Tibetan
སྟོང་པ་ཉིད་ནས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་ནི་འདུ་ཤེས་པའོ། །གང་ཡང་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་དག་ནི་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་མང་པོའི་ཚིག་ནི་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡང་གཟུང་ངོ༌། །གང་ཡང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ནས་ཚ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་ན་ཆགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་གཞན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དག་ལ་འདུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་རྣམས་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཡང་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤ་ར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བར་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་དར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། ངར་འཛིན་པ་མེད་པ་ནི་གང་ཤར་དྭ་ཏིའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྤྱོད་པའི་ཆགས་པ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསུངས་སོ། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་འཛིན་པ་མེད་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། །གང་ཀཽ་ཤི་ཀ་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་གང་དེ་གཉི་ག་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གཉི་ག་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །རྒྱལ་ ལ་སོགས་པ་ཆགས་པ་ཕྲ།
Chinese
从空性开始，到一切智空性之间的都是作意。凡是属于三时的，就是对过去、未来、现在生起作意。菩提分法等，这个“等”字是“等等”的意思。因此，从无量等开始，到一切智的究竟也包括在内。凡是对布施等和菩提分法等进行修习的作意，就是从“如果修习布施波罗蜜多”到“如果修习一切智”之间。这些都是不顺品。从“具寿舍利子”开始，到“如果修习一切智就是贪著”之间，是不顺品。《词句释》中说“诸法”是另外的集合，对诸法作意也是不顺品，直到“是不顺品”为止，都是不顺品的意思。从“天王帝释”开始，到“不能回向”之间所要解释的也是不顺品，因为佛说对诸法作意是不顺品。对诸法没有作意是顺品，这要通过意义来理解，也就是从“具寿舍利子”开始，到“对现在生起的法没有作意”之间所说的。布施等无我执，其他将之结合，那是断除贪著的边。意思是说，对布施等没有我执，就是从“舍利子”开始，到“没有修习的贪著”之间所说的。其他将之结合，就是将之与无执结合。从“乔尸迦，另外”开始，到“完全舍弃了贪著的边”之间将会解释。那就是两者断除贪著的边，两者都是顺品的意思。国王等贪著微细。
English
From emptiness onwards, all the way to the emptiness of all-knowingness, is apprehension. Whatever belongs to the three times is apprehended as the past, the future, and the present. The many words that say "to the dharmas of the aspects of enlightenment" mean "and so forth." Therefore, from the immeasurable and so forth, even the ultimate of all-knowingness is included. Whatever apprehension practices generosity and so forth, and the aspects of enlightenment and so forth, is from "if practicing the perfection of generosity" to "if practicing all-knowingness." All of that is the unfavorable side. From "endowed with heat, Sharadvatiputra" onwards, up to "if practicing all-knowingness itself, there is attachment," is the unfavorable side. In the "Verse Summary," "dharmas" is another collection; whatever apprehension there is of dharmas is also the unfavorable side, up to "is the unfavorable side," which is the meaning of the unfavorable side. From "the lord of the gods, Indra" onwards, up to "cannot dedicate," what will be explained is also the unfavorable side, because it was said that apprehension of dharmas is the unfavorable side. Non-apprehension of dharmas is the antidote, which is to be understood through meaning, that is, from "endowed with life, Sharadvatiputra" onwards, up to "there is no apprehension of the present dharmas." Generosity and so forth, without clinging to self, others connect to that, that is the prevention of the extreme of attachment. That is to say, not clinging to self in generosity and so forth, is what was said from "Sharadvatiputra" onwards, up to "without attachment to practice." Others connect to that, which is connecting to non-clinging. From "Kaushika, furthermore" onwards, up to "completely abandoned all extremes of attachment," will be explained. That is, both of those prevent the extreme of attachment, both are the meaning of the favorable side. Kings and so forth, attachment is subtle.
