Tibetan
མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་སོང་བ་ལས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བའོ། །གལ་ཏེ་ཐོད་རྒལ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སེམས་དང་མི་འགལ་ཞེ་ན། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་པོ་འཕོ་བ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་ལས་ནི་དེ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཐོབ་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ལམ་བསྟན་ནས། །བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་དང༌། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཅིག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ནོ། །མདོར་བསྡུས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །རྒྱས་པར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །དེ་དག་མི་ཤེས་པ་ནི་བསྡུས་པ་དང་རྒྱས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ།། གང་དག་གི་གཉེན་པོ་དང་ནི་གནས་མང་པོ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདོད་པར་གཏོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོ་ནི་གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་དག་ཀྱང་འདི་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་མེད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་དུས་དང་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་དུས་དང་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྒོམ་པ་དེ་ལ་ལེགས་པ་འདི་དག་ཡོད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། སྦྱོར་བ་དང་མཐོང་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་མི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གང་ཡང་འདི་སྐད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ་བསྟན་པའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་ཡུལ་གང་ཞེ་ན། །གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །དེ་དག་གང་ལས་དང་རྣམ་པ་དགུ་གང་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར། སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་སྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ཐུག་ གི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། འོ་ན་ཅི་ལགས། མ་བསྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་བསྒོམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། འོ་ན་ཅི་ལགས། བསྒོམས་ཀྱང་བསྒོམས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒོམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་མ་བསྒོམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོ་ན་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་རྣམ་པ་དགུའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་དགུ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང༌། །ཆོས་བཏགས་པ་དང་སྟོང་ཉིད་མིན། །ཆགས་དང་རབ་འབྱེད་བདག་ཉིད་དང༌། །དངོས་པོར་བྱེད་དང་ཐེག་གསུམ་དང༌། །ཡོན་ནི་དག་པ་མ་ཡིན་དང༌།
Chinese
从“安住于未平等安住之心”之间所说的一切，即是从二元对立中一次返回。如果超越顶峰的等持是禅定，那么如何与未平等安住之心不相违呢？因为等持者对于转变安住于等持是近似的，所以没有相违。经中如实所说的此禅定的作用，即是从“对于那超越顶峰的禅定”到“获得”之间所说的一切。如此宣说了修习之道后，将要讲述通过修习所要断除的三十六种法。其中，首先是所取之分别九种。简略、广、佛，未被佛陀教诲所摄持，三时无功德，善道有三种，所取之分别此为一，具有结合之相的行境。如此宣说，所谓“一”是最初的。与般若波罗蜜多相结合的是相，特殊的是其行境，即是其境界。简略是指般若波罗蜜多等，以及真如等总相。广是指自相。不了解这些就是简略和广大的分别。 从“哪些的对治以及应于众多处所学习”到“属于欲望的”之间所说。对于佛陀的教诲未被摄持而分别，就是分别。其对治是，如果如所说的那样，到“那些也由此而生”之间所说。所谓“三时无功德”，即是没有利益。对于结合道的时、见道的时、修道的时的功德没有分别，就是分别。其对治是，菩萨摩诃萨，从“哪位”到“应知修习般若波罗蜜多对此有这些好处”之间所说。所谓“善道有三种”，菩提道有三种，即结合
English
Whatever is said from "abiding in the mind that is not equally abiding," is once returning from duality. If absorption in transcendence is samadhi, how is it not contradictory to the mind that is not equally abiding? Because the one who is absorbed is close to being absorbed in transformation, there is no contradiction. The function of this samadhi, as it is in the sutra, is whatever is said from "for that transcendent samadhi" to "obtains." Having thus taught the path of meditation, the thirty-six things to be abandoned through meditation will be spoken of. Among them, the first is the nine aspects of grasping at objects. Concise, extensive, Buddha, not completely grasped by the Buddha's teachings, without merit in the three times, the path of goodness is threefold, this one is the conceptualization of grasping, having the sphere of activity of the aspect of union. It is said that "one" is the first. Whatever is the union with the Perfection of Wisdom is the aspect, and whatever is the distinction is the sphere of activity, that is, its object. Concise is the general characteristic of the Perfection of Wisdom and so forth, and Suchness and so forth. Extensive is its own characteristic. Not knowing these is the conceptualization of concise and extensive. From "what are the antidotes and where should one train in many places" to "belonging to desire" is what is said. Whatever is not completely grasped by the Buddha's teachings is conceptualization, that is, conceptualization. Its antidote is, if as it is said, from "those also arise from this." "Without merit in the three times" means without benefit. Conceptualizing without the merit of the time of the path of union, the time of the path of seeing, and the time of the path of meditation is conceptualization. Its antidote is the Bodhisattva Mahasattva, from "who" to "one should know that there are these benefits to meditating on the Perfection of Wisdom." "The path of goodness is threefold" means that there are three paths of enlightenment, namely union.
