Tibetan
མ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་པ་དེའི་ངོ་བོ་གཏན་དུ་མེད་པས་དེས་སྟོང་པའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པས་མཚན་མ་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་མཚན་ མ་མེད་པའོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་ནི་འཁྲུལ་པ་སྟེ། མེད་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། སྨོན་པར་འོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྨོན་པ་མེད་པའོ། །ཤེས་པ་བཅུ་གཅིག་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་མི་སྐྱེ་བ་སྟེ་དེ་ཤེས་པའོ། །སྤངས་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་གི་བདག་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་སྟེ་དེ་ཤེས་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དག་འགོག་པ་སྟེ་དེ་ཤེས་པའོ། །འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བ་དེ་ལམ་གང་གིས་འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་དེའི་ཤེས་པ་སྟེ། འདིས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཟད་པ་ཤེས་པ་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པའོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཤེས་པའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །གཅིག་ཏུ་ཀུན་བརྟགས་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའོ། །ལམ་ལ་འདྲིས་པ་ནི་ལམ་ལ་གོམས་པའོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཤེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐད་ཤེས་པའོ། །དབང་པོ་གསུམ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབང་པོའོ། །དབང་པོ་གང་ལ་མི་ཤེས་པ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །ཀུན་ཤེས་པའི་དབང་པོ་དང་ཀུན་ཤེས་པ་བསྲུང་བའི་དབང་པོ་ནི་ཀུན་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པའི་དབང་པོའོ། །སྣང་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པས་ཆོས་ཉིད་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲེགས་པ་འདུལ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་འོས་པ་ཉོན་མོངས་པ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ
Chinese
未校对，解脱之门有三：自己的体性是遍计所执，它的自性是完全没有的，因此是空性。圆成实的自性是不可言说的，因此是无相，所以是无相。他起的自性是错乱的，因为显现为不存在的自性。错乱的根本也是烦恼，因此它是应该断除的，不是应该希求的，因此是无愿。十一种智慧如经中所说：了知痛苦不生起，就是了知痛苦的生起不生起。所谓了知断除，就是断除遍计所执的自性，如烦恼等，就是了知它。所谓了知痛苦止息，就是了知痛苦的止息。以何道能现证止息，就是了知以该道能现证止息，以此能止息痛苦。了知贪欲等灭尽，就是了知灭尽。了知贪欲等不生起，就是了知不生起。了知现证解脱，就是了知法。了知无常等，是以随念而了知，就是随念了知。因为唯一缘于一类遍计所执，所以了知他人之心，就是世俗了知。熟悉道就是习惯道。如其声了知，就是了知如来等一切天人和人的语言。三种根如经中所说：因为是清净之法的自主者，所以是根。在哪个根中，有能使不了解的一切都了解，就称它为那个。全知根和守护全知根，就是具有全知的根。所谓无相，是因为声闻等四颠倒没有显现，并且菩萨们的一切戏论相都已息灭，因此唯一缘于法性。调伏骄慢，是为了如理调伏烦恼。有分别和无分别等三种等持如经中所说。随念佛等
English
The three doors of liberation are: The nature of one's own characteristics is the completely imputed, and its essence is completely non-existent, therefore it is emptiness. The nature of the perfectly established is inexpressible, therefore it is signlessness, so it is signlessness. The nature of the other-powered is delusion, because it appears as a non-existent nature. The root of delusion is also affliction, therefore it should be abandoned, not desired, therefore it is wishlessness. The eleven knowledges are as stated in the sutra: Knowing that suffering does not arise is knowing that the arising of suffering does not arise. The so-called knowing of abandonment is the abandonment of the nature of the completely imputed, such as afflictions, which is knowing it. The so-called knowing the cessation of suffering is knowing the cessation of suffering. By what path can cessation be directly realized, is knowing that by that path cessation can be directly realized, and by this suffering can be ceased. Knowing the exhaustion of desire, etc., is knowing exhaustion. Knowing that desire, etc., does not arise is knowing that it does not arise. Knowing the direct realization of liberation is knowing the Dharma. Knowing impermanence, etc., is knowing by recollection, which is knowing by recollection. Because it solely focuses on one type of completely imputed, knowing the minds of others is conventional knowing. Familiarity with the path is habituation to the path. Knowing according to the sound is knowing the languages of all devas and humans, such as the Tathagatas. The three faculties are as stated in the sutra: Because they are the masters of pure dharmas, they are faculties. In whichever faculty there is the ability to make everything that is not understood understood, it is called that. The all-knowing faculty and the guarding all-knowing faculty are the faculties that possess all-knowing. The so-called signlessness is because the four inversions of the Hearers, etc., do not appear, and all the elaborations of the Bodhisattvas have ceased, therefore it solely focuses on the nature of reality. Subduing pride is for subduing afflictions as appropriate. The three samadhis with and without conceptualization, etc., are as stated in the sutra. Recollecting the Buddha, etc.
