Tibetan
ས་པ་བླངས་པ་ནི་ཚད་གཟུང་བར་ནུས་ཀྱི། འདིར་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནས་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་བར་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ལ་དེའི་རྗེས་སུ་ཡི་རྣག་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང༌། གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་སྔོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བས་ན་དེ་ལྟར་དེ་སྲིད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་དང་གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནུབ་པ་སེམས་དང་དོན་གཞན་ལ་ཡང་མི་འཇུག་པའི་སེམས་ནི་སེམས་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ བསྔོ་བར་བགྱི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སེམས་གནས་པ་བསྟན་པའོ། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པ་ཞེས། །བྱ་བའི་ལམ་ནི་སོ་སོ་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་བཞི་ཡི། །གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང༌། །ཞེས་བྱ་བ་གོང་དུ་གསུངས་པ་དེ་བས་ན། དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། འཇུག་པ་དང་ནི་ལྡོག་པ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་སོ་སོར་དེ། །དགུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཡུལ། །མིན་པའི་བདག་ཉིད་དག་ཅེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཇི་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་ཅེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོགས་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་དག་གི་ཡུལ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འཇུག་པའི་ཕྱོགས་དང་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་སོ། །སོ་སོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་གཉི་ག་ལ་ཡང་དགུའི་བདག་ཉིད་དེ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དགུ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་རྫས་དང་བཏགས་ཡོད་པར། །རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སོ་སོའི་དེ་དག་དགུའི་བདག་ཉིད། །གཞན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །ཇི་ལྟར་གཉིས་ཤེ་ན། གོ་རིམས་བཞིན་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། བཏགས་པར་ཡོད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཕགས་པ་དག་གི་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སོ་སོར་དགུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། འཛིན་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་དག་པར་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །དེ་ཉིད་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དེ་བཞིན་མེད། །དེ་དག་གང་གིས་འཛིན་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་འཛིན་པ་ཡི། །ངོ་བོ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གོ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ལ། གང་ཡང་འདིའི་དོར་བར་བྱ་བ་དེ་ནི་འདིའི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་གཟུང་ བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གོང་ཡན་ཆད་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །གཉེན་པོ་ནི་གཉིས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བ་དང་གཉིས་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ནི་དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཆོས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གང་གསུངས་པའོ། །འདིར་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེའི་གཉེན་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པ་དག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང༌། སྙིང་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསང་གསུངས་སོ། །འདིར་དཔེ་ནི་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་གྲང་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཤིན་ཏུ་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སེམས་
Chinese
已经取得的土地是可以测量的。在此，从新进入乘的菩萨到一生补处的菩萨，所有菩萨的善根都随喜，随喜之后积累的福德之蕴不是这样。因为没有二的观念，也没有无二的观念，所以将那些福德之蕴完全回向于无上正等觉，因此，像那样缘于福德之蕴的等持，就是回向于无上正等觉的方式。二和无二的观念消失，心也不再投入其他事物，这样的心是安住于心自性的体性，所以是等持。世尊，从“像那样”等开始，到“回向菩提”为止所说的一切，都是在展示心的安住。所谓“见”和“修”的道路是各自的，四种分别念的四种对治等，如上所说，因此，依此而说：“进入和返回时，所取的分别念各自是，九的自性如实是，非境的自性清净。”这里，所取的分别念有两种，即对所取的分别念。如何分别所取呢？因为它们是对不如实之境的分别，是颠倒的，所以是受分别念支配的。那些境又是什么呢？是进入的方面和返回的方面。所谓“各自”是指两个方面都具有九的自性，是九种不同的区分。众生存在于实有和假有中，被认为是分别念的执着。凡夫和圣者的区别，各自具有九的自性。还有两种是执着于其他的分别念。如何是两种呢？按照顺序，是对实有和假有的众生进行分别念。其中，第一种是凡夫的，第二种是圣者的，这些也各自有九种。
English
