Tibetan
་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་གཉེན་པོར་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་གཟུགས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདིའི་གཉེན་པོར་གཟུགས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་ལས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་པ་ཉིད་དུའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་བའོ། །ལན་དུ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །འདིར་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བར་དུ་སྦྱར་རོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་ཕན་ཚུན་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། །མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་གང་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ངེས་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རེ་ཞིག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟ་སྟེ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མིང་ནི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་མིང་ཙམ་མོ། །ཁྱད་པར་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་སྐྱེ་མི་འགག །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མ་ཡིན། རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལས་མིང་ཙམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ག་ལས་ཞེས་པའོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་མིང་གི་དངོས་པོ་ལ་མེད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དངོས་པོ་ལ་རག་ལས་པའི་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་འདི་ལྟར་མིང་བཅོས་མ་ལས་ཆོས་དེ་དག་སོ་སོར་བརྟགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཅོས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡ་ཙམ་མོ། །ཆོས་སོ་སོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ལའོ། །བཅོས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྡ་ལ་ བརྟེན་པའོ། །དེ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་སོ། །བརྟགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོ་བཏགས་པ་སྟེ། དངོས་པོ་ལ་དེ
Chinese
是之时，彼二者执著为一之对治，即是色之空性，说彼非色等等，是说以体性之差别并非一体之义。若非一体，而是各别之体性之时，则为对治执著为各别之体性，说色非异于空性等等，说非异者，即是非各别之义。意谓法与法性之自性非异。彼，谓一体性。何以故，是疑问。答曰，说色等等。此处所说之色，是法性之色。如是类推至识。色等之空性与法性之色，是互相一体，意谓无体性之差别。彼何以故等等，若问何者无菩萨等等，因此说菩萨，以生灭之方式，自性存在而有差别，是决定识之境故。因此，暂且为对治自性之执著，如是，饶益，此如是，说色是唯名等等，名是空于义之唯名。为对治差别之执著，则说自性不生不灭，非染污，非清净。彼何以故等等，唯名性从何而来。如此，若名之事物不存在，则依赖事物之名之假立亦将不成立。因此，为对治如名一般执著于义，如是，从假名中分析彼等法等等，说假名是仅为约定俗成。于法与法，法与法也。假名，是依于约定俗成。彼等，是法。分析，是增益，于事物彼
English
At that time, the antidote to the perception of those two as one is the emptiness of form, saying that it is not form, etc., meaning that they are not one due to the difference in characteristics. If they are not one, but are distinct entities, then as an antidote to the perception of them as distinct entities, it is said that form is not different from emptiness, etc., saying that not different means not distinct. It is meant that the nature of phenomena is not different from the nature of reality. That refers to oneness. Why is a question. The answer is, it is said that form, etc. Here, the form mentioned is the form of reality. Similarly, apply it up to consciousness. The emptiness of form, etc., and the form of reality are mutually one, meaning there is no difference in characteristics. Why is that, etc., if asked what is without bodhisattvas, etc., therefore it is said bodhisattva, because there is a difference due to the existence of self-nature in the manner of arising and ceasing, because it is the object of definite knowledge. Therefore, for the time being, as an antidote to the perception of self-nature, thus, Rabjor, like this, it is said that form is merely a name, etc., a name is merely a name empty of meaning. As an antidote to the perception of difference, it is said that self-nature does not arise or cease, is not defiled, and is not purified. Why is that, etc., from where does the nature of mere name come? Thus, if the object of the name does not exist, then the imputation of the name that depends on the object will also not be established. Therefore, as an antidote to perceiving meaning as the name is, thus, analyzing those phenomena from nominal names, etc., saying that nominal is merely a convention. To phenomena and phenomena, phenomena and phenomena. Nominal is based on convention. Those are phenomena. Analysis is superimposition, on the object that
Tibetan
འི་དོན་མེད་པས་གློ་བུར་དུ་མིང་དུ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་སྟེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མིང་དོན་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མིང་ལ་ཞེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མིང་དེ་དག་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །མིང་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པའོ། །མི་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟེ། མིང་གི་དོན་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་བརྡ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལ་དངོས་པོ་མི་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་དངོས་པོ་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་སྡུད་པའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཤཱ་རིའི་བུ་འཛམ་བུའི་གླིང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་བསྒྲུབས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པའི་སྒྲུབ་པའི་གདམས་ངག་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ནོ། །ད་ནི་བདེན་པའི་གདམས་ངག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། འགོག་པ་དང༌། ལམ་མོ། །དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་ལྟར་ལྡན་པ་དང༌། རབ་ཏུ་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བདེན་པའི་གདམས་ངག་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་དག་པར་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ཏེ། དེས་ན་ཕུང་ པོ་དང༌། ཁམས་དང༌། སྐྱེ་མཆེད་དང༌། བདེན་པ་དང༌། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཚོགས་ལྔར་བྱས་ཏེ། དེ་དག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་དེ་དག་ལ་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་ཡང་མི་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་
Chinese
因为没有意义，所以是突然安立的名言，并非实有。如果一切名义都如实转变，因为是名，就像“佛”这个词一样，那么，为了对治如实执著名相的分别念，菩萨说“不应如实随见彼等名相”等等。所谓“一切名”，是指称一切事物。所谓“不见”，是指不观察，因为名相的意义事物并不存在。佛这个词的表达方式，是从事物不显现的角度，不欺骗事物，而不是因为事物显现。另外等等，是 جمع的意思。比如，这个例子是经部宗等的例子。所谓“彼”，也是表达的意思。如果舍利子，从“赡部洲”到“佛”和“佛法”之间，是所成就的利益。广泛地展示了包含利益的成就的诀窍。现在要讲述真实的诀窍，四圣谛是苦、集、灭、道。菩萨如何具足它们，以及如何完全具足，像那样展示真实的诀窍。其中，以苦谛为例，从“如是”等等到“不应如实随见具足与不具足”之间，这样说来，要完全了解痛苦，并非仅仅了解痛苦本身，而是也要了解四圣谛。它们也完全涵盖了一切法，因此，蕴
English
Because it is meaningless, it is a suddenly established term, not truly existent. If all names were to transform as they are, because they are names, just like the word "Buddha," then, as an antidote to the conceptual thought of clinging to names as they are, the Bodhisattva said, "One should not truly see those names accordingly," and so forth. The term "all names" refers to all things. "Not seeing" means not observing, because the meaning of names, things, does not exist. The expression of the word Buddha is from the perspective of things not appearing, not deceiving things, not because things appear. Furthermore, and so forth, is a gathering. For example, this example is an example of the Sutra School and so forth. The term "that" is also an expression. If Shariputra, from "Jambudvipa" to "Buddha" and "Buddha's teachings," is the benefit of accomplishment. The key to accomplishment, including benefits, is extensively shown. Now, the key to truth is to be spoken. The four noble truths are suffering, origin, cessation, and path. How a Bodhisattva possesses them, and how they become fully possessed, in that way, the key to truth is shown. Among them, taking the truth of suffering as an example, from "Thus" and so forth to "One should not truly see possession and non-possession," in this way, to fully understand suffering is not merely to understand suffering itself, but also to understand the four noble truths. They also completely encompass all phenomena, therefore, aggregates.
