Tibetan
དུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དང༌། ཚོར་བ་དང་མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་རྣམ་པ་དགུ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་འགོག་པའི་བར་དུ་ཡར་སོང་བ་དང༌། འགོག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་བར་དུ་འོང་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་མི་མཐུན་པ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་སེང་གེ་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པ་བསྟན་པ་གཉིས་དང༌། ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་འགོག་པའི་བར་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་འགྲོ་བ་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་འགོག་པའི་བར་དུ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རེ་རེ་སྤེལ་བར་འགྲོ་བ་དང༌། ཡང་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེ་ལས་ལངས་ཏེ་འགོག་པ་གཅིག་པུར་དོར་ནས་དེ་མ་ཐག་པའི་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང༌། དེ་ལས་ལངས་ནས་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་མཚམས་སུ་གཞག་སྟེ། ཐབས་མཁས་པས་དེ་ནས་འགོག་པ་ལའོ། །དེ་ལས་ལངས་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལའོ། །དེ་ནས་གཉིས་དོར་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལའོ། །དེ་ལས་ལངས་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ལ་མར་བབས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་རབ་ཏུ་སྤེལ་ཏེ། གསུམ་དང༌། བཞི་དང༌། ལྔ་དང༌། དྲུག་དང༌། བདུན་དང༌། བརྒྱད་དོར་ནས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ །དེ་ལས་ལངས་ནས་མཉམ་པར་མ་བཞག་པ་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་འདྲ་བར་འགྲོ་བས་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་དེས་སྤང་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་ལས་རེ་ཞིག་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གསུངས་པ། མདོར་བསྡུས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །བསྟང་བས་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་དང༌། །དུས་གསུམ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། ལེགས་པའི་ལམ་ནི་རྣམ་གསུམ་ལ། །གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་འདི་གཅིག་སྟེ། །སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མི་ཤེས་པས་ཆོས་མདོར་བསྡུས་པ་དང༌། རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པས་ཆོས་རྒྱས་པ་དང༌། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དོན་ལ་ནན་ཏན་མི་བྱེད་པས་སངས་ རྒྱས་ཀྱིས་བསྟང་སྟེ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བ་དང༌། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པས་ད་ལྟར་བའི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་དག་པར་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པས་མ་འོངས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞི་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་མྱ་ངན་ལས་ལས་འདས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ལེགས་པའི་ལམ་དང༌། སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ལེགས་པའི་ལམ་དང༌། རང་བཞིན་མེད་པ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྒོམ་པ་ལེགས་པའི་ལམ་མི་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་གསུངས་པ། གཉིས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །སེམས་མི་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དང༌། །ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་བྱེད་དང༌། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་མི་བྱེད། །བསྒོམ་དང་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། །དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པ་ཉིད་དང༌། །ཇི་བཞིན་དོན་མིན་རྣམ་རྟོག་པ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མི་སྐྱེད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འཁོར་བས་འཇིགས་པ་ཉིད་དང་གཞན་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐེག་པ་དམན་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྒོམས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འདོད་པས་བསྒོམ་པ་དང༌། དེ་ཉིད་མ་བསྒོམས་པས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་བསྒོམ་པ་མེད་པ་དང༌། བསྒོམས་པ་དང་མ་བསྒོམས་པ་གཉིས་ཀས་ཐོབ་པར་འདོད་པས་གཉིས་ཀ་དང༌། བསྒོམས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་མ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་འཐོབ་པར་ འདོད་པས་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པའི་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པ་དགུའོ། །དེའི་འོག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་གསུངས་པ།
Chinese
至于无想非无想处等生处，以及断除感觉和相的作意，是断除的等持。这样，对于九种所缘境，从初禅开始直到灭尽，向上行；从灭尽开始直到初禅，向下行。这样，顺行和逆行，行走和到来，显示了两种狮子奋迅。又，从初禅等次第进入灭尽之间的殊胜等持，以及其后从初禅开始直到灭尽之间，交替进入每一个灭尽等持。又，进入灭尽等持后，从彼起立，舍弃唯一的灭尽，立即进入非有想非无想处生处。从彼起立后，将欲界所行的识不平等住置于间隙，以善巧方便从彼进入灭尽。从彼起立后，进入不平等住。从彼舍弃二者后，进入无所有处生处。从彼起立后，进入不平等住。同样，对于识无边处生处等，以向下退的方式，极力增进不平等住，舍弃三、四、五、六、七、八，进入初禅。从彼起立后，安住于不平等住。这样，以不同方式行走，是超越的等持。那么，修道所要断除的分别念是什么呢？是与其不相顺的四种分别念中的第一种，即执取的分别念。颂曰：简略广大及佛陀，所示未曾执取者，三时无有功德者，善道乃有三种相，此一执取之分别，乃是加行之行境。这是说，由于不了解经论的意义，如实等，而将法简略；由于不了解自性，而将法广大；由于不精进于如是所说之义，而佛陀所示未曾执取。以及，不退转等加行道的功德
English
