Tibetan
གས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང༌། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་བར་འདུ་ཤེས་པ་ནི། །གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གིས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གསུངས་པ། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་དར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་གང༌། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་བྱ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་གནས་ཤིང་གཞན་དག་ཀྱང་ཚུལ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་མཐའ་དག་སྤང་བར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཕྲ་མོ་ལས་ཉེ་བར་འདས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་པ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་ནི་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ།
Chinese
蕴等诸法性本空，三时所摄诸法类，布施等菩提分法，行持之想相违品。如是说。色等诸蕴由他计度之我等所空之性而生起想，过去等三时所摄之法与有漏法，于一者生起如是之想，布施与正念安住及禅定与无量等行持而生起想，虽为对治，然以于境执持相状之故，乃是相违之品。复以何为亲近之无缘耶？如是宣说生起想之对治品：布施等中无我执，其余如何能合彼，彼乃断除贪边际，胜者等中贪执微。如是说。以三轮清净之性，于布施等三者，了知无我及我所，安住于自性，而其余亦如是如实串习，为断除明显贪执之边际，故于一切种成为对治。宣说一切当舍弃于布施等中生起想者：如来等作意亦为福德之因，虽是对治，然以于彼生起想之性，乃是微细贪执之自性故，非非相违之品。何以故微细贪执是相违之品耶？宣说远离境之微细法性之因：法之路自性，寂静故甚深。如是说。何者一切法之体性如虚空般，唯以自性而赞叹，乃是甚深性，于彼，纵极微细之贪执亦不亲近安住。是故宣说彼等舍弃之对治：知诸法自性，唯一性能舍贪。如是说。唯以无自性故，色等一切法乃唯一自性，如是无自性之名为不生，以平等通达此理，便能舍弃贪执。
English
The aggregates such as form are emptiness, the dharmas belonging to the three times, the aspects of enlightenment such as giving, the thought of practicing are the opposing factors. Thus it is said. The aggregates such as form are understood as being empty of self, which is imputed by others, and the dharmas belonging to the three times, such as the past, are associated with defilements, and one thinks of them as such. Giving, mindfulness, meditation, immeasurables, etc., are understood as being practiced. Although they are antidotes, they are opposing factors because they grasp at the characteristics of objects. Furthermore, what is the non-objectification that is close? The antidote to such thoughts is taught: In giving, etc., there is no attachment, how can others join with that? That cuts off the edge of attachment, attachment to the victorious ones, etc., is subtle. Thus it is said. By the purity of the three circles, one realizes that there is no self or what belongs to self in the three, such as giving, and one abides in one's own nature, and others also practice in the same way. In order to cut off all the edges of manifest attachment, it is an antidote in every way. It is said that all thoughts of giving, etc., should be abandoned: Thinking of the Tathagata, etc., is also an antidote because it is the cause of merit, but because it is the nature of subtle attachment, it is not a non-opposing factor. Why is subtle attachment an opposing factor? The reason for abandoning the subtle nature of objects is taught: The path of dharma is by nature, solitary, therefore it is profound. Thus it is said. The nature of all dharmas is like the sky, praised only by its own nature, it is profound. Even the most subtle attachment does not abide close to it. Therefore, the antidote to abandoning them is taught: By knowing that all dharmas are of one nature, attachment is abandoned. Thus it is said. Only by the absence of inherent existence, all dharmas such as form are of one nature. Thus, by the term "absence of inherent existence," one abandons attachment by equally and completely understanding that it is unborn.