Chinese
修习、见解和禅修，这被称为（三种智慧），不了解这些就是分别念。其对治的方面是祈请，如“世尊，如何”等等，以及“无论如何，这样说”等等所说的。这样，所取的第一个分别念就显示了九种相。所取的第二个分别念的对境是什么呢？第二个是心和心所。被认为是进入的对境。那么，这些从何而来，九种相是什么呢？为了什么？不生起心和菩提的精华，不作意，以及作意下劣的乘，以及不作意圆满的菩提。禅修和无禅修，以及从这些中返回，以及不如实义的分别念。在禅修的道上应知。这被称为祈请，从“世尊”到“法界如其所是”之间所说的一切。其中，从最初生起心开始，就是不生起菩提心的分别念。到达菩提的精华之间等等，就是作意菩提精华的分别念。祈请，世尊是什么等等，就是作意声闻和独觉的分别念。一切相智等等，就是不作意圆满菩提的分别念。祈请，世尊等等，就是禅修的分别念。祈请，那么是什么？不禅修等等，就是思择禅修的分别念。祈请，那么是什么？禅修也禅修等等，就是既非禅修也非不禅修的分别念。祈请，世尊，那么是什么等等，就是不如实义的分别念，这被称为所取的第二个分别念的九种相。能取的第一个分别念的九种相是什么呢？众生假立的行境，以及法假立和非空性，贪著和分别的自性，以及作为实有和三乘，以及功德是不清净的。
English
Practice, view, and meditation, these are called (three wisdoms), not understanding these is conceptualization. The opposing side is supplication, such as "Bhagavan, how" and so on, and what is said such as "In any case, saying this." Thus, the first conceptualization of the object to be grasped shows nine aspects. What is the object of the second conceptualization of the object to be grasped? The second is mind and mental factors. It is considered to be the object of entry. So, where do these come from, and what are the nine aspects? For what? Not generating the mind and the essence of Bodhi, not paying attention, and paying attention to the inferior vehicle, and not paying attention to the perfect Bodhi. Meditation and non-meditation, and returning from these, and conceptualization of non-reality. It should be known on the path of meditation. This is called supplication, everything said from "Bhagavan" to "the realm of Dharma as it is." Among them, starting from the initial generation of the mind, it is the conceptualization of not generating the mind of Bodhi. Reaching the essence of Bodhi and so on, is the conceptualization of paying attention to the essence of Bodhi. Supplication, what is Bhagavan and so on, is the conceptualization of paying attention to Shravakas and Pratyekabuddhas. All-knowingness and so on, is the conceptualization of not paying attention to perfect Bodhi. Supplication, Bhagavan and so on, is the conceptualization of meditation. Supplication, then what is it? Not meditating and so on, is the conceptualization of contemplating meditation. Supplication, then what is it? Meditating and meditating and so on, is the conceptualization of neither meditating nor not meditating. Supplication, Bhagavan, then what is it and so on, is the conceptualization of non-reality, this is called the nine aspects of the second conceptualization of the object to be grasped. What are the nine aspects of the first conceptualization of the grasper? The realm of beings established by imputation, and Dharma established by imputation and non-emptiness, the nature of attachment and discrimination, and as real and the three vehicles, and merit is impure.
