Tibetan
གའ་བ་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཏང་སྙོམས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་དགའ་བ་ལ་བཏང་སྙོམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དང་ལྡན་ཤེས་བཞིན་དུ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལན་མང་དུ་བྱས་པས་དགའ་བའི་སྐབས་མི་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བའོ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་བདེ་བའོ། །ལུས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་སོ། །འཕགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། བདེ་བ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་འདི་ཉིད་བསམ་གཏན་པ་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མའོ། །བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བདེ་བ་ཡང་སྤངས། སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྔ་ནས་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་ནུབ་པས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་པ་བདེ་བ་ཡང་མེད་པ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལ་བདེ་བ་སྤངས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་ནི་གཉིས་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཡིད་བདེ་བ་ནི་གསུམ་པ་ལའོ། །ཡིད་མི་བདེ་བ་ནི་གཉིས་པ་ལའོ། །སྔ་ཉིད་ནས་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ༌། །བཏང་སྙོམས་ཉིད་ནི་འདིར་ཚོར་བ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མེད་བདེ་བ་ཡང་མེད་པའོ། །དེས་ནི་བདེ་བ་ཡང་མེད་སྡུག་བསྔལ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དག་ནི་འདིར་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དག་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་དེ་གཉི་གའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །ཡན་ལག་ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །བདེ་བ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ །ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་མེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་པར་གྱུར་ཅིང་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་ཏེ། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ནི་སྔོན་པོ་དང༌། སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །དེ་དག་ལ་མ་ཆགས་པ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་བསྒོམས་པས་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩིག་པ་དང༌། ར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲིབ་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁང་བཟངས་དང༌། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང༌། རི་དང༌། ཆུ་བོ་དང༌། ཟླ་བ་དང༌། ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། །ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་ཡས་སོ་ཞེས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ འདི་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཤེ་ན། དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་གིས་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་པར་མོས་པ་དེ་དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ལས་གྱེན་དུ་བསྐྱོད་པའི་དམིགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་བྱས་ཏེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། །དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་ཏེ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཅུང་ཟད་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་ཀྱང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ནས་དེ་ལས་ཀྱང་ཟློག་པར་བྱེད་དེ། ཅུང་ཟད་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་སྔ་མ་ཉིད་ནས་བཟློག་པས་འདུ་ཤེས་མེད་པའོ། །འདུ་ཤེས་ཕྲ་བར་འཇུག་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་ནོ། །གང་ལ་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཉེ་བར་འཛིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིན་རེ་ཞིང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེ
Chinese
所谓“远离欲贪”是因为这是理所当然的缘故。所谓“舍”是因为对分别念和伺察的喜乐行舍的缘故。所谓“具念正知”是因为智慧多次运用，不会区分喜乐时机的缘故。所谓“乐”是感受的乐和极度调伏的乐，以及极度调伏的乐。所谓“身体的”是色身的身体和心意的身体。所谓“圣者”是声闻和独觉佛。从“安住于乐”到“这位禅定者”之间，这部分是剩余的。所谓“第四”是因为他舍弃了乐，也早已舍弃了痛苦，由于喜悦和不喜悦的止息，痛苦也没有了，快乐也没有了，以舍和念完全清净的第四禅而安住。其中，舍弃乐是第四禅。痛苦的是第二禅。因此才说“早已”。喜悦是第三禅。不喜悦是第二禅。应当随顺“早已”。舍本身在这里是感受，既没有痛苦也没有快乐。因此才说“无乐亦无苦”。所谓“以舍和念完全清净”是因为在这里获得了极度的清净。因此，初禅有五个支分，分别是：分别念和伺察是能对治的支分，喜乐是利益的支分，心一境性是二者的所依支分。二禅有四个支分，内净是能对治的支分，剩余的支分和之前一样。三禅有五个支分，舍、念和正知是对治的支分，乐是利益的支分，剩余的和之前一样。四禅有四个支分，舍完全清净和念完全清净是对治的支分，非苦非乐是利益的支分，剩余的和之前一样。就无色界而言，也是如此。
English
