Tibetan
བྱའོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་དང༌། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཅིག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །མདོར་བསྡུས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྒྱས་པར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་དག་མི་ཤེས་པ་ནི་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ།། གང་དག་གི་གཉེན་པོ་དང་ནི་གནས་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདོད་པར་གཏོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོ་ནི་གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་དག་ཀྱང་འདི་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་མེད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་དུས་དང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་དུས་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་དེ་ལ་ལེགས་པ་འདི་དག་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་མི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གང་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ་བསྟན་པའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་ཡུལ་གང་ཞེ་ན། །གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །དེ་དག་གང་ལས་དང་རྣམ་པ་དགུ་གང་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི
Chinese
做。关于这一点，所取的分别念第一共有九种。简略、广大和佛陀的，教诲没有完全领受，三时没有功德，殊胜之道有三种，这是所取的分别念之一，是加行的行境。这样说了。“之一”的意思是第一。对于般若波罗蜜多的加行是什么，那就是相，什么差别，那就是它的行境，那就是它的境。简略的是以般若波罗蜜多等如是性等总相。广大的是以自相。不了解这些就是简略和广大的分别念。 从“对于哪些对治和许多处所应当学习”到“属于欲望的”之间这样说了。对于佛陀的教诲没有完全领受而分别念就是分别念。对于什么对治，就是如果如所说的那样，到“那些也由此产生”之间这样说了。“三时没有功德”的意思是没有利益。对于加行道的时、见道的时和修道的时的功德没有而分别念就是分别念。对于什么对治，就是菩萨摩诃萨，从“什么”到“修习般若波罗蜜多，要知道有这些殊胜”之间这样说了。“殊胜之道有三种”，菩提道有三种，就是加行、见道和修道，不了解这些就是分别念。对于什么对治的一方，就是祈请，世尊如何等等，以及“无论如何这样说”等等这样说了。这样一来，就显示了所取的分别念第一共有九种。所取的分别念第二的境是什么呢？第二是心和心所，认为是进入的行境。那些从哪里来，以及九种相是什么呢？因为，心不生起和菩提的，心要不作意，以及小乘作意，以及圆满的
English
Do. Regarding this, the first of the apprehended conceptualizations has nine aspects. Concise, extensive, and the Buddha's, teachings not fully grasped, no merit in the three times, the excellent path has three aspects, this is one of the apprehended conceptualizations, it is the object of practice of application. Thus it is said. "One" means the first. What is the application to the Perfection of Wisdom, that is the aspect, what is the difference, that is its object, that is its object. The concise is by the general characteristics of the Suchness of the Perfection of Wisdom, etc. The extensive is by its own characteristics. Not understanding these is the conceptualization of concise and extensive. From "For which antidotes and many places should be studied" to "belonging to desire" is said. Conceptualizing that which is not fully grasped by the Buddha's teachings is conceptualization. For what antidote, that is, if as it is taught, to "those also arise from this" is said. "No merit in the three times" means no benefit. Conceptualizing that there is no merit in the time of the path of application, the time of the path of seeing, and the time of the path of cultivation is conceptualization. For what antidote, that is, Bodhisattva Mahasattva, from "what" to "cultivating the Perfection of Wisdom, one should know that there are these excellences" is said. "The excellent path has three aspects", the path to enlightenment has three aspects, namely application, seeing, and cultivation, not understanding these is conceptualization. For what antidote, that is, supplication, how is the Blessed One, etc., and "however it is said" etc. is said. Thus, the first of the apprehended conceptualizations, which has nine aspects, is shown. What is the object of the second apprehended conceptualization? The second is mind and mental factors, it is considered to be the object of entry. Where do those come from, and what are the nine aspects? Because, mind does not arise and of enlightenment, the essence is not kept in mind, and the Hinayana is kept in mind, and the complete
Tibetan
་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་སྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ཐུག་ གི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། འོ་ན་ཅི་ལགས། མ་བསྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་བསྒོམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། འོ་ན་ཅི་ལགས། བསྒོམས་ཀྱང་བསྒོམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་མ་བསྒོམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་ན་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་དགུའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་དགུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་ཉིད་མིན། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌། །སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོར་དེ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་བསྒྲག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དག་ཏུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། གང་གིས་གཉེན་པོ་ནི་གསོལ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་བསླབ་པར་བགྱིའམ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུངས་སོ། །དབྲི་བ་མེད་པ་དང་བསྣན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་གང་ཡིན་པ་གཉི་ག་ནི་ག
Chinese
不作意菩提。修与无修，以及从彼等之违逆，不如实义之分别，于修道当知。此为请问。世尊，乃至法界如是之义之间所说。其中从最初发心起，是不生起菩提心的分别。至菩提之精要之间等，是作意菩提精要之分别。请问，世尊，为何等是声闻与独觉作意之分别。一切相智等，是不作意圆满菩提之分别。请问，世尊等，是修之分别。请问，若然为何？不修等是思修之分别。请问，若然为何？修亦修等，是既非修亦非不修之分别。请问，世尊，若然为何等，是不如实义之分别，是所取之分别第二之九种。能取之分别第一之九种为何？众生假立之行境，法假立与非空性，贪与善分别自性，作为实物与三乘，功德非清净，以及行持种种错乱，执持者最初彼，是当知宣说。如是说，于众生等作名言，是众生假立之分别，以何为对治者，请问，法界为何如是等，于一切法当学之间。色等乃至一切相智之间，当学否之间，是说于法假立之分别。无减与无增，是对治之品。彼为何二者是