Tibetan
།སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུག་པ་ལ། །འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོར་དེ། །ཤེས་པར་བྱ་བ་བསྒྲག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དག་ཏུ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། གང་གིས་གཉེན་པོ་ནི་གསོལ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ར། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་ལ་བསླབ་པར་བགྱིའམ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོས་སུ་བཏགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུངས་སོ། །དབྲི་བ་མེད་པ་དང་བསྣན་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་གང་ཡིན་པ་གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རབ་འབྱོར་འདི་དག་ནི་གཉིས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་དམིགས་པའམ་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པར་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དམིགས་པ་དང་མི་དམིགས་པ་གང་གིས་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཏེ། གཉི་ག་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་སྟེ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་གཟུགས་སོ་ཞེས་པ་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཇི་ལྟར་དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལྟར་དེ་དག་རབ་ཏུ་དབྱེ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་གཟུགས་ཀྱི་དོན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོའི་ཆེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གཟུགས་ཀྱི་དོན་དུ་མི་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །གཉི་ག་ནི་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ན
Chinese
“行相扰乱时，最初执著彼，应知是宣说。”如是说。于有情等作名言，名为于有情施设之分别念。其对治为何？为请问。“法界是何等？”从“应于一切法学习”之间。从色等至一切相智之间，应学习否？至此之间，是说于法施设之分别念。无减无增，是为对治品。彼二者为何？为请问。“世尊”等，从“以见一切法自性空性，不现行应学”之间宣说。一切法非自性空性，是为非空性之分别念。其对治品为请问。“世尊”等，至“善现此等为二”之间宣说。于诸法作意，或于诸法不作意而作意，是为贪著自性之分别念，是贪著自性之分别念。作意与不作意，何者为平等性？二者无所缘故。此如是，请问。“世尊，为何？”从“应修般若波罗蜜多”之间宣说。此是色等，至一切相智之间，是为分别诸法自性之分别念。其对治品，如其无所缘，如是彼等应善分别，为何？二者为请问。“世尊，若”等，至“如是则不通达一切法”之间宣说。色等事物，为色之义而行于薄伽梵母，是为事物之因之分别念。不为色之义而行，是为对治品。二者为请问。“世尊，若”，
English
"When the conduct is disturbed, the first grasping of it, should be known as proclaiming." Thus it is said. To make designations among sentient beings, which is called the conceptualization of imputation on sentient beings. What is its antidote? It is the question. "What is the nature of the Dharma realm?" From "One should train in all Dharmas" in between. From form and so on, up to all-knowingness, should one train? Up to this point, it speaks of the conceptualization of imputation on Dharmas. Without decrease and without increase, this is the antidote side. What are those two? It is the question. "Bhagavan," and so on, from "Seeing all Dharmas as empty of their own nature, one should train in non-manifest engagement" in between, it is spoken. All Dharmas are not empty of their own nature, this is the conceptualization of non-emptiness itself. The antidote side of which is the question. "Bhagavan," and so on, up to "Subhuti, these are two," in between, it is spoken. To focus on Dharmas or to focus on not focusing on Dharmas, this is the conceptualization of the nature of attachment, it is the conceptualization of the nature of attachment. What is the equality of focusing and not focusing? Because both are without an object of focus. It is like this, the question. "Bhagavan, what is it?" From "One should practice the Perfection of Wisdom" in between, it is spoken. This is form and so on, up to all-knowingness, this is the conceptualization of the nature of discriminating Dharmas. Its antidote side, just as it is without an object of focus, so those should be well discriminated, what is it? The two are the question. "Bhagavan, if," and so on, up to "Thus, one does not realize all Dharmas," in between, it is spoken. Material things such as form, for the sake of the meaning of form, engage in the Bhagavati Mother, this is the conceptualization for the sake of things. That which does not engage for the sake of the meaning of form, this is the antidote side. The two are the question. "Bhagavan, if,"