Tibetan
མགོན་པོས། ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཡི་།གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཆུང་ངུ་ཡི། །ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཀླན་ཀ་དེ་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་རང་རྒྱུད་པ་ཀླན་ཀ་ཡིན་པས་དེ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ལམ་ནི་འཇལ་དང་གཞལ་བྱ་དག །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི། །གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་རྣམ་ དག་དགུ་།ཇི་སྙེད་པའི་རྣམ་དག་བསྟན་པ་ནི་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཟབ་པོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྣང་བའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འཕོ་བ་མེད་ཅིང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཐོབ་པ་མེད་པའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་མངོན་པར་གྲུབ་པ་མ་མཆིས་པའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པའོ། །རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་སྨན་པར་མི་བགྱིད་གནོད་པར་མི་བགྱིད་དོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཆོས་ལ་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འཚལ་བ་ལགས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་ལ་དེ་རྣམས་ཀུན་བསྒྲེའོ། །རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་པ། བདག་རྣམ་པར་དག་པའི་སླད་དུ་གཟུགས་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་དུ་དག་པ་ལགས་སོ། །ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་མཐའ་ཡས་པ་ལགས་སོ། །གཞི་ཤེས་པའི་ཞུས་ལན་དྲུག་ནི། རང་བཞིན་གཞིའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འཁོར་འདས་ལ་མ་ཞེན་པ་དང༌། མིང་དང་ཚིག་ཏུ་བཟུང་ན་རིང་ལ། མ་བཟུང་ན་ཡུམ་ལ་ཉེ་བར་དང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་ལ་མ་ཞེན་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་སྤྱོད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རློམ་སེམས་མེད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་རྟོགས་པ་སྟེ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། ཚུལ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ལ་མི་གནས་པ། །དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་པ་ནི་ཚུ་རོལ་ནི་འཁོར་བ། ཕ་རོལ་ནི་མྱང་འདས། དེ་ལ་མི་གནས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུས་གསུམ་དག་པའོ། །དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡི
Chinese
怙主说：九地之中有大者，大等垢染之，以对治之门有小者，小等是道。为遣除诤论，此说三界九地实有，且所断与对治为自性者乃诤论，故为遣除之。道乃量与所量皆，以平等性，是为三界之，对治而欲求。说是对舍利子所说之九种清净。何等为清净者，色之清净乃深奥。色之清净乃显现。色之清净乃无迁变且无相续。色之清净，以自性光明故，乃无有遍一切烦恼。色之清净乃无所得。色之清净乃无现成。色之清净，以自性空故，乃无有生于三界。清净者，以自相空故，乃不为药不为害。色之清净，以法无心故，乃不寻求。于诸佛不共法之间，彼等一切皆应知。善现请问：为我清净之故，从色乃至一切种智之间皆清净。无始无终之空性，及超越边际之空性故，从色乃至一切智之间皆无边。六种基智之答复为：自性基之般若波罗蜜多是不执着轮回与涅槃，若执着名与句则远，不执着则近于母，且不执着所断与对治，及于色等任何亦不运用，及于色等无有慢心，及了知色等无有生灭，是为摄义。彼之基智之体性为：此岸彼岸边际非，于彼等间亦不住，为知三时平等性，是故称般若波罗蜜多。说是此岸乃轮回，彼岸乃涅槃，不住于彼之理由是三时清净。彼乃由相执着之门，以非方便故是远，彼乃善巧于方便者。
English
The Protector said: Among the nine grounds, there is the great; the great, etc., of defilements; through the door of antidotes, there is the small; the small, etc., is the path. To dispel disputes, this says that the three realms and nine grounds are substantial, and that what is to be abandoned and the antidote are of the nature of self, which is a dispute, so to dispel it. The path is the measure and what is to be measured, by equality, it is the antidote of the three realms that is desired. It is said that these are the nine kinds of purity spoken to Shariputra. What are the purities? The purity of form is profound. The purity of form is appearance. The purity of form is without change and without continuity. The purity of form, because of its self-nature of luminosity, is without all afflictions. The purity of form is without attainment. The purity of form is without manifestation. The purity of form, because of its self-nature of emptiness, is without birth in the three realms. The purity, because of its self-nature of emptiness, is neither medicine nor harm. The purity of form, because the Dharma has no mind, is not sought. Among the unshared Dharmas of the Buddhas, all of these should be known. Subhuti asked: For the sake of my purity, from form to all-knowingness, everything is pure. Because of the emptiness that is without beginning or end, and the emptiness that transcends boundaries, from form to all-knowingness, everything is limitless. The six answers of the base knowledge are: The Prajnaparamita of the base of self-nature is non-attachment to samsara and nirvana, if attached to name and sentence it is far, if not attached it is close to the mother, and non-attachment to what is to be abandoned and the antidote, and not applying to anything such as form, and no arrogance towards form, etc., and understanding that there is no arising or ceasing of form, etc., this is the condensed meaning. The nature of the base knowledge is: This shore, the other shore, not the edge, not dwelling between them, knowing the equality of the three times, therefore it is called Prajnaparamita. It is said that this shore is samsara, the other shore is nirvana, the reason for not dwelling there is the purity of the three times. It is far because it is not a means, through the door of grasping at characteristics, it is skillful in means.