English
Not attending to Bodhi. Meditation and non-meditation, as well as the opposite of those, and the conceptualization of unreal meanings, should be known on the path of meditation. This is a question. The Blessed One, from the word "Bhagavan" to the meaning of "as is the Dharmadhatu." Among them, from the initial arising of the mind, it is the conceptualization of not generating the mind of Bodhi. Up to the essence of Bodhi, etc., it is the conceptualization of attending to the essence of Bodhi. Question, Blessed One, what are the conceptualizations of the Shravakas and Pratyekabuddhas? All-knowingness, etc., is the conceptualization of not attending to perfect Bodhi. Question, Blessed One, etc., is the conceptualization of meditation. Question, if so, why? Non-meditation, etc., is the conceptualization of thinking and meditating. Question, if so, why? Meditation and meditation, etc., is the conceptualization of neither meditating nor not meditating. Question, Blessed One, if so, why, etc., is the conceptualization of unreal meanings, which are the nine aspects of the second conceptualization of the object of grasping. What are the nine aspects of the first conceptualization of the grasper? The realm of beings' imputation, the imputation of Dharma and non-emptiness, the nature of attachment and good discrimination, acting as entities and the three vehicles, qualities that are not pure, and actions that are confused in various ways, the one who grasps is the first, it is declared to be known. It is said that making names for beings, etc., is the conceptualization of beings' imputation, and what is the antidote for that? Question, what is the Dharmadhatu like, etc., between learning all Dharmas. From form, etc., to all-knowingness, is it appropriate to learn, etc., is the conceptualization of Dharma imputation. Without subtraction and without addition are the qualities of the antidote. What are those two?
Tibetan
སོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་འདི་དག་ནི་གཉིས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་པའམ་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པར་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་གང་གིས་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཏེ། གཉི་ག་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཇི་ལྟར་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལྟར་དེ་དག་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཟུགས་ཀྱི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མ་བྱས་རྣམ་པར་མ་བྱས་མངོན་པར་འདུ་མ་བྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ཐེག་པ་གསུམ་ལ་གནས་པས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅུང་ཟད་གནས་པ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུར་ཡིད་ཆེས་པར་བྱས་ཤིང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །གལ་ ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོན་དག་པར་འགྱུར་ཞེས
Chinese
梭巴。从“薄伽梵”等开始，到“见到一切法以自性为空性，应学于无所作意”之间所说。一切法不是以自性为空性，是指对非空性的分别念。其对治品方面，从“梭巴。薄伽梵”等开始，到“善现，这些是二”之间所说。缘于诸法或者缘于不缘诸法，是指贪执自性的分别念，即贪执自性的分别念。以缘与不缘任何一者平等性是对治品，因为二者皆无所缘，例如：梭巴。“薄伽梵，是什么”等开始，到“应行于般若波罗蜜多”之间所说。从“这是色”到“一切种智”之间，是法分别自性的分别念。其对治品是如何无所缘，就如何对这些进行分别。二者是梭巴。“薄伽梵，如果”等开始，到“如是则不通达一切法”之间所说。以色等事物，不应以色的意义行于薄伽梵母，是指对事物之执著的分别念。不应以色的意义行，是指对治品。二者是梭巴。“薄伽梵，如果”等开始，到“以未作、不作、无所作意之方式行于般若波罗蜜多”之间所说。以安住于三乘是指对三乘的分别念。其对治品是不缘少许法安住。二者是梭巴。“薄伽梵，如果”等开始，到“应如幻化般信解并行于般若波罗蜜多”之间所说。如果如来是如幻化，那如何能成为清净的功德田呢？
English
Solpa. From "Bhagavan," etc., to "Seeing all dharmas as empty of their own nature, one should train in non-apprehension," it is said. "All dharmas are not empty of their own nature" refers to the conceptualization of non-emptiness itself. The antidote to this is what is said from "Solpa, Bhagavan," etc., to "Subhuti, these are two." Focusing on dharmas or focusing on not focusing on dharmas refers to the conceptualization of attachment to self-nature, which is the conceptualization of attachment to self-nature. The equality of whatever is focused on and not focused on is the antidote, because both are without focus. For example, from "Solpa, Bhagavan, what is it?" etc., to "One should practice prajnaparamita." From "This is form" to "omniscience" is the conceptualization of the self-nature of dharma differentiation. Its antidote is how to differentiate them as they are without focus. The two are from "Solpa, Bhagavan, if" etc., to "Thus, one does not understand all dharmas." Using form and other objects, one should not practice the Bhagavan-mother for the sake of form, which refers to the conceptualization of attachment to objects. Not practicing for the sake of form refers to the antidote. The two are from "Solpa, Bhagavan, if" etc., to "One should practice prajnaparamita in the manner of unmade, non-made, and non-apprehended." Dwelling in the three vehicles refers to the conceptualization of the three vehicles. Its antidote is not focusing on even a little dharma dwelling. The two are from "Solpa, Bhagavan, if" etc., to "One should have faith like an illusion and practice prajnaparamita." If the Tathagata is like an illusion, how can he become a pure field of merit?