Tibetan
བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི་ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་དམིགས་པའོ། །དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་ཞེས་གནང་བ་ནི། བཀའ་སྩལ་པ། ངས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་ལ་དེ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཤཱ་རིའི་བུས་གསོལ་བ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སློབ་པ་ལགས་སམ། བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ལྟར་སློབ་པ་ནི་མི་དམིགས་ པའི་ཚུལ་གྱིས་སློབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་དམིགས་པ་ལགས་ཞེས་པའི་ལན་བྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་བཅུ་གཉིས་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་སོ། །རྣམ་པར་དག་པ་གང་ལགས་ཞེས་པའི་ལན་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་མེད། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སློབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་གང་ལ་ཡང་མི་སློབ་བོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས། །གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། །གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །རྨོངས་དང་ཕུང་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ནི་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུ། །ཞེས་པ་ལས། རྣམ་རྟོག་གི་གོ་བ་ནི་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འཁོར་འདས་ལ་ཞེན་པའི་ཆ་ནས་ནི་རྟོག་པ་ལ། དེ་གསལ་སྣང་གི་ཆ་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །གཞིའི་རྟོག་པ་དགུ་ལས། དང་པོ་མ་རིག་པའི་རྟོག་པ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུས་ཆོས་འདི་དག་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་ཆགས་པ་དེ་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་ལ། སྟོང་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི་མེད་པ་ལ་བཏགས་ནས་མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནོ། །བཞི་པ་མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་མེད་པ་ལ་ཞེན་ཅིང་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་མི་ཤེས་སོ། །ལྔ་པ་མི་ཤེས་པའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་མི་ཤེས་མི་མཐོང༌། དྲུག་པ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་རྟོག་པ་ནི་དེ་ཁམས་གསུམ་དང་ཉན་རང་ལས་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའོ། །བདུན་པ་ཡིད་མི་ཆེས་པའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་མི་ཆེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བརྒྱད་པ་མི་གནས་པའི་རྟོག་པ་ནི་སྦྱིན་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་གནས
Chinese
菩萨的本体唯一是殊胜大法的目标。对这些不作分别念是相。此后，世尊赞许说：我所说的无烦恼就是这个。菩萨也应从波罗蜜多到佛的不共法之间这样修学。此后，舍利子请问：是从波罗蜜多到佛的不共法之间以不缘的行相修学吗？世尊说：这样修学就是以不缘的行相修学。为什么是不缘呢？回答说，从十二丈夫到极度清净的缘故，不缘色等。什么是清净呢？回答说，一切法无生灭，无杂染和清净就是清净，这样修学的菩萨对什么也不修学。从所取的分别念来说，以基和它的对治，所取的分别念有两种，以愚痴和蕴等差别，那是各自九种。从那里说，分别念的理解是，孩童凡夫从执着轮涅的方面说是分别念，从它明朗显现的方面说是智慧。基的九种分别念中，第一，无明的分別念是，舍利子，这些法孩童凡夫如何显现执着，不是那样存在的。第二，色等的分別念是，从色到佛的不共法十八之间，因为十八空性，不是存在的。第三，名和色的分别念是，在没有的上面安立而对名和色显现执着。第四，执着二边的分别念是，执着没有的，不了解常断的边。第五，不了解的分别念是，从色到佛的不共法十八之间不了解不见。第六，决定不出现的分别念是，那从三界和声缘决定不出现。第七，不相信的分别念是，色以色空等不相信等等。第八，不住的分别念是，从布施到一切智之间住
English
The single essence of a Bodhisattva is the object of the supreme Dharma. Not conceptually thinking about these is the aspect. Then, the Bhagavan praised, saying: What I have spoken of as without afflictions is this. Bodhisattvas should also train in this way from the Paramitas to the non-common Dharmas of the Buddha. Then, Shariputra asked: Is it training from the Paramitas to the non-common Dharmas of the Buddha in the manner of non-objectification? The Bhagavan said: Training in this way is training in the manner of non-objectification. Why is it non-objectification? The answer is, from the twelve heroes to the extremely pure, therefore, there is no objectification of form, etc. What is purity? The answer is, all Dharmas are without arising and ceasing, without defilement and purification, that is purity, and a Bodhisattva who trains in this way does not train in anything. From the conceptual thought of what is grasped, through the basis and its antidote, there are two kinds of conceptual thought of what is grasped. Through the distinctions of ignorance and aggregates, etc., these are nine kinds separately. From there, the understanding of conceptual thought is that, from the aspect of children and ordinary beings clinging to samsara and nirvana, it is conceptual thought, and from the aspect of its clear appearance, it is wisdom. Among the nine conceptual thoughts of the basis, first, the conceptual thought of ignorance is, Shariputra, these Dharmas are not as they appear to be clung to by children and ordinary beings. Second, the conceptual thought of form, etc., is that from form to the eighteen non-common Dharmas of the Buddha, because of the eighteen emptinesses, they do not exist. Third, the conceptual thought of name and form is that, having imputed it on what does not exist, they manifestly cling to name and form. Fourth, the conceptual thought of clinging to the two extremes is that they cling to what does not exist and do not understand the extremes of permanence and annihilation. Fifth, the conceptual thought of not knowing is that they do not know or see from form to the eighteen non-common Dharmas of the Buddha. Sixth, the conceptual thought of definitely not arising is that it definitely does not arise from the three realms and the Shravakas and Pratyekabuddhas. Seventh, the conceptual thought of not believing is not believing that form is empty of form, etc. Eighth, the conceptual thought of not abiding is abiding from generosity to omniscience.