Tibetan
ས། །ཡང་དག་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་བཤད། །ཅེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ནི་ཉན་རང་གི་མིང་དང་མཚན་མར་གཟུང་བས་རིང་ངོ༌། །ཡུམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཉེའོ། །གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་པ་ནི་ལྟ་བའི་ཡུལ་ལ་འདུ་ཤེས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་སྟོང་པ་དང་དུས་གསུམ་དུ་འདུ་ཤེས་ན་ཆགས་པའོ། །སྤྱོད་པའི་ཡུམ་ལ་འདུ་ཤེས་ནི་ཕར་ཕྱིན་ལ་སོགས་ལ་སྤྱོད་སྙམ་ནའོ། །མ་ཆགས་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྟེ། གཞན་དག་དེ་ལ་བཀོད་ནས་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པའོ། །རྒྱལ་བའམ་འབྲས་བུ་ལ་ཆགས་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི། བཀའ་སྩལ་པ། དེ་བས་ཀྱང་ཆགས་པ་ཕྲ་བ་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཆགས་པའོ། །དེའི་གཉེན་པོ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་བཤད། །ཅེས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་མེད་པ་བསམ་ལས་འདས་པའོ། །དེའི་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག །ཇི་ལྟར་བཤད་པ་འདི་ཞེས་བྱ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པའོ།། །།སྦྱོར་བ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། །དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་དང༌། །མི་འགྱུར་བྱེད་པོ་མེད་ཉིད་དང༌། །བྱ་དཀའ་རྣམ་གསུམ་སྦྱོར་བ་དང༌། །སྐལ་པ་ཇི་བཞིན་འབྲས་ཐོབ་པས། །འབྲས་ཡོད་འདོད་པ་དེ་དང་ནི། །གཞན་ལ་རག་ལས་མིན་གང་དང༌། །སྣང་བ་རྣམ་བདུན་ཤེས་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ། རབ་འབྱོར་གྱིས་གསོལ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱད་པར་བགྱི། དེའི་ལན་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་མི་སྤྱོད་ན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་མི་ རྟག་སོགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣ
Chinese
萨。又真实性附近宣说。说是般若波罗蜜多，以声闻缘觉之名相执取则远。此佛母由菩萨以不可说思议证悟则近。色等蕴空性，三时所摄之诸法，布施等菩提诸分，行之想不相违品。布施等上无我执，其他于彼作合者，彼乃断除贪着边，胜者等贪着微。说是见之境上作意不相违之品者，乃色乃至一切智之间，若于空及三时作意则贪着。行之佛母上作意者，谓思惟行于度等上。不贪着乃彼之违品，其他于彼安置而断除贪着边也。胜者或果上贪着之不相违品者。教敕云，较彼尤微细之贪着，显示如来之善根作意乃贪着也。彼之对治。法界自性，以寂静之故彼甚深也。诸法自性无，以知故舍贪着。见等遮止故，彼乃说为难证悟。色等不解故，彼乃说为不可思议。说是诸法全部知自性空，无能取所取，是心识之外。彼之总摄是，如是普知性道理，不相违品及对治，如何宣说此即是，清净品第二十八。合者，色等彼无常等，彼未圆满及极圆满，行遮止之合，于彼无贪着性，无变作者无性，难作三种合，如其分得果故，有果希求彼及，不依赖于他何者及，显现七种知者也。如是云云。善现启问，菩萨于佛母如何行耶？答云，色乃至一切智之间不行则行于佛母，说是色等之合也。彼无常等之合者，乃色乃至
English
Sa. And the reality is closely explained. It is said that the Prajñāpāramitā is far away because it is grasped by the names and characteristics of the Hearers and Solitary Realizers. This Mother is close because it is realized by the Bodhisattva as unspeakable and inconceivable. Form, etc., aggregates are emptiness, all phenomena belonging to the three times, generosity, etc., the aspects of enlightenment, the aspects that are not contrary to the thought of practice. There is no ego-grasping on generosity, etc., others who make combinations with it, it is the one who cuts off the edge of attachment, the Victorious One, etc., attachment is subtle. It is said that the aspect of disagreeing with the intention on the object of view is that if one intends on emptiness and the three times from form to omniscience, then it is attachment. The intention on the Mother of Practice is to think of practicing on perfections, etc. Non-attachment is the opposite of that, others are placed on it and the edge of attachment is cut off. The aspect of disagreeing with attachment to the Victorious One or the fruit is. The command said, the subtle attachment is shown to be the intention of the root of virtue of the Thus-Gone One is attachment. Its antidote. The realm of Dharma is by nature, because of solitude, it is very profound. All phenomena are without self-nature, by knowing, attachment is abandoned. Because seeing, etc., are prevented, it is said to be difficult to realize. Because form, etc., are not understood, it is said to be inconceivable. It is said that all phenomena know self-nature emptiness, without grasper and grasped, is beyond mind. Its summary is, thus the way of knowing all, the disagreeing aspects and antidotes, how this is explained, is the twenty-eighth chapter of the pure chapter. The combiner, form, etc., are impermanent, etc., it is incomplete and very complete, the combination of preventing practice, there is no attachment to it, there is no unchanging agent, the three difficult combinations, because the fruit is obtained according to the share, the desire for fruit is that and, whatever does not depend on others and, the seven kinds of appearances are knowers. So it goes. Subhuti asked, how does the Bodhisattva practice the Mother? The answer is, if one does not practice between form and omniscience, then one practices the Mother, it is said to be the combination of form, etc. The combination of impermanence, etc., is from form to