Tibetan
་པ་དང༌། །གནས་དང་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་དང༌། །ཆགས་པ་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང༌། །ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་ལ། །འཛིན་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལ། འཛིན་པ་དང་གཏོང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་མི་འཛིན་མི་གཏོང་ངོ༌། །ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དོ། །ཁམས་གསུམ་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཡིད་ལ་བྱས་ན་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་ལོ། །གནས་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་མི་གནས་སོ། །མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཆོས་དེ་རྣམས་ལ་མ་ཆགས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པའི་རྟོག་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང༌། དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེས་ཆོས་འཛིན་པར་མ་བཏགས་པའོ། །ཆགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་དེ་ཚོའི་སྐྱོན་མེད་པའོ། །གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་གཟུགས་ཤེའམ། འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེའམ། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། བདག་ཡོད་མེད་དང༌། ཞི་བ་དང་མ་ཞི་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་དང༌། མཚན་མ་ཡོད་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། སྨོན་པ་ཡོད་མེད་དང༌། དབེན་པ་དང་མི་དབེན་ཞེས་བྱ་བར་མི་རྟོག་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་ནི་གང་དང་གང་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེར་དཔུང་ཚོགས་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ༌། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ། ཆེད་བཞིན་ངེས་པར་མི་འབྱུང་དང༌། །ལམ་ལ་ལམ་མིན་ངེས་འཛིན་དང༌། །འགག་དང་བཅས་པའི་ སྐྱེ་བ་དང༌། །དངོས་པོ་ལྡན་དང་མི་ལྡན་དང༌། །གནས་དང་རིགས་ནི་འཇིག་པ་དང༌། །དོན་དུ་གཉེར་དང་རྒྱུ་མེད་དང༌། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་ནི་དམིགས་པ་ལ། །འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ། ཆེད་བཞིན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྟོག་པ་ནི། ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་ནི་རྟ་ཟུང་བཞི་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ལམ་ནས་འགྲོའོ། །ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ནི་ལམ་ལ། ཉན་རང་ནི་ལམ་མ་ཡིན་པའོ། །འགག་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆེད་དུ་སྦྱིན་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་སྤྱོད་པའོ། །དངོས་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །གནས་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་མི་གནས་པའོ། །རིགས་འཇིག་པ་ནི་ཤིང་ཐོག་ཨ་མྲའམ་བ་ན་ཟ་བར་འདོད་པས་དེའི་སོ་ནམ་བྱེད་པའི་དཔེས་བྱང་ཆུབ་པར་འདོད་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ནི་ཆུ་ཀླུང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའི་དཔེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མའོ། །ཕྱིར་རྒོལ་བ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་གོ་མཚོན་ཚང་བ་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བས་མི་ཚུགས་པའི་དཔེས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ན་གཞན་གྱིས་མི་འཕྲོགས་པའོ།། །།བསྒོམ་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་པ་ལ། མདོར་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་འགག་པ་མེད། གནས་པ་མེད་འདུ་འབྲལ་ མེད་པ་ཤེས་པའོ། །འགྲེའོ། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཛད་དོ། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ནི་དེ་ལྟར་ཡུམ་ལ་སློབ། གནས། དེ་ལྟར་སྒོམ་པའོ། །གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་ནི། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིད་བྱེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་སྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལ། སེམས་མི་བསྐྱེད་པ་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་
Chinese
以及处所和现前耽著，以及法的实体施设，以及贪著和对治，对于随心所欲而行的过患，首先要了解执著。也就是说，执取和舍弃的分别念，从色到一切种智之间，不执取也不舍弃。作意的分别念，从色到一切种智之间，不作意。与三界接近相连，从色到一切种智之间，如果作意，就与三界相连。处所的分别念，菩萨享用母（指般若波罗蜜多）时，从色到一切种智之间不住留。现前耽著的分别念，就是不贪著那些法。法的实体施设的分别念，就是般若波罗蜜多，它成办一切法，它不施设执著法。贪著的分别念，就是那些没有过失。对治的分别念，就是从色到一切种智之间，是色吗？或者这是色吗？常与无常，乐与苦，有我与无我，寂静与不寂静，空与不空，有相与无相，有愿与无愿，寂静与不寂静，不作如此分别念，因为无自性的缘故。分别念就像转轮王的军队，四支军队无论去哪里，军队都跟随前往一样，五度跟随智慧度。第二种执取的分别念，不是特意决定不生起，对于道误认为非道而执著，以及有灭的生，具有事物和不具有事物，处所和种姓是坏灭，为了意义而努力和无因，反驳者是所缘境，是其他的执取分别念。也就是说，特意决定不生起的分别念是，驭者乘坐四匹马的车辆，从平坦的道路上行驶的例子一样，五度由智慧度驾驭，从一切种智的道路上行走。对于道误认为非道而执著的分别念是，为了获得一切种智，般若波罗蜜多先行ྔ་是道路，声闻缘觉不是道路。具有止灭的生起，是为了诸法无生灭而证得一切种智，从布施到一切种智之间修持。具有事物和不具有事物，是从色到一切种智之间以具有和不具有的方式修持般若波罗蜜多。安住是从色到一切种智之间不安住。断绝种姓，如同想吃芒果或香蕉，就去耕作的例子一样，想要成佛就要精进修持波罗蜜多。所求的意义，是为了所有众生想要无上菩提。无有因，如同大海是所有河流的入口的例子一样，一切法的入口就是般若波罗蜜多。遣除外道的有相分别，如同具足盔甲兵器的人不被外道所击败的例子一样，如果五度被智慧所摄持，就不会被他人所夺。修道之四种分别念中的第一种是：简略与广，以及佛陀的，未以教授完全摄持，以及三时无功德，善道有三种，此为所取的分别念之一，是诸加行的行境。其中，简略和广大的分别念是，了知色的如实性后，就能了知一切法的简略和广大。如实性是无生、无灭，无住、无离散。解释。未以教授完全摄持，是说善男子修持般若波罗蜜多时，应作佛陀之意。三时无功德，是指色等为空等。善道有三种，是指如此学习般若波罗蜜多，安住，如此修持。第二种所取分别念是：第二，心与心所，是趣入之境，作意，不作意心不生起和菩提之，心要，作意下劣乘，不作意圆满菩提，修与不修，以及从彼等中返回，如实与非义分别念，应知是修道。其中，不生心是指生起最初的心和
English