Tibetan
།ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་དེ་དག་དང་གཞན་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པར་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །གང་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དེ་དག་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་ལ་མཚན་མར་བྱེད་དེ། མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱི། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ནི་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ནི་ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སུས་ཀྱང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ནི་ཟབ་པ་གསུངས་སོ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤོང་ངོ༌། །རབ་འབྱོར་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ཆགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་གསུངས་སོ། །མཐོང་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དོ། །གསོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་གསུངས་སོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་ཤེས་པས། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས། མ་འདྲེས་པའི་བར་དུ་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོ་བསྟན་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ འདི་ཤེས་བྱ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུའོ། །ད་ནི་སྦྱོར་བ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །སྦྱོར་བ་བཀག་པས་སྤྱོད་པ་ནི། །ཆག
Chinese
以“如是”等语，是对彼等及其他善根随喜等，那是缘于有相之境。从“世尊”开始，至以彼等及非彼等之心识之善根为相，以“非以相作意”之间，宣说了微细之贪著。法的道路，以自性，远离之故，甚深也。名为智慧波罗蜜多者，是甚深的，因为一切法自性远离之故。请问，从“世尊”开始，至“无人能现证菩提”之间，宣说了甚深。诸法自性一，以知舍贪。若知诸法自性为一，则能舍弃一切贪著。善现，从“彼”开始，至“将完全舍弃一切贪著之边际”之间，宣说了完全舍弃一切贪著之边际。以遮止见等，说是难以证悟。说是遮止见等，即是难以证悟。请问，从“请问”开始，至“未现证菩提”之间，宣说了难以证悟。以不了解色等，认为那是不可思议。说是以其不了解色等，乃至不杂染之间，因此是不可思议的。请问，从“世尊”开始，至“以不缘一切种智之故”之间，宣说了是不可思议的。那是显示顺品与违品。如是于一切智之理，不顺品与违品，完全分别无余者，应知如是所说。如是，应如论中所说而行。如是所说，应如经中所说而行。现在要说结合，因此依其自在，色等彼无常等，彼不圆满与极圆满，以遮止结合，行
English
The words "such as" refer to rejoicing in the roots of virtue of those and others, etc., which are those that are focused on objects with characteristics. From "Bhagavan" onwards, making the roots of virtue of those and other minds that are not them as characteristics, the subtle attachment is taught by the interval of "not to be taken to mind as characteristics." The path of Dharma is profound because of its nature of being solitary. That which is called Prajnaparamita is profound, because all dharmas are by nature solitary. Request: From "Bhagavan" onwards, to "no one can fully awaken," the profound is taught. The natures of dharmas are one, by knowing, attachment is abandoned. If one knows that the natures of dharmas are one, then all attachments are completely abandoned. Subhuti, from "that" onwards, to "will completely abandon all limits of attachment," the complete abandonment of all limits of attachment is taught. By blocking seeing and so on, it is said to be difficult to realize. It is said that blocking seeing and so on is indeed difficult to realize. Request: From "request" onwards, to "not fully awakened," the difficulty of realization is taught. By not knowing form and so on, it is considered to be inconceivable. It is said that because of not knowing form and so on, up to not being mixed, therefore it is inconceivable. Request: From "Bhagavan" onwards, to "because of not focusing on all-knowingness," it is taught that it is indeed inconceivable. That is the teaching of conformity and antidote. Thus, in the manner of all-knowingness, the non-conforming side and the antidote, the complete distinction without remainder, should be known as it is said. Thus, one should act as it is said in the treatise. As it is said, one should act as it is said in the sutra. Now, since the combination is to be spoken, therefore, relying on its freedom, form etc. that impermanent etc., that incomplete and very complete, by blocking the combination, the conduct
Tibetan
