Tibetan
་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་གནས་ནས་དོན་གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཐབས་དམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བདེན་པ་རྣམས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཆོས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཆེན་པོར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །ཐོག་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་བརྗོད་པར་རིགས་མོད། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་ཆོས་བརྗོད་པས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྡེབ་པའི་ངོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་མ་གཏོགས་པ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པས་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པར་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུངས་པ། གཞི་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་ཡིས། །གཟུང་བར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་གཉིས། །རྨོངས་དང་ཕུང་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ནི་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང༌། གཉེན་པོ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ཡང་གྲངས་བཞིན་དུ་མ་རིག་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུངས་པ། རྫས་དང་བཏགས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི། །འཛིན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད། །རང་དབང་བདག་སོགས་ངོ་བོ་དང༌། །ཕུང་སོགས་བརྟེན་ལས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང༌། །སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བདག་རང་དབང་ཅན་དང༌། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་གཞིའི་རྟེན་ཅན་དགུ་པོ་གང་ཞེ་ན། ལས་ཉིད་དང། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་དང༌། གང་གིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་དང༌། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་འཛིན་པ་མིང་དང་གཟུགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང༌། དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཞེ
Chinese
以彼之等持安住，不分别三种义，是为殊胜方便。是故于诸谛，以等持不观三法自性之相，应大知之。如是则以是世间一切法之最胜故，名为法之最胜，有三种。初如其所应，所缘及相差别之法与说法理应尔。以有差别者说法则一切时说者，以是造句之故，及除不除差别外，无少许义之差别故，唯缘及作与执著等相违之苦等谛相应者，如是应与一切合之。生起具有四种分别者，当云何知耶？是故于中间之二偈颂中所说之所取分别者：基与彼之对治力，所取分别有二种，愚蒙与蕴等差别，彼等各自有九种。如是。所取分别者，一切烦恼之基所依与，对治清净所依之分别有二种。彼亦如其数，由无明与清净之蕴等之种种差别故，有九种。于彼之后所说之能取分别者：实事与假立所依之，能取亦许有二种，自主我等体性与，蕴等所依亦如是。如是。以士夫实有与，以士夫假立有为所缘性故，能取分别亦有二种。彼亦以我自主者与，以蕴等为所缘之自在故，如是各自有九种。彼中一切烦恼基所依之九者为何耶？谓业性与，于彼真实性愚蒙之无明与，由何于彼岸圆满蕴者，色等之蕴与，执为常断性者，于名与色之显现执著与，于彼等显现执
English
By abiding in that samadhi, not discriminating the three meanings, it becomes a supreme method. Therefore, regarding all truths, one should greatly understand that the characteristic of not perceiving the nature of the three dharmas with samadhi. Thus, since it is the most excellent of all worldly dharmas, it is called the most excellent of dharmas, and there are three kinds. Initially, as it should be, the object of focus, the characteristics of the differentiated dharma, and the way of speaking about the dharma should be so. Because when a differentiated one speaks about the dharma, it is always spoken, it is because of the construction of the sentence, and because there is no difference in meaning except for excluding or not excluding differences, only those that are related to the truth of suffering, which is contrary to attachment and so on, are the object of focus and action. Likewise, it should be combined with everything. How should one know that four kinds of discriminations arise? Therefore, the discriminations of what is to be grasped, which are spoken in the two intermediate verses, are: The basis and its antidote, the discriminations of what is to be grasped are of two kinds, ignorance and the distinctions of the aggregates, etc., these are each of nine kinds. Thus. The discriminations of what is to be grasped are of two kinds: the basis of all afflictions and the discriminations of what is to be purified. They are also of nine kinds, according to their number, because of the various distinctions of ignorance and the purified aggregates, etc. After that, the discriminations of what can be grasped are spoken: The basis of reality and imputation, the grasping is also said to be of two kinds, the nature of self-sovereignty, etc., and the dependence on the aggregates, etc., is also the same. Thus. Because the individual exists in reality and the individual exists in imputation as the object of focus, the discriminations of what can be grasped are also of two kinds. They are also of nine kinds each, because of the power of focusing on the self-sovereign and the freedom of focusing on the aggregates, etc. Among them, what are the nine bases of all afflictions? They are the nature of karma, ignorance of the truth of that, the aggregates of form, etc., by which the aggregates are completely accomplished on the other shore, attachment to the appearance of name and form, which holds to permanence and annihilation, and attachment to the appearance of those.