Tibetan
་རྨོངས་པར་མ་གྱུར་པས་རབ་ཏུ་མ་ཞེན་པ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དུས་ཡུན་རིང་མོ་ཞི་གནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཟབ་མོས་དངོས་པོར་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་བསལ་བ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་གྱུར་པ་བཤད་དོ། །གང་གིས་རིང་བར་གྱུར་པའི་མཚན་མར་དམིགས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང༌། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་བར་འདུ་ཤེས་པ་ནི། །གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གིས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གསུངས་པ། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་དར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་གང༌། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་བྱ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་གནས་ཤིང་གཞན་དག་ཀྱང་ཚུལ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་མཐའ་དག་སྤང་བར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཕྲ་མོ་ལས་ཉེ་བར་འདས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་པ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱི
Chinese
就像没有被愚昧所迷惑，就不会过分执着一样。菩萨长久地对仅仅精通寂止的善知识感到满足，等等，以具有方便善巧之相，听闻等的甚深智慧，遣除对事物虚妄分别的相，这些与如实安住相符，因此宣说了对胜者之母也真正地靠近。什么是以远离之相为对境呢？如此宣说了不顺品的作意：色等蕴空性，三时所摄法，布施等菩提分，行之作意不顺品。就是说，对色等蕴作意为由他所遍计的我和我所等空性，以及对过去等三时所摄的法作意为有漏，对另一类作意于此，对布施、念住、禅定、无量等作意为行持，虽然是能对治，但以于境执相之故，是不顺品。又，什么是靠近的不缘呢？如此宣说了作意的能对治品：布施等上无贪执，其他于此作合者，此乃断除贪边际，于胜者等贪执微。就是说，以三轮清净之故，对布施等三者了知无我与我所，安住于自性，其他也如是如实地结合，为了断除显现贪著之聚的所有边际，在一切方面都是能对治。在宣说必须舍弃对布施等的一切作意时，对如来等作意，虽然也是成为福德之因的能对治，但以于彼作意之故，是微细贪著的自性，因此不是不顺品。为什么它是微细贪著的不顺品呢？宣说了远离对境之微细法性的理由：法之道自性，寂静之故。
English
Just as one is not deluded by ignorance and does not become overly attached, the Bodhisattva is satisfied with a virtuous friend who is only skilled in peaceful abiding for a long time, etc. With the characteristic of skillful means, the profound wisdom of hearing, etc., dispels the signs of falsely discriminating about things. These are in accordance with abiding close to reality, and therefore it is explained that one also truly approaches the Mother of the Victorious Ones. What is it that takes the distant sign as its object? Thus, it is said that the opposing aspect of conceptualization is: Form, etc., aggregates are emptiness, Dharmas included in the three times, Giving, etc., aspects of enlightenment, The conceptualization of practice is the opposing aspect. That is to say, to conceptualize the aggregates of form, etc., as emptiness of self and what belongs to self, which are imputed by others, and to conceptualize the dharmas included in the three times, such as the past, as having defilements, and to conceptualize the other as being there, and to conceptualize giving, mindfulness, meditation, immeasurables, etc., as practice, although they are antidotes, they are opposing aspects because of grasping at the sign of the object. Furthermore, what is the non-objectification that is close? Thus, it is said that the antidote aspect of conceptualization is: There is no attachment to giving, etc., Whatever others unite with this, This is to cut off the extreme of attachment, Subtle attachment to the Victorious Ones, etc. That is to say, because of the purity of the three circles, understanding that there is no self or what belongs to self in the three, such as giving, etc., abiding in self-nature, and others also truly uniting in the same way, in order to cut off all the extremes of the collection of manifest attachment, it is an antidote in every way. When stating that all conceptualizations of giving, etc., must be abandoned, although contemplating the Tathagata, etc., is also an antidote that becomes the cause of merit, it is not a non-opposing aspect because it is the nature of subtle attachment due to conceptualizing it. Why is it a subtle attachment, an opposing aspect? The reason for being far removed from the subtle nature of the object is stated: The path of Dharma is by nature, Because of solitude.