ས་པ་མེད་དང་དེ་དང་ནི། །མི་འགྱུར་བྱེད་པ་མེད་ཉིད་དང༌། །སྦྱོར་བ་དཀའ་བ་རྣམ་གསུམ་དང༌། །སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་འབྲས་ཐོབ་པས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོད་འདོད་དང༌། །གཞན་ལ་རག་ལས་མིན་གང་དང། །ཤེས་བྱེད་རྣམ་བདུན་སྣང་བ་ལ། །གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་རློམ་མེད་པ། །རྣམ་བཞི་དེ་ཡི་མཉམ་ཉིད་འདོད། །ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་རྫོགས་པ་དང༌། རབ་ཏུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང༌། ཆགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཀག་པས་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། །དེ་ལ་རབ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་མི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གལ་ཏེ་གཟུགས་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་མི་སྤྱོད་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། སྡུག་པའམ་མི་སྡུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་གོང་ཡན་ཆད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གསོལ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་དོ་ཞེས་འདུ་ཤེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གསོལ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཉེས་པ་བརྗོད་ཀྱང་འགྲིབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་མི་ འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བའོ། །རབ་འབྱོར་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། མ་བསྟན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སླད་དུ་གོ་ཆ་འཚལ་བ་དེ་དག་ནི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་འཚལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དཀའ་བའི་སྦྱོར་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གདེག་པར་འཚལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་སྦྱོར་བ་དཀའ་བའི་སྦྱོར་བའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། འཚལ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་བྱ་དཀའ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ།
Chinese
无处所与彼，不变作者无有性，行持艰难有三种，如其分量获果故，彼之果实欲有及，不依于他为何者，了知七相显现中，于色等中无我慢，如是四者彼平等，如是宣说。色等常与无常等，色等不圆满，及极圆满性，色等于贪著，及与贪著俱行持，何为遮止彼等之行持，即是般若波罗蜜多之行持。其中从名为善现者开始，若不行持于一切智性，则行持于般若波罗蜜多，如是之间是色等之行持。若不行持于所谓色常，或所谓色无常，从所谓行持于般若波罗蜜多开始，至所谓美或不美之间，是色等无常等之行持。善现复次，从所谓请白，世尊至彼之前，是色等不圆满与圆满之行持。请白世尊如是，从对于无上正等觉有贪著与无贪著之想亦无有之间，是色于贪著与无贪著之行持。请白，世尊，从所谓虽说罪过亦无减损之间，是不变之行持。善现譬如是，从虽未指示亦如是之间，是无作者之行持。请白，世尊，从为诸法之故而求铠甲，彼等是求大铠甲之间，是为作事艰难之行持。世尊，从请忆念之间，是行持艰难之行持。世尊，从求之间，是极难作之行持。其后从比丘开始。
English
Without a place and with that, the unchanging nature of having no agent, the three kinds of difficult practices, because one obtains the fruit according to one's share, the desire for the existence of its fruit, and what does not depend on others, in the appearance of the seven aspects of knowledge, without pride in form and so on, these four are considered its equality. Thus it is said. Form and so on, such as permanence and impermanence, and form and so on, such as incompleteness, and the very nature of complete perfection, and the absence of attachment to form and so on, and whatever conduct is accompanied by attachment, by preventing that, their practice is the practice of the Perfection of Wisdom. Among them, starting from the one called Rabjor (Subhuti), if one does not practice in the all-knowingness itself, then one practices in the Perfection of Wisdom, up to that point is the practice of form and so on. If one does not practice in what is called form is permanent or what is called form is impermanent, starting from what is called practicing in the Perfection of Wisdom, up to what is called beautiful or not beautiful, is the practice of form and so on, impermanence and so on. Rabjor (Subhuti), furthermore, starting from what is called 'request, Blessed One,' up to before that, is the practice of form and so on, incompleteness and completeness. Request, Blessed One, thus, from between the thought that there is attachment and non-attachment to the unsurpassed, perfectly complete enlightenment, is the practice of form in attachment and non-attachment. Request, Blessed One, from what is called 'even if faults are spoken, there is no decrease,' is the practice of immutability. Rabjor (Subhuti), it is like this, from what is called 'even if it is not indicated, it is the same,' is the practice of having no agent. Request, Blessed One, from what is called 'those who seek armor for the sake of all phenomena, they are seeking great armor,' is the practice of difficult undertaking. Blessed One, from between 'please remember,' is the practice of difficult practice. Blessed One, from between 'seeking,' is the practice of extreme difficulty. After that, starting from the monk.