Tibetan
་བཅུ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། ། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་ནི་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །ཚད་མེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ནི་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་དང་པོའོ། །ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་བ་གཉིས་པའོ། །སྡུག་པར་མོས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་པའོ། །གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཉིས་ནི་མི་སྡུག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་སྡུག་པའོ། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཁ་ཅིག་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོར་ནང་གི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོར་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་བསྟན་ཏེ། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཅན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་བ་ལ་ནང་ལ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལ་དམིགས་ཤིང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་དང་པོའམ་གཉིས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཡང་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་ནང་གཟུགས་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ལྟ་བ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་སྒོམ་པས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཞུམ་པ་དགའ་བར་བྱ་བའམ། ཅི་བདག་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་རྣམས་སྡུག་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་ཁ་དོག་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་སྐྱེའམ་ཞེས་སད་པའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས། བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྡུག་པར་མོས་པར་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་མོ། །གཟུགས་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལ་ནི་ལྔ་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ལས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནས། འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་འགོག་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །དེ་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་གཟུགས་མེད་པ་བཞིའི་དག་པ་ལ་ནི་དེའི་རོ་མྱང་བའི་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཐར་བ་སྟེ།
Chinese
十者如经中所说。 禅定和无色是进入的修法中所说。无量也是进入的修法的无量一样。八解脱是，观有色诸色，此是第一解脱。内无色想，观外诸色，是第二解脱。乐想是第三解脱。此三者是，因为成为变化之障的对治，所以是清净的。其中前二者是不净的。第三者是净的。有些瑜伽士，在欲中行，为了对治颜色的贪欲等，安住于缘于内的声音等之等持，在那之后，缘于外的青色等。安住于第一禅。为了对治第一禅的颜色的贪欲等，宣说了安住于第二禅，所谓观有色诸色，是因为缘于内的色，所以说是“有色”。因为缘于外的色，所以说是“观色”。瑜伽士因为不缘于内，仅仅缘于外的外物等，如前一样安住于第一禅或第二禅，也这样说。那是内无色想，观外诸色。同样，修不净观，使心续沮丧而欢喜，或者，如果作意悦意的诸色为不净，是否会生起对颜色的贪欲等，为了觉醒，缘于悦意的色。安住于第四禅，被称为乐想。那是三种有色的解脱。无色解脱有五种，从虚空无边处生处之解脱，到想和受灭尽 之解脱之间。其中，虚空无边处生处等四种无色的清净，因为是对治其味觉之障，所以是解脱。
English
The ten are as stated in the sutra. Concentration and the formless are taught as the practice of entering. The immeasurable is also like the immeasurable of the practice of entering. The eight liberations are: "Seeing forms, this is the first liberation." "Without internal form, perceiving, seeing external forms is the second liberation." "The perception of beauty is the third liberation." These three are pure because they become the antidote to the obscuration of transformation. Among them, the first two are impure. The third is pure. Some yogis, practicing in desire, as an antidote to attachment to colors, etc., abide in meditative absorption focusing on internal sounds, etc., and then focus on external blues, etc. They abide in the first dhyana. To counteract attachment to colors, etc., in the first dhyana, it is taught to abide in the second dhyana, which is called "seeing forms." Because it focuses on internal form, it is called "form." Because it focuses on external form, it is called "seeing form." Yogis, not focusing internally, but only focusing on external objects, etc., also abide in the first or second dhyana as before. That is called "without internal form, perceiving, seeing external forms." Similarly, practicing the contemplation of ugliness, to gladden a depressed mind, or, if one thinks of pleasant forms as impure, to awaken whether attachment to colors, etc., arises, focusing on pleasant forms. Abiding in the fourth dhyana is said to become the perception of beauty. These are the three liberations of form. There are five formless liberations, from the liberation of the sphere of infinite space to the liberation called the cessation of perception and feeling. Among them, the purity of the four formless states, such as the sphere of infinite space, is liberation because it is the antidote to the obscuration of tasting its flavor.