Tibetan
སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ དང་རང་བྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །མི་འཕྲོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་བླ་ན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་བརྟན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་མ་བཏང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །བདག་རྒལ་ནས་སེམས་ཅན་མ་རྒལ་བ་བསྒྲལ་བར་བྱ། བདག་གྲོལ་ནས་མ་གྲོལ་བ་དགྲོལ་བར་བྱ། བདག་དབུགས་ཕྱུང་ནས་དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱ། བདག་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་ཟློ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་བརྟན་པ་བསྟན་ནས་སེམས་ཀུན་ཏུ་གནས་པ། སྔར་བསྟན་པ་དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། གླིང་བཞི་པ་དང་སྟོང་དག་དང༌། །སྟོང་གཉིས་གསུམ་དག་དཔེར་མཛད་ནས། །བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །ཏིང་འཛིན་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གླིང་བཞི་པ་ནས་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བར་སྲང་ཚད་དུ་བཟུང་བར་གཞན་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་གཅིག་པ་དང་གཉིས་པ་དང་གསུམ་གྱི་རྒྱ་མཚོ་དག་ལ་སྐྲའི་རྩེ་མོ་བརྒྱར་གཤགས་པའི་རྩེ་མོས་ཆུའི་ཐིགས་པ་བླངས་པ་ནི་ཚད་གཟུང་བར་ནུས་ཀྱི། འདིར་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནས་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བར་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་ཡི་རྣག་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང༌། གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་དེ་སྲིད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་དང་གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནུབ་པ་སེམས་དང་དོན་གཞན་ལ་ཡང་མི་འཇུག་པའི་སེམས་ནི་སེམས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ བསྔོ་བར་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་གནས་པ་བསྟན་པའོ། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་གསུངས་པ་དེ་བས་ན། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། འཇུག་པ་དང་ནི་ལྡོག་པ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་སོ་སོར་དེ། །དགུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཡུལ། །མིན་པའི་བདག་ཉིད་དག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་དག་གི་ཡུལ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འཇུག་པའི་ཕྱོགས་དང་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་སོ། །སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལ་ཡང་དགུའི་བདག་ཉིད་དེ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དགུ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བཏགས་ཡོད་པར། །རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སོ་སོའི་དེ་དག་དགུའི་བདག་ཉིད། །གཞན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །ཇི་ལྟར་གཉིས་ཤེ་ན། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། བཏགས་པར་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཕགས་པ་དག་གི་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སོ་སོར་དགུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཛིན་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དག་པར་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དེ་བཞིན་མེད། །དེ་དག་གང་གིས་འཛིན་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་འཛིན་པ་ཡི། །ངོ་བོ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། གང་ཡང་འདིའི་དོར་བར་བྱ་བ་དེ་ནི་འདིའི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་གཟུང་ བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོང་ཡན་ཆད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །གཉེན་པོ་ནི་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བ་དང་གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ལྡོ
Chinese
佛陀的法 和自生的法，以及不被夺取的法，圆满无上的，那不舍弃众生利益的，那时称为稳固。那如何是不舍弃呢？自己度过之后，度化未度过的众生。自己解脱之后，解脱未解脱的。自己出离之后，令未出离的出离。自己完全寂灭之后，令未完全寂灭的寂灭。从那之后，帝释天祈请等，直到完全寂灭之间所说的一切。如是宣说稳固之后，心安住于一切。先前所说的也是禅定，因此以禅定的力量，以四大部洲和千为单位，双千、三千作为比喻，以众多的福德，完全宣扬禅定。如是说，从四大部洲到三千世界之间，作为衡量标准，其他也一样，一千、两千、三千的海洋，用头发尖劈成一百份的尖端取水滴，可以作为衡量标准。在此，从新进入大乘的菩萨到一生补处的菩萨，对于菩萨们的一切善根随喜，并且随喜其随喜的福德之聚不是。因此，没有二的执着和没有无二的执着，将那些福德之聚回向于无上正等觉，因此，如是那般，以福德之聚为对境的禅定，是回向于无上正等觉的方式。二和无二的执着消失，心也不再投入其他心和境，心是安住于自性的体性，因此是禅定。世尊，如是等，直到回向菩提之间所说的一切。那是心的安住的宣说。见，称为和
English