The land that has been taken can be measured. Here, from the bodhisattva who has newly entered the vehicle to the bodhisattva who is one birth away from enlightenment, all the roots of virtue of the bodhisattvas are rejoiced in, and the accumulation of merit after rejoicing is not like that. Because there is no concept of two, and no concept of non-duality, those accumulations of merit are completely dedicated to the unexcelled, perfect enlightenment, therefore, like that, the samadhi that focuses on the accumulation of merit is the way to dedicate to the unexcelled, perfect enlightenment. The concepts of two and non-duality disappear, and the mind does not engage in other things, such a mind is the nature of abiding in the self-nature of the mind, so it is samadhi. Bhagavan, from "like that" etc., to "dedicate to enlightenment" everything that is said, is showing the abiding of the mind. The paths of "seeing" and "meditation" are separate, the four antidotes to the four kinds of conceptualization, etc., as mentioned above, therefore, based on that, it is said: "When entering and returning, the apprehended conceptualizations are each, the nature of nine is as it is, the nature of non-object is pure." Here, there are two kinds of apprehended conceptualizations, namely, conceptualizations of the apprehended. How does one conceptualize the apprehended? Because they are conceptualizations of unreal objects, they are inverted, so they are dominated by conceptualizations. What are those objects? They are the aspect of entering and the aspect of returning. "Each" means that both aspects have the nature of nine, which are nine different distinctions. Sentient beings exist in the real and the imputed, and are considered to be the clinging of conceptualizations. The distinction between ordinary beings and noble beings, each has the nature of nine. There are also two kinds of conceptualizations that cling to others. How are there two? In order, they are conceptualizations of sentient beings that are real and imputed. Among them, the first is that of ordinary beings, and the second is that of noble beings, and these also each have nine kinds.
Chinese
是我的自性。那些如何成为执着的分别呢？因为唯有无执着才是分别，因为对真实不存在的事物进行分别，所以是分别。那即是说：如果所取之义并不存在，那么他们想要以什么来执取呢？因此，那些执着的自性是空性的特征。这样说，执着的自性是指执着的自性，即有情众生的自性。那些是指执着的分别。菩萨应当接受的是趣入之品，而应当舍弃的是此品的相反之品。其中，依赖趣入之品的第一个所取分别，是从“不退转者”等开始，直到对治品之前所说的。对治品是不转变为二的观念和不转变为无二观念的智慧波罗蜜多。依赖于相反之品的第二个所取分别，是从“此后，具寿”等开始，直到“现证不分别之法”之间所说的。此处，三界所摄之法以及声闻和独觉之法是相反之品。该分别的对治是不分别。其余的是顺带而来的。第一个执着的分别，依赖于有情众生作为实有存在，是凡夫的，因为他们没有断除；而不是圣者的，因为他们已经断除；并且是见道所断的阶段。从“此后，具寿舍利弗之子”等开始，以及从“行于心要”到“行于般若波罗蜜多”之间，秘密地宣说了。此处的例子是“应当使无量无数不可思议的有情众生完全从痛苦中解脱”，而其对治是“那些有情众生是完全不可见的”等等。其余的是顺带而来的。第二个执着的分别，心
English
is my own nature. How are those conceptualizations of grasping? Because only without grasping is there conceptualization, since conceptualizing what does not truly exist is conceptualization. That is to say: If the object of grasping does not exist as such, then what do they want to grasp with? Therefore, the nature of those grasping is the characteristic of emptiness. It is said that the nature of grasping refers to the nature of grasping, which is the nature of sentient beings. Those refer to the conceptualizations of grasping. What a Bodhisattva should accept is the aspect of entering, and what should be abandoned is the opposite aspect of this. Among them, the first grasped conceptualization that relies on the aspect of entering, starts from "those who do not turn back" etc., up to what is said before the antidote. The antidote is the Prajnaparamita that does not transform into the perception of duality and does not transform into the perception of non-duality. The second grasped conceptualization that relies on the opposite aspect, starts from "then, venerable one" etc., up to what is said between "manifestly and completely awaken to the Dharma of non-conceptualization." Here, the dharmas included in the three realms and the dharmas of Hearers and Solitary Buddhas are the opposite aspect. The antidote to that conceptualization is non-conceptualization. The rest comes along incidentally. The first conceptualization of grasping, relying on sentient beings as truly existing, is that of ordinary beings, because they have not abandoned it; and not that of noble ones, because they have abandoned it; and it is the stage to be abandoned by seeing. From "then, venerable Shariputra's son" etc., and from "practicing the essence" to "practicing the Prajnaparamita," it is secretly proclaimed. The example here is "one should completely liberate immeasurable, countless, inconceivable sentient beings from suffering," and its antidote is "those sentient beings are completely invisible" etc. The rest comes along incidentally. The second conceptualization of grasping, the mind