Tibetan
་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དགུ་པ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མི་སྤྱོད་ཅིང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའོ། །གཉེན་པོའི་རྟོག་པ་དགུ་ལས་དང་པོ་ནི་ཤཱ་རིའི་བུས་གསོལ་པ། ཇི་ལྟར་བསླབས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབས་ཤིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལགས། ལམ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་རྣམས་ནི་མི་དམིགས་དང་པོའོ། །གཉིས་པ་སྟོང་པ་བཅོ་བརྒྱད་མི་དམིགས། གསུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་མི་དམིགས། བཞི་པ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས། ལྔ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུགས་ཀྱི་སྒོ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་མི་དམིགས། དྲུག་པ་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་དམིགས། བདུན་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་མི་དམིགས། བརྒྱད་པ་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་མི་དམིགས། །དགུ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མི་དམིགས་ཤིང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སློབ་ཅིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ།། །།ལེའུ་འདི་ནས་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས། ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན། ཐབས་མི་མཁས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྡིག་པའི་གྲོགས་པོའོ། །དེ་ཡང༌། བདག་སོགས་རང་དབང་ངོ་བོ་དང༌། །དེ་བཞིན་ཕུང་སོགས་རྟེན་སྒོ་ནས། །རྫས་དང་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི། །འཛིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །ཅེས་པ་ལ། གང་ཟག་གི་རྫས་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་རྒྱུ་མེད་པའོ། །སྐྱེས་བུ་བཏགས་པའི་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱུང་རྒྱུ་མེད་པར་སྟོན་ནོ། །རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་རབ་འབྱར་གྱིས་གསོལ་པ་ལ་ལ་ཞིག་འདི་སྐད་དུ་འདྲི་ཞིང༌། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་འདི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་ལ་བསླབས་ཤིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རམ། དེ་སྐད་དུ་འདྲི་བ་དེ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་བགྱི། བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱོད་ལ་དྲི་ཡིས་ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ལན་ཐོབ་ཅིག །རྟོག་པ་དང་ཕུང་པོའང་གཞན་ལས་སྒྱུ་མའང་གཞན་ཞིག་ཡིན་སྙམ་མམ། གཉིས་པ་ཁམས། གསུམ་པ་སྐྱེ་མཆེད། བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ། ལྔ་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས། དྲུག་པ་སྟོང་པ་རྣམས། བདུན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས
Chinese
也不是。第九，显现执著的分别念，是从色到遍知之间显现执著，不修习般若波罗蜜多，也必定不会生起一切种智。对治的九种分别念中，第一种是舍利子请问：如何修学才能修学般若波罗蜜多，并且必定生起一切种智呢？道是，诸波罗蜜多是无所缘第一。第二，十八空无所缘。第三，三十七菩提分法无所缘。第四，圣谛等无所缘。第五，三摩地和色门以及神通等无所缘。第六，力等无所缘。第七，一切智无所缘。第八，道之相智无所缘。第九，一切种智无所缘，如果不正确地随见，那么修学般若波罗蜜多，并且必定会生起一切种智。无相品第六。此品中，有两种执著的分别念：善巧方便的善知识，以及不善巧方便的恶友。即：我等自性自在体，如是蕴等依处门，实事与假立所依，执著立为二种相。其中，有情之实事分别念是，没有可修学的般若波罗蜜多。士夫假立的分别念是，显示必定不会生起。第一种分别念是，善现请问：有些人这样问，幻化之士夫修学六波罗蜜多乃至十八不共佛法之间，会生起一切种智吗？如此提问，该如何作答？佛说：你反问他，你如何回答，就那样回答。你认为分别念和蕴等不同，幻化也不同吗？第二，界。第三，处。第四，缘起。第五，诸波罗蜜多。第六，诸空性。第七，菩提分。
English
Nor is it. Ninth, the concept of manifest attachment is that from form to omniscience, manifest attachment does not practice the Perfection of Wisdom, and it will definitely not arise as all-knowingness. Among the nine antidotal concepts, the first is Shariputra's question: How should one train to practice the Perfection of Wisdom and surely arise as all-knowingness? The path is that the perfections are the first without object. Second, the eighteen emptinesses are without object. Third, the thirty-seven factors of enlightenment are without object. Fourth, the noble truths and so on are without object. Fifth, samadhi and the doors of form and the superknowledges are without object. Sixth, the powers and so on are without object. Seventh, all knowledge is without object. Eighth, knowledge of the aspects of the path itself is without object. Ninth, all-knowingness itself is without object, and if one does not truly see accordingly, then one will study the Perfection of Wisdom and surely arise as all-knowingness. The chapter on no characteristics, the sixth. In this chapter, there are two kinds of grasping concepts: the virtuous friend who is skilled in means, and the evil friend who is not skilled in means. That is: I and others, self-nature, and likewise, aggregates and other bases, entities and dependent designations, grasping is asserted as two kinds. Among them, the concept of the entity of a person is that there is no Perfection of Wisdom to be practiced. The concept of the imputation of a person is that it shows that it will definitely not arise. The first concept is that Subhuti asked: Some people ask this, will this illusory person train in the six perfections up to the eighteen unshared qualities of the Buddha and arise as all-knowingness? How should one answer such a question? The Buddha said: Ask him in return, how do you answer, answer in that way. Do you think that concept and aggregates are different, and illusion is also different? Second, realms. Third, sources. Fourth, dependent arising. Fifth, the perfections. Sixth, the emptinesses. Seventh, the factors of enlightenment.