Tibetan
པའི་ས་བཅུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྐྱེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་འཆད་པར་མཛད་པས་རེ་ཞིག་དེ་དག་གི་ལམ་སྔ་མ་ལས་ཇི་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རང་བྱུང་བས་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་བར་མ་དང་ཅུང་ཟད་རྟུལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུམ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་གི་སྒྲས་འཕངས་པ་གཞན་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཡང་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཟབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲར་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉིད་དང༌། ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དག་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། གཞན་དག་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་ཆོས་བསྟན་པས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པར་རུང་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བའི་ལན་གསུངས་པ། གང་གང་དོན་ནི་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྐྲུན་ཞིང་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་སྨོན་ལམ་ ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་སྒྲ་མེད་ཀྱང་གང་དང་གང་ཞིག་དོན་གང་དང་གང་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་ཅིང་རིགས་པ་ཉིད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་ཤིང་མ་དཔྱད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དོན་འཆོལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཚིག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ནི་སྤྲོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་དག་གིས་འཕགས་པ་ཅན་གྱི་ལམ་དངོས
Chinese
从十地开始，广泛地阐述不住于一切法，这是最殊胜的法相。应当了知，这与决定的部分相符而生起。在那之后，宣说独觉的道，暂时说明这些道与之前的道有何不同，说了如下的论证：为了证悟自生之自性，即使他人指示也不需要。如犀牛角般的智慧，显现为甚深。这是它的意思。以自生而证悟，有根器敏锐、中等和稍微迟钝的区别，共有三种。这些是由于先前听闻等明显地积累，不需要依赖他人指示，自己就能证悟自己的菩提。而且，用“又”字所包含的，对其他人说法，也因为不依赖声音而甚深。因为用声音表达就是散乱，而且听者如果能理解说法者的才能，就不会轻易地理解。经文中说：声闻们依赖他人指示而证悟菩提，其他人也以包含言语的方式说法，从而行善。那么，为了消除“如何才能在没有声音的情况下说法”的疑问，说了如下的回答：任何任何事物在任何任何处，想要如何如何听闻，在那个那个处，事物那个和那个，即使没有声音也那样显现。这是它的意思。像这样，说法的意思是，使所要表达的意义在听者的相续中非常稳固和增长，这仅仅是凭借发愿等的力量想要指示，即使没有声音，无论什么事物在什么地方，想要以什么样的方式听闻和理解，在那个和那个的意识中，事物那个和那个本身也会以那种方式显现，因此就能说法。这也不是不加分析和思考就说，那样会使意义混乱，除此之外，施舍言辞就会变得繁琐，这是根据理性的力量而说的。特别是，这些殊胜者的真实道。
English
Starting from the ten bhumis, the extensive explanation of not abiding in all dharmas is the most excellent aspect of Dharma. It should be understood that this arises in accordance with the aspect of certainty. After that, the path of the Pratyekabuddhas is taught, and for a moment, it is explained how these paths differ from the previous paths, stating the following argument: "For the sake of realizing the self-arisen nature, even if others instruct, it is not needed. The wisdom like a rhinoceros horn is manifested as profound." This is its meaning. Attaining enlightenment through self-arising has three distinctions: sharp faculties, intermediate, and slightly dull. These are because of the manifest accumulation of prior hearing and so on, without relying on the instructions of others, one can realize one's own Bodhi. Moreover, what is implied by the word "also" is that teaching the Dharma to others is also profound because it does not rely on sound. Because expressing with sound is distraction, and if the listeners can understand the skill of the speaker, they will not easily understand. The scriptures say: "The Shravakas rely on the instructions of others to realize Bodhi, and others also teach the Dharma with words, thereby engaging in virtue." So, in order to dispel the doubt of "how can one teach the Dharma without sound?", the following answer is given: "Whatever things are in whatever places, however one wishes to hear, in that very place, that and that thing, even without sound, appears in that way." This is its meaning. Like this, the meaning of teaching the Dharma is to make the meaning to be expressed very firm and increasing in the listener's continuum, and this is merely by the power of aspiration and so on, wanting to indicate, even without sound, whatever things are in whatever places, wanting to hear and understand in whatever way, in that and that consciousness, that and that thing itself will appear in that way, therefore one can teach the Dharma. This is also not speaking without analysis and thought, that would make the meaning confused, and other than that, giving words would become verbose, this is said according to the power of reason. In particular, the actual path of these superior ones.