The Buddha's teachings And the self-arisen teachings, and the unseizable teachings, complete and unsurpassed, that which does not abandon the benefit of sentient beings, that is called steadfast. How is it that it is not abandoned? After crossing over oneself, one helps those who have not crossed over to cross over. After liberating oneself, one liberates those who are not liberated. After exhaling oneself, one helps those who have not exhaled to exhale. After completely passing into nirvana oneself, one helps those who have not completely passed into nirvana to pass into nirvana. From then on, the prayers of Indra, and so on, until all that is said in between completely passing into nirvana. Having thus shown steadfastness, the mind abides in all things. What was previously shown is also only samadhi, therefore, by the power of samadhi, using the four continents and thousands as units, two thousands, three thousands as examples, with many merits, samadhi is fully proclaimed. Thus it is said, from the four continents to the three thousand worlds, as a measure, and similarly, the oceans of one thousand, two thousand, and three thousand, taking a drop of water with the tip of a hair split into a hundred parts, can be used as a measure. Here, from the bodhisattva who has newly entered the Mahayana to the bodhisattva who is one lifetime away from Buddhahood, rejoicing in all the roots of virtue of the bodhisattvas, and the accumulation of merit of rejoicing in that rejoicing is not. Therefore, without the attachment to duality and without the attachment to non-duality, dedicating those accumulations of merit to unsurpassed perfect enlightenment, therefore, in that way, the samadhi that focuses on the accumulation of merit is the way of dedicating to unsurpassed perfect enlightenment. The disappearance of the attachment to duality and non-duality, and the mind no longer engages in other minds and objects, the mind is the nature of abiding in its own nature, therefore it is samadhi. Bhagavan, thus and so on, until all that is said in between dedicating to enlightenment. That is the explanation of the abiding of the mind. Seeing, called and
Chinese
瑜伽行者说，行为的道路各有不同，四种分别念的四种对治等，如上所说，因此，就此而言，进入和返回，所取的分别念各自，九种自性如实境，非境自性是，如是说。其中，所取的分别念有两种，即对所取进行分别。如何对所取进行分别呢？因为它们是对不如实之境，以颠倒的方式进行认识，所以是分别念的范畴。它们的境又是什么呢？是进入的方面和返回的方面。各自的意思是，两个方面都具有九种自性，即有九种不同的区分。有情、实有和假有，被认为是分别念的执著。异生和圣者的区分，各自的那些具有九种自性。另一种是执著的分别念，有两种。如何是两种呢？按照顺序，对实有和假有的有情进行分别。其中，第一种是异生们的，第二种是圣者们的，那些也各自具有九种自性。那些如何是执著的分别念呢？因为是对无执著本身进行分别，因为是对不存在的事物进行分别，所以是分别念。那即是：如果所取义并非如是，那些以何执著而认为？如是那些执著的，本体是空性的特征。如是说，执著的本体，是指执著的本体，即有情的自性。那些，是指执著的分别念。菩萨应当接受的是进入的方面，应当舍弃的是返回的方面。对于那些，依赖于进入的方面，所取的第一个分别念，是从不退转者们开始，直到对治方的上方为止所说的。对治是不转变为二的观念和不转变为无二观念的般若波罗蜜多。返回
English
Yogis say that the paths of action are different, and the four antidotes to the four kinds of conceptualization, etc., as mentioned above. Therefore, in this regard, entering and returning, the apprehended conceptualizations each, ninefold nature as the real object, non-object nature is, thus it is said. Among them, there are two kinds of apprehended conceptualizations, namely, conceptualizing the apprehended. How does one conceptualize the apprehended? Because they are directed towards objects that are not as they are, recognizing them in a reversed manner, they fall under the category of conceptualization. What are their objects? They are the aspects of entering and the aspects of returning. The meaning of 'each' is that both aspects possess a ninefold nature, that is, there are nine different distinctions. Sentient beings, substantially existent and nominally existent, are considered to be the objects of conceptual grasping. The distinction between ordinary beings and noble ones, each of those possesses a ninefold nature. Another is the conceptualization of grasping, there are two kinds. How are there two kinds? In order, conceptualizing sentient beings that are substantially existent and nominally existent. Among them, the first is that of ordinary beings, the second is that of noble ones, and those also each possess a ninefold nature. How are those conceptualizations of grasping? Because they conceptualize the absence of grasping itself, because they conceptualize what does not exist, therefore it is conceptualization. That is: If the apprehended meaning is not as such, by what do those think they grasp? Thus, those that grasp, their essence is the characteristic of emptiness. Thus it is said, the essence of grasping refers to the essence of grasping, that is, the nature of sentient beings. Those refer to the conceptualizations of grasping. What a Bodhisattva should accept is the aspect of entering, and what should be abandoned is the aspect of returning. For those, relying on the aspect of entering, the first conceptualization of the apprehended, is spoken of from the irreversible ones onwards, up to the upper part of the antidote side. The antidote is the Prajnaparamita that does not transform into the notion of two and does not transform into the notion of non-duality. Returning