The term "free from desire and attachment" means that it is reasonable. The term "equanimity" means that one is equanimous towards the joy of conceptualization and analysis. The term "mindfulness and awareness" means that because wisdom is used many times, the occasion of joy is not distinguished. The term "happiness" refers to the happiness of feeling and the happiness of extreme training, and the happiness of extreme training. The term "of the body" refers to the body of form and the body of mind. The term "noble" refers to the hearers and self-enlightened Buddhas. From "abiding in happiness" to "this meditator," this part is the remainder. The term "fourth" means that he has abandoned happiness, and has already abandoned suffering, and because of the cessation of joy and displeasure, there is no suffering and no happiness. He abides having cultivated the fourth dhyana of complete purity of equanimity and mindfulness. Among them, abandoning happiness is the fourth dhyana. Suffering is the second. Therefore, it is said "already." Joy is the third dhyana. Displeasure is the second dhyana. One should follow "already." Equanimity itself is feeling here, neither suffering nor happiness. Therefore, it is said, "Neither happiness nor suffering." The term "with equanimity and complete purity of mindfulness" means that here, extreme purity is attained. Therefore, the first dhyana has five limbs: conceptualization and analysis are the limbs of the antidote, joy and happiness are the limbs of benefit, and one-pointedness of mind is the limb of the basis of both. The second dhyana has four limbs: inner purity is the limb of the antidote, and the remaining limbs are the same as before. The third has five limbs: equanimity, mindfulness, and awareness are the limbs of the antidote, happiness is the limb of benefit, and the remainder is the same as before. The fourth has four limbs: complete purity of equanimity and complete purity of mindfulness are the limbs of the antidote, neither suffering nor happiness is the limb of benefit, and the remainder is the same as before. In terms of the formless realms, it is the same.
Chinese
如是宣说了名为虚空无边处等。彼以一切行相完全超离色想，有对之想灭尽，不作意种种之想，即是虚空无边，如是亲近修习虚空无边处而住。色想即是青色和黄色等之想。不贪著彼等，即是完全超离彼等一切，以一切时修习虚空之想，故无显现。有对之想，即是墙壁和篱笆等障碍之想。种种之想，即是楼阁和园林以及山和河流还有月亮和太阳等之想。虚空无边，即是对于此虚空无边处有专注者，即称之为彼。彼以一切行相完全超离虚空无边处，即是识无边，如是亲近修习识无边处而住。如何从此超离呢？彼以何识而信解虚空无边，彼即从彼无边中解脱，以一切行相止息虚空之想的缘故。彼以一切行相完全超离识无边处，即是少分无有处，如是亲近修习少分无有处而住。从识无边向上行进，少分也不见之所缘，即是以少分无有本身作为所缘而入于等持。彼以一切行相完全超离少分无有处，即是非想非非想处，如是亲近修习非想非非想处而住。从少分无有之想也离贪，并且也从彼止息，因为少分无有之想也从先前就止息了，所以是无想。唯有微细之想生起，因此是非非想。对于何者亲近执持非想非非想处，即是对彼如是称说。菩萨每日入于彼等八种禅定和无色定中。
English
Thus, it is proclaimed, such as the realm of infinite space. He completely transcends the perception of form in all aspects, the perception of obstruction is extinguished, and he does not attend to various perceptions, which is infinite space. Thus, he dwells in close cultivation of the realm of infinite space. The perception of form is the perception of blue and yellow, and so on. Not being attached to them means completely transcending all of them. Because one cultivates the perception of space at all times, there is no appearance. The perception of obstruction is the perception of obstacles such as walls and fences. Various perceptions are perceptions of mansions and gardens, as well as mountains and rivers, and the moon and the sun, and so on. Infinite space means that one who has a focus on this realm of infinite space is called that. He completely transcends the realm of infinite space in all aspects, which is infinite consciousness. Thus, he dwells in close cultivation of the realm of infinite consciousness. How does one transcend this? With whatever consciousness he believes in infinite space, he is liberated from that infinity, because he stops the perception of space in all aspects. He completely transcends the realm of infinite consciousness in all aspects, which is the realm of nothingness. Thus, he dwells in close cultivation of the realm of nothingness. Moving upward from infinite consciousness, one does not see even a small object of focus, which means that one enters into samadhi by focusing on nothingness itself as the object of focus. He completely transcends the realm of nothingness in all aspects, which is the realm of neither perception nor non-perception. Thus, he dwells in close cultivation of the realm of neither perception nor non-perception. He is detached from the perception of nothingness, and he also ceases from it, because the perception of nothingness has already ceased from the beginning, so it is non-perception. Only subtle perceptions arise, therefore it is neither non-perception. Whoever closely holds the realm of neither perception nor non-perception is called that. A Bodhisattva enters into these eight meditations and formless absorptions every day.