Tibetan
་པོ་གསུངས་པ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང༌། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་སྟེ། མ་རིག་པ་དང་ཕུང་པོ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་དམན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཟབ་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ནི། མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལམ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྡར་བཏགས་ཤིང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དག་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཅན་དྲོ་བར་གྱུར་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་བསླབ་པ་ཅན་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནང་དང་ཕྱི་དང་གཉི་ག་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཅན་བཟོད་པར་གྱུར་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། བདེན་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཐོག་མར་མཐོང་བའི
Chinese
说了这些。为了断除所取义的分别，以及因为没有断除能执，应当了知以所依如犀牛角的道，是真实摄集的。如是所说的仅仅修习真谛，以及如实修习缘起，就能断除所取义的行相分别，对无明和蕴以及我等显现执著，就能完全寂灭。这显示了声闻们所证悟的差别。然而，因为没有极度串习一切法无我，所以不能断除能执义的行相分别，因为和执著蕴等相状没有分离的缘故。这显示了比大乘低劣的差别。而且也具有以智慧等甚深之法性修习等所依的差别，如是自佛的道是真实摄集的，应当由不缘的菩萨了知。如果问：哪些是那条道先行的，和决定胜解分相顺的呢？说了它的四种支分：不违背假立之法性，宣说之相成为暖位，成为顶位的色等，以无减等来分判，以内空性等，不执著色等故为忍位，具有色等无生等的行相者，是胜妙之法。如是。色等在世俗中是假立安立并且可说的，以及在胜义中是可说的法性等，不相违背而善加宣说者，是成为暖位；对于色等在胜义中，从一切方面染污和清净，是自性的增减等没有的意义而修学者，是成为顶位；因为自性空性之故，对于色等，以内部和外部以及二者等空性完全不执著者，是成为忍位；对于色等，具有无生和无灭等的行相者，是成为胜妙之法，应当了知真谛等决定胜解的支分如是生起。在那之后，因为应当宣说菩萨道，所以首先是见
English
These were spoken. In order to abandon the conceptualization of the object of grasping, and because the grasping has not been abandoned, one should know that the path that relies on something like a rhinoceros horn is truly gathered. As it is said, by meditating only on the truth, and by meditating on dependent arising as it is, one abandons the conceptualization of the aspect of the object of grasping, and the manifest clinging to ignorance, aggregates, and self, etc., is completely pacified. This shows the difference in realization from the Shravakas. However, because one has not become extremely accustomed to the selflessness of all phenomena, one cannot abandon the conceptualization of the aspect of the object of grasping, because one is not separated from grasping at the characteristics of the aggregates, etc. This shows the difference of being inferior to the Mahayana. Moreover, it also possesses the difference of reliance on cultivating the nature of reality, which is profound with wisdom, etc. Thus, the path of the solitary Buddha is truly gathered, and should be known by the Bodhisattva through the door of non-objectification. If one asks, what are those that precede that path and are in accordance with the aspects of definitive discrimination? It is said that there are four branches: The nature of imputation is not contradicted, the aspect of teaching becomes warmth, the color, etc., that has become the peak, is distinguished by the absence of decrease, etc., by the emptiness of the interior, etc., tolerance is because one does not grasp color, etc., the one with the aspect of the absence of birth, etc., of color, etc., is the supreme Dharma. Thus it is. Color, etc., are conventionally imputed and spoken of, and the nature of reality, etc., that can be spoken of in the ultimate sense, without contradicting each other, is well taught, and becomes the warmth; for color, etc., in the ultimate sense, defilement and purification from all aspects, is the meaning of the absence of increase and decrease, etc., of self-nature, and is cultivated, and becomes the peak; because of the emptiness of self-nature, for color, etc., the one who does not grasp completely with emptiness such as internal and external and both, etc., becomes tolerance; for color, etc., the one with the aspect of the absence of birth and cessation, etc., is the supreme Dharma, one should know that the branches of definitive discrimination such as the truth arise in this way. After that, because the Bodhisattva path should be explained, so first is seeing.