Tibetan
བདེན་པ་ལ་གདམས་པའོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་གཟུགས་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཀུན་འབྱུང་སྤང་བར་བྱའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཇི་ལྟར་ཀུན་འབྱུང་ཡིན། གང་གི་ཕྱིར་འགོག་པའི་ཆོས་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན། ཇི་ལྟར་འདི་མ་སྤངས་པས་ནི་འགའ་ཡང་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར་ལ། སྤངས་པས་ནི་འགའ་ཡང་རྣམ་པར་བྱང་བར་མི་འགྱུར་ན། འདི་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན། ཅི་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དག་དང་ལྡན་པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ལ། མི་ལྡན་པ་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེས་གང་ཞིག་གང་དུ་ཡང་དག་པར་འདུ་ཞིང་ལྡན་པར་མ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལ་གདམས་པའོ། འགོག་པའི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཤཱ་རིའི་བུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། ལྡན་པ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ན། དེ་ལ་གང་གིས་འགོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་མི་སྐྱེ་མི་འགག་སྟེ། རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་མི་འགྱུར། རྣམ་པར་བྱང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །བྲི་བར་མི་འགྱུར་འཕེལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡང་སྔར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཕྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དག་དེ་ལ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །ཁྱབ་པ་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེས་ན་སྡུག་བསྔལ་མེད་དོ། །ཀུན་འབྱུང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བྱང་ཆུབ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་གདམས་པའོ། །དེ་ལ་ལམ་གྱི་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་བཞིའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལམ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་
Chinese
于谛理之教诲。于集谛之谛理作意，从“于彼无色”等，至“识即是空，空即是识”之间所说。如是则集应断。何以故？以色等非从彼生故，非因，是故云何为集？以非灭法性故，云何应断？如是未断，则任何亦不为烦恼，断则任何亦不为清净，此云何应断？若谓与苦及集相应者，是为烦恼，不相应者是为清净耶？此亦非理，如是彼于何处亦未见真实积聚及相应，是为集谛之谛理之教诲。于灭谛之谛理作意，从“舍利子，空性”等，至“应说为相应”之间所说。义即是，若菩萨见一切法为空性，于彼以何而现证灭？于彼且非彼性，说空性等。彼不生不灭，以常性之故。不为烦恼，不为清净，以无变异之故。 不减不增，以周遍之故。无过去等，以常等之故。是故亦非先为烦恼，后为清净。若谓苦及集于彼为灭耶？则说“任何如是”等。此周遍于无色等之义也。是故无苦，无集，乃至无菩提之间，是为灭谛之谛理之教诲。于彼道谛之谛理作意，从彼般若波罗蜜多开始，至“其他”之四句之间所说。如是则应修道，以何而苦
English
Instructions on the Truths. Focusing on the truth of the origin, from "In it, there is no form," etc., to "Consciousness itself is emptiness, emptiness itself is consciousness." Thus, the origin should be abandoned. Why? Because form, etc., do not arise from it, it is not a cause, so how is it an origin? Since it is not of the nature of cessation, how should it be abandoned? If it is not abandoned in this way, then nothing will become afflicted, and if it is abandoned, then nothing will become purified. How should this be abandoned? If it is said that what is associated with suffering and origin is afflicted, and what is not associated is purified, that is not reasonable. Thus, since he does not see true accumulation and association anywhere, this is the instruction on the truth of the origin. Focusing on the truth of cessation, from "Shariputra, emptiness," etc., to "should be spoken of as association." The meaning is that if a Bodhisattva sees all phenomena as emptiness, with what will he directly realize cessation? For him, it is not of that nature, and emptiness, etc., are spoken of. It does not arise or cease, because of its permanence. It does not become afflicted or purified, because it is without change. It does not decrease or increase, because it is pervasive. There is no past, etc., because of its permanence, etc. Therefore, it is not first afflicted and then purified. If it is said that suffering and origin are cessation in it, then "anything like this," etc., is spoken of. This pervades the meaning of no form, etc. Therefore, there is no suffering, no origin, and up to no enlightenment, this is the instruction on the truth of cessation. Focusing on the truth of the path, starting from that Prajnaparamita, up to the four lines of "other." Thus, the path should be cultivated, with what suffering