Tibetan
་སྨོན་ལམ་ ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་སྒྲ་མེད་ཀྱང་གང་དང་གང་ཞིག་དོན་གང་དང་གང་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་ཅིང་རིགས་པ་ཉིད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་ཤིང་མ་དཔྱད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དོན་འཆོལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཚིག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ནི་སྤྲོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་དག་གིས་འཕགས་པ་ཅན་གྱི་ལམ་དངོས་པོ་གསུངས་པ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང༌། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་སྟེ། མ་རིག་པ་དང་ཕུང་པོ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་དམན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཟབ་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ནི། མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལམ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྡར་བཏགས་ཤིང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དག་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཅན་དྲོ་བར་གྱུར་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱ
Chinese
以祈愿等的力量，仅仅是想开示，即使没有声音，无论什么，想听什么意义，想听什么样的相，以理性能知那意义的相，那意义也如那样显现，故能说法。这若不分别不观察而说，则意义错乱，此外施与词句则成累赘，这是以理而说的。特别是以那些差别，宣说了圣者之道的实事：为了断除所取义的分别，以及未断除能取故，以所依如犀牛角的道，应知是真实摄略的。如是所说，唯修习真谛，以及如实修习缘起，则断除所取义的分别，对无明、蕴、我等现前执著，完全寂灭。此显示了声闻的证悟差别。然未极度串习诸法无我，故不能断除能取义的分别，因与执著蕴等相未分离故。此显示了劣于大乘的差别。且具有以智慧等甚深之法性成办等的所依差别，如是自佛的道真实摄略者，菩萨应以无相之门了知。那道先行的，与决定解脱分相应的有哪些呢？宣说了它的四种支分：不违背假立之法性，开示之相成为暖位，顶位是色等，以无减等来分，以内空性等，为了不执著色等而安忍，具有色等无生等的相者，是胜法。色等在世俗中是假立安立而说的，以及在胜义中是应说的法性等不违背而善于开示者，成为暖位，以及对色等在胜义中完全烦恼和
English
Through the power of aspirations and the like, merely wishing to teach, even without sound, whatever one wishes to hear, whatever meaning, whatever aspect, through reason knowing the aspect of that meaning, that meaning itself also appears as such, therefore it can teach the Dharma. If this is spoken without discrimination or examination, then the meaning becomes confused, and giving words beyond that becomes verbose, this is said through reason. In particular, with those differences, the reality of the path of the noble ones is taught: In order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and because grasping is not abandoned, the path like a rhinoceros horn with its support, should be known as truly summarized. As it is said, only meditating on the truth, and meditating on dependent origination as it is, then the conceptualization of the object of grasping is abandoned, and the manifest clinging to ignorance, aggregates, self, etc., is completely pacified. This shows the difference in realization from the Shravakas. However, because one has not become extremely accustomed to the selflessness of all phenomena, one cannot abandon the conceptualization of the object of grasping, because one is not separated from clinging to the characteristics of the aggregates, etc. This shows the difference of being inferior to the Mahayana. And it also has the difference of support for accomplishing the profound Dharma nature with wisdom, etc. Thus, the path of the self-Buddha, which is truly summarized, should be known by the Bodhisattva through the door of non-appearance. What are those that are in accordance with the part of definite liberation that precedes that path? It is said that there are four branches: Not contradicting the nature of the imputed, the aspect of teaching becomes warmth, the peak is form, etc., divided by non-decrease, etc., with inner emptiness, etc., for the sake of not clinging to form, etc., forbearance, having the aspect of form, etc., unproduced, etc., is the supreme Dharma. Form, etc., are nominally established and spoken of in the conventional, and the nature of the Dharma, etc., that should be spoken of in the ultimate, etc., without contradiction, is well taught, becoming the warmth position, and completely afflicted and