ocean is adorned by four rivers, the perfect qualities of accomplishing happiness will arise. The fourth chapter of the many requests of the two dharmas. From this chapter onwards, there are three questions and answers about uninterrupted samadhi. From the basis of wrong practice: To that great Bodhisattva, in every way, rely on. To this, Subhuti asked: It is also difficult to generate Bodhicitta in the profound Prajnaparamita, just as someone wants to grow a sprout in a place where there is no space. The Buddha said: It is difficult to generate the mind for the sake of sentient beings where there are no sentient beings, just as someone wants to grow a sprout, if this person does not see the roots of the sprout, etc., and enjoys its branches and fruits, saving sentient beings from the three lower realms and placing them in higher realms and definite goodness, etc., is realizing the suchness of all dharmas, hence it is called Tathagata. The difference of merit is: Placing the beings of the three thousand worlds in the Hearers, as well as the perfect realization of the Pratyekabuddha, and the flawless Bodhisattva, after the placed roots of virtue increase, with many merits, there is no gap between becoming a Buddha, this uninterrupted samadhi is the omniscient wisdom. This says that placing all the beings of the three thousand great thousand worlds on the Shravakas and Pratyekabuddhas is superior to the initial generation of the mind.