Tibetan
ར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དབེན་པས་ཟབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་ཉེ་བར་དམིགས་པར་བྱར་ཡོད་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པའི་དོན་གསལ་བས་དེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་དགའ་བར་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཟབ་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཡང་རྒྱུ་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ནི་གང་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པས་བསམ་པར་བྱ་བ་ལས་འདས་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་དཀའོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་གཉིས་རྣམ་པར་ངེས་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གི །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ ཤེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་མི་མ་ཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་རིང་བ་དང་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་འདི་དག་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་དོན་རྣམ་པར་བསྒོམ་དགོས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་ལ། །སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། །མི་འགྱུར་བྱེད་པོ་མིན་པ་དང༌། །བྱ་དཀའ་རྣམ་གསུམ་སྦྱོར་བ་དང༌། །སྐལ་
Chinese
名为甚深性品。 凡诸法之体性，如虚空般唯以自性而赞叹，是为甚深性。于此，极微细之执着亦不邻近安住。 是故，为遣除彼等而宣说对治。 诸法自性为一，以知能断除执着。 如是说。 仅以自性空性，色等一切法即是自性为一。 如此，以名为自性空性，于不生性平等而完全了知，即能断除执着。 又，以寂静而甚深，此理当如何耶？ 宣说彼之自相。 以遮止见等，说是极难证悟。 如是说。 如此，凡是可作为近取对境者，即会变异。 一切法皆是，以一切识之对境义明显，彼之自性为何，说是极易证悟。 是故，名为甚深。 证悟极难之因何在？ 又宣说彼之因。 以不识色等故，是谓不可思议。 如是说。 凡是色等乃至佛法不杂之自性，于任何处皆不能完全了知，故谓是超越思虑，是故说为极难证悟。 如是，于二边完全确定后，宣说结尾之语。 如是于一切智性之理路中，不共相异对治之诸方，所有差别无余，如是所说此应知。 如是说。 如是所说一切，于一切智性之般若波罗蜜多之理路中，以声闻及菩萨等之续流差别，不共之方与对治之方之长与近之体性及具足者，此等如是应知。 既知体性，则须于义作观修，于彼之下，宣说观修之体性之结合。 色等彼无常等，彼不圆满与极圆满，于彼无有执着性，行止遮止之结合，不变异作者非有，及难行三种结合，及
English
The Chapter on Profundity. The nature of all phenomena, praised as being profound solely by its own nature, like the sky. Even the subtlest attachment does not dwell near it. Therefore, the antidote to abandon them is taught: "All phenomena are of one nature; attachment is abandoned through knowledge." Thus it is said. Solely through emptiness of inherent existence, all phenomena, such as form, are of one nature. Thus, by the term "emptiness of inherent existence," attachment is abandoned through fully knowing equality in unborn nature. Furthermore, how is it that profundity is due to solitude? Its own characteristic is taught: "Through the prevention of seeing, etc., it is said to be difficult to realize." Thus it is said. Thus, whatever is available as an object of close focus changes. All phenomena are said to be easy to fully realize because the meaning of the object of all consciousnesses is clear, whatever its nature may be. Therefore, it is called profound. Why is it difficult to realize? Again, its cause is taught: "Because form, etc., are not known, it is considered inconceivable." Thus it is said. Because the nature of form, etc., up to the unmixed nature of the Buddha's Dharma, cannot be fully known anywhere, it is considered beyond thought. Therefore, it is said to be difficult to realize. Thus, after definitively determining both sides, the concluding statement is taught: "Thus, in the system of all-knowingness, all the differences without exception of the dissimilar and antidotal sides, as explained, should be known." Thus it is said. All that has been explained in this way, in the system of the Perfection of Wisdom of all-knowingness, with the distinctions of the streams of hearers and bodhisattvas, etc., these dissimilar sides and antidotal sides, with their characteristics of being long and near, should be known in this way. Having known the characteristics, it is necessary to meditate on the meaning. Below that, the combination of the characteristics of meditation is taught: Form, etc., are impermanent, etc., incomplete and completely complete, without attachment to them, the combination of preventing conduct, unchanging, not a doer, and the combination of the three difficult practices, and