And also places and manifest attachment, and the imputation of the entity of dharmas, and attachment and antidotes, regarding the faults of going as one pleases, one must first understand grasping. That is to say, the conceptualization of grasping and abandoning, from form to omniscience, one neither grasps nor abandons. The conceptualization of attention, from form to omniscience, one does not attend to. Being closely connected with the three realms, from form to omniscience, if one attends, then one is connected with the three realms. The conceptualization of place, when a Bodhisattva enjoys the mother (referring to the Prajnaparamita), from form to omniscience, one does not dwell. The conceptualization of manifest attachment is not being attached to those dharmas. The conceptualization of the imputation of the entity of dharmas is the Prajnaparamita, which accomplishes all dharmas, it does not impute grasping dharmas. The conceptualization of attachment is that those are without faults. The conceptualization of antidotes is, from form to omniscience, is it form? Or is this form? Permanent and impermanent, happiness and suffering, self and no-self, peaceful and unpeaceful, empty and not empty, having signs and having no signs, having aspiration and having no aspiration, solitary and not solitary, one does not conceptualize in this way, because of the lack of inherent existence. Conceptualization is like the army of a Chakravartin king, just as the four divisions of the army go wherever they go, the army follows, the five perfections follow the perfection of wisdom. The second conceptualization of grasping, not intentionally deciding not to arise, and grasping the path as not the path, and birth with cessation, having things and not having things, place and lineage are destruction, striving for meaning and without cause, the opponent is the object, is another grasping conceptualization. That is to say, the conceptualization of intentionally deciding not to arise is, just as a charioteer rides on a chariot with four horses, traveling on a level road, the five perfections are driven by the perfection of wisdom, traveling on the path of omniscience. The conceptualization of grasping the path as not the path is, in order to attain omniscience, the Prajnaparamita goes first
English
Nga is the path, while the Shravakas and Pratyekabuddhas are not the path. The arising with cessation is for the sake of attaining omniscience, where all phenomena are without arising or cessation, practicing from generosity to omniscience. Having and not having things means practicing the Prajnaparamita from form to omniscience in the manner of having and not having. Abiding means not abiding from form to omniscience. Destroying lineage is like the example of wanting to eat a mango or banana, so one cultivates the land; similarly, wanting to attain enlightenment, one should diligently practice the Paramitas. Seeking the meaning is wanting unsurpassed enlightenment for the sake of all sentient beings. Without cause is like the example of the great ocean being the entrance of all rivers; similarly, the entrance of all phenomena is the Prajnaparamita. Eliminating the conceptualization of opponents is like the example of a person fully equipped with armor and weapons not being defeated by opponents; similarly, if the five Paramitas are grasped by wisdom, they will not be taken away by others. The first of the four conceptualizations of the path of meditation is: brief and extensive, and of the Buddha, not fully grasped by instruction, and the three times without merit, the good path has three aspects, this is one of the conceptualizations to be grasped, it is the object of practice of all applications. Among them, the conceptualizations of brief and extensive are that after knowing the suchness of form, one will come to know the brief and extensive of all phenomena. Suchness is without arising, without ceasing, without abiding, without separation. Explanation. Not fully grasped by instruction means that a son of good family, when practicing the Prajnaparamita, should have the intention of the Buddha. The three times without merit refers to form, etc., being empty, etc. The good path has three aspects, which means learning the Prajnaparamita in this way, abiding, and meditating in this way. The second conceptualization to be grasped is: Second, mind and mental factors, are the object of entering, attention, not attending to the non-arising of mind and the essence of Bodhi, attending to the inferior vehicle, not attending to perfect Bodhi, meditating and not meditating, and returning from them, conceptualizations of reality and non-meaning, should be known as the path of meditation. Among them, not generating mind refers to generating the first mind and