Tibetan
།ཡང་དབེན་པས་ཟབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་གང་ཞིག་ཉེ་བར་དམིགས་པར་བྱར་ཡོད་པ་ནི་གཞན་དུ་འགྱུར་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམིགས་པའི་དོན་གསལ་བས་དེའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་དགའ་བར་བཤད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཟབ་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཡང་རྒྱུ་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་གྱི་རང་བཞིན་ནི་གང་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་མི་ནུས་པས་བསམ་པར་བྱ་བ་ལས་འདས་པར་འདོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་དཀའོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་གཉིས་རྣམ་པར་ངེས་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གི །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ ཤེས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་མི་མ་ཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་རིང་བ་དང་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་བཅས་པ་འདི་དག་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་དོན་རྣམ་པར་བསྒོམ་དགོས་པ་དེའི་འོག་ཏུ་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌། །དེ་མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང༌། །དེ་ལ་ཆགས་པ་མེད་ཉིད་ལ། །སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། །མི་འགྱུར་བྱེད་པོ་མིན་པ་དང༌། །བྱ་དཀའ་རྣམ་གསུམ་སྦྱོར་བ་དང༌། །སྐལ་བ་ཇི་བཞིན་འབྲས་ཐོབ་པས། །འབྲས་ཡོད་འདོད་པ་དེ་དང་ནི། །གཞན་ལ་རག་ལས་མེད་གང་དང༌། །སྣང་བ་རྣམ་བདུན་ཤེས་བྱེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བདེན་པར་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་མི་རྟག་པ་དང༌། སྟོང་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་དང༌། དེ་དག་གི་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པ་ཀུན་བརྟགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང། དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་དང༌། གང་གི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལ
Chinese
此外，如果问及所谓的“因寂静而深奥”是怎样的，那么，就阐述了它自身的特征：由于遮止了见等，因此说它难以证悟。就是这样。像这样，如果任何可以作为近取对境的事物会发生变化，那么，一切法都因为所有识的对境之义显现而容易证悟其自性，因此被称为深奥。那么，为什么难以证悟呢？又阐述了它的原因：因为不了解色等，所以认为它是不可思议的。就是这样。因为从色等直到与佛法不混杂的自性，在任何地方都无法完全了解，所以被认为是超出了思维的范围。因此，被称为难以证悟。像这样，阐述了对两个方面进行明确界定的结论：因此，在全知者的法类中，对于不相容的敌对双方，所有这些差异，正如所说的那样，应当了解。就是这样。正如所说的一切，在全知者的智慧波罗蜜多的法类中，通过声闻和菩萨等传承的差别，对于不相容的双方和敌对双方的详细区分，包括长远和邻近的特征，都应当这样去了解。由于了解了特征，就必须如理修习意义，因此，接下来阐述了修习的特征之结合：色等是不恒常等，它们是不圆满和极圆满，以及对它们没有贪执，是遮止行为的结合，以及不改变、非作者，以及三种难行之结合，以及如其分地获得果报，以及具有果报的希求，以及不依赖于他者，以及了知七种显现。就是这样。对于色等一切法的自性，遮止了真实存在的行为，以及对于它们不恒常和空性等的差别，遮止了行为，以及对于它们的不圆满和圆满，是遍计所执和圆成实性上的行为，以及对于它们没有显现的贪执，以及没有增减的不会改变，以及对于什么产生贪
English
Furthermore, if asked what is meant by "profound due to solitude," then its own characteristics are explained: Because of the prohibition of seeing, etc., it is said to be difficult to realize. That is how it is. Like this, if anything that can be taken as a proximate object changes, then all phenomena are said to be easy to realize their own nature because the meaning of the object of all consciousnesses is clear, therefore it is called profound. Then, why is it difficult to realize? The reason for that is also explained: Because one does not understand form, etc., it is considered inconceivable. That is how it is. Because from form, etc., up to the nature that is not mixed with the Buddha's teachings, it cannot be fully understood anywhere, so it is considered beyond the scope of thought. Therefore, it is called difficult to realize. Like this, the conclusion of clearly defining the two aspects is explained: Therefore, in the system of the all-knowing, all these differences of the incompatible opposing sides, as it has been said, should be understood. That is how it is. As everything that has been said, in the system of the Prajnaparamita of the all-knowing, through the differences of the lineages of the Hearers and Bodhisattvas, etc., the detailed distinctions of the incompatible sides and the opposing sides, including the characteristics of being far and near, should be understood in that way. Because understanding the characteristics, one must practice the meaning accordingly, therefore, next, the combination of the characteristics of practice is explained: Form, etc., are impermanent, etc., they are incomplete and completely complete, and having no attachment to them, is the combination of prohibiting behavior, and unchanging, non-agent, and the combination of the three difficult practices, and obtaining the results according to one's share, and the desire to have results, and not depending on others, and knowing the seven appearances. That is how it is. For the nature of all phenomena such as form, etc., the behavior of truly existing is prohibited, and for their differences such as impermanence and emptiness, etc., behavior is prohibited, and for their incompleteness and completeness, it is behavior on the imputed and the perfectly established, and for them there is no manifest attachment, and there is no increase or decrease, so it does not change, and for what produces greed