Tibetan
ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཕགས་པ་དག་གིས་ཏེ། དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ལ་དང་པོ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་ནི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གང་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་དཔེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། གང་གི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྷག་མ་ནི་ཞར་ལ་འོངས་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་ཡང་རྣམ་པ་དགུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ་གང་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། །སྒྲུབ་པ་ཡང་དག་འགྲུབ་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་དང༌། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། །རང་གི་རྟོགས་དང་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་ཡི་ལས་བྱའི་འབྲས་བུ་དང༌། །འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་རྣམ་དགུར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བྱེད་པ་དང་དེའི་ལས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱེད་པ་དང་དེའི་ལས་དང་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའོ། །རྣམ་པ་དགུར་འདོད་པ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བའི་ཡུལ་དགུའི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་དགུར་བཞེད་དོ། །འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ལ་བརྟེན་པ་དེ་ལ་དང་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དགུ་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་རབ་འབྱོར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཉེ་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་ཡང་མི་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་པའོ། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ཐམས་ཅད་ཞར་ལ་འོངས་པ་དང་བཅས་པ་སྟེ་མཐར་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དོན་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནི་བསྲིང་པར་བྱ་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ཉེ་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི
Chinese
依赖于具有特征的事物，是因为圣者们没有舍弃声闻和独觉，而且凡夫俗子最初就具有。然后，世尊所说的从“世尊”等开始，到“那是不存在的”为止。其中，例子是“菩提萨埵摩诃萨埵”等，而对治的一方是“世尊不存在”等。其余的是顺带而来的。这四种分别念也是九种，如是说。那么，最初的九种是什么呢？ 自性与种姓，以及真实的成就与证得，知识的对境不颠倒，不共品与对治，自身的证悟与作用，以及其所作之果，趣入之方的所依，此分别念即立为九种。 如是说。作用和其所作之果，意思是作用和其事业以及所作之果。此分别念，是指所取的第一个分别念。立为九种，是因为以其自性等所取的九种对境的差别之门而立为九种。依赖于趣入之方，其中首先，自性等九者是菩提萨埵所应取的。其中，首先就自性的分别念及其对治而言，然后，从“具寿善现”等开始，到“也不作是念”为止所说的。对治方的论述全部是顺带而来的，最终以“那是世尊菩提萨埵”等，从意义上说明了分别念。如是，菩提萨埵的自性即是发起菩提心，发起菩提心即是自性。因此，菩提萨埵摩诃萨埵，因为发起菩提心，所以应当延伸声闻地和独觉地，并且作念接近一切种智。
English
Relying on things that have characteristics is because the noble ones have not abandoned the Shravakas and Pratyekabuddhas, and ordinary beings have it from the very beginning. Then, what the Blessed One said from "Blessed One" etc., to "That is non-existent." Among them, the examples are "Bodhisattva Mahasattva" etc., and the opposing side is "The Blessed One does not exist" etc. The rest are incidental. These four kinds of conceptualization are also nine kinds, as it is said. So, what are the first nine kinds? Self-nature and lineage, as well as true accomplishment and attainment, the object of knowledge is not inverted, the dissimilar side and the antidote, one's own realization and action, and the result of its action, the support of the path of entry, this conceptualization is established as nine kinds. It is said. Action and the result of its action, meaning action and its activity and the result of what is done. This conceptualization refers to the first conceptualization of what is taken. It is established as nine kinds because it is established as nine kinds through the gate of the difference of the nine objects taken, such as its self-nature. Relying on the path of entry, among them, first of all, the nine, such as self-nature, are what the Bodhisattva should take. Among them, first of all, in terms of the conceptualization of self-nature and its antidote, then, from "Venerable Subhuti" etc., to what is said until "one does not even think so." The discourse on the side of the antidote is all incidental, and finally, with "That is the Blessed One Bodhisattva" etc., the conceptualizations are explained in terms of meaning. Thus, the self-nature of the Bodhisattva is the arising of Bodhicitta, and the arising of Bodhicitta is self-nature. Therefore, the Bodhisattva Mahasattva, because of the arising of Bodhicitta, should extend the Shravaka ground and the Pratyekabuddha ground, and think of approaching omniscience.