As for the birthplaces such as the realm of neither perception nor non-perception, and the intention to eliminate feelings and characteristics, it is the samadhi of cessation. Thus, for the nine objects of focus, ascend from the first dhyana up to cessation; descend from cessation down to the first dhyana. In this way, going along and against the order, going and coming, demonstrates the two kinds of lion's leaps. Furthermore, entering into the special samadhi between the first dhyana and so on, gradually up to cessation, and after that, from the first dhyana up to cessation, alternately entering into each samadhi of cessation. Also, after entering the samadhi of cessation, rising from it, abandoning the single cessation, immediately enter the realm of neither perception nor non-perception. After rising from that, place the consciousness that operates in the desire realm in the gap of non-equal abiding, and with skillful means, enter cessation from there. After rising from that, enter non-equal abiding. After abandoning the two from there, enter the realm of nothingness. After rising from that, enter non-equal abiding. Similarly, for the realm of infinite consciousness and so on, in the manner of descending, vigorously increase non-equal abiding, abandoning three, four, five, six, seven, eight, and enter the first dhyana. After rising from that, abide in non-equal abiding. In this way, walking in different ways is the samadhi of transcendence. So, what is the conceptual thought to be abandoned by the path of meditation? It is the first of the four conceptual thoughts that are not in accordance with it, namely, the conceptual thought of grasping. The verse says: "Brief, vast, and by the Buddha, shown as ungrasped, without merit in the three times, the good path has three aspects, this one conceptual thought of grasping, is the object of practice of application." This means that because one does not understand the meaning of the scriptures, suchness, etc., one makes the Dharma brief; because one does not understand the self-nature, one makes the Dharma vast; because one is not diligent in the meaning as spoken, the Buddha shows it as ungrasped. And, the merits of the path of non-retrogression and other applications.
Chinese
因为没有过去世的功德，以及在般若波罗蜜多中没有证悟修道的特征，所以没有现在世的功德；以及般若波罗蜜多如实修习的特征，没有修道之道的功德，所以没有未来世的功德；以及颠倒寂灭等等，对于超越痛苦的涅槃，是善妙的道路；以及仅仅是显现证悟空性，是如实见真如的善妙道路；以及仅仅是串习无自性，是不知如实修习的善妙道路。如此，所取的分别念第一者，是修道之道的加行阶段的对境，有九种。之后宣说了所取的分别念第二者。“第二心与心所诸，趣入之境许为是，不生心及菩提心，不作意及小乘意，圆满菩提不作意，修与无修及彼等，违品以及不如实，分别修道应知晓。”就是这般。因为远离善知识等等，所以不生起菩提心；以及因为没有与佛陀随顺的殊胜福德，所以不作意菩提心；以及因为畏惧轮回以及不顾及他利，所以作意小乘；以及因为没有显现证悟般若波罗蜜多，所以不作意圆满菩提；以及因为想要通过修习般若波罗蜜多而获得一切智智，所以是修；以及因为想要不修习它而获得，所以是无修；以及因为想要通过修习和不修习两者而获得，所以是两者；以及想要既不是通过修习也不是通过不修习而获得，所以是两者都不是；以及因为进入颠倒，所以执持不如实之义。如此，所取的分别念第二者，是修道之道的意识和心所趣入的阶段的对境，有九种。在那之后，宣说了能取的分别念第一者。
English
Because there are no merits of the past due to the absence of the characteristic of accomplishment in the Prajnaparamita, and no merits of the path of seeing, therefore there are no merits of the present; and because of the characteristic of truly meditating on the Prajnaparamita, there are no merits of the path of meditation, therefore there are no merits of the future; and because of the reversal of pacification, etc., the path that connects to liberation from suffering is a good path; and because merely manifesting and realizing emptiness is a good path for seeing suchness; and because merely familiarizing oneself with selflessness is not knowing the good path of truly meditating. Thus, the first of the apprehended conceptualizations is the object of the stage of application of the path of meditation, and there are nine aspects. After that, the second of the apprehended conceptualizations is taught: "The second, mind and mental factors, are considered to be the objects of entry. Non-arising mind and bodhicitta, non-attention and Hinayana intention, perfect bodhi non-attention, meditation and non-meditation, and their opposites, as well as unreal conceptualizations, should be known on the path of meditation." That is how it is. Because of being separated from virtuous friends, etc., bodhicitta does not arise; and because there is no particularly excellent merit that is in accordance with the Buddha, bodhicitta is not attended to; and because of fearing samsara and not considering the benefit of others, the Hinayana is attended to; and because there is no manifestation of realizing the Prajnaparamita, perfect bodhi is not attended to; and because one desires to attain omniscience by meditating on the Prajnaparamita, it is meditation; and because one desires to attain it without meditating on it, it is non-meditation; and because one desires to attain it through both meditation and non-meditation, it is both; and because one desires to attain it neither through meditation nor through non-meditation, it is neither; and because of entering into reversal, one grasps the meaning that is not as it is. Thus, the second of the apprehended conceptualizations is the object of the stage of entry of the mind and mental factors of the path of meditation, and there are nine aspects. After that, the first of the apprehending conceptualizations is taught.