Tibetan
འདི་ཟབ་པ་ཉིད་བསྙད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ལོག་པར་རྟོག་པ་དེ་དག་གང་གིས་བསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། དམིགས་པ་འཐད་པ་དེ་ཡིན་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་གཟུང་བ་དང༌། །རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང༌། དམ་པའི་དོན་དང་ཀུན་རྫོབ་དང༌། །སྦྱོར་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དང༌། །ཐབས་བཅས་ཐུབ་པའི་རྟོགས་པ་དང༌། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ལམ་བཅས་དང༌། །གཉེན་པོ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དག་དང༌། །མཚན་ཉིད་དང་ནི་བསྒོམ་པ་ལ། །སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལོག་རྟོག་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་རྟེན་ཅན། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དག་ཏུ་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པ་འཐད་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་བ་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་ དངོས་པོ་མེད་པ་དམིགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་དང༌། རྟོགས་པར་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པས་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་དང༌། ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་པ་བཀག་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྤྱོད་པའི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་དང༌། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐབས་མཁས་པ་དང༌། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པ་བཀག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང༌། མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང༌། ལམ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཙམ་གྱི་དོར་བ་དང་བླང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། ཡང་དག་པར་ཆོས་ཅན་མེད་པ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་པའི་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལོག་པར་རྟོག་པས་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དག་བྱ
Chinese
这是说所谓的甚深之义。如果有人问，这些邪分别念应该用什么来遣除？答：就是以理安立之所缘。即：以把握自性而安立；以现一切相之智为智慧；以胜义谛和世俗谛；以行持和三宝；以具方便之能仁之证悟；以颠倒和道；以对治品和相违品；以体性和修习。论者们认为，依于一切相智，有十六种邪分别。如是说。以有为法和无为法皆无实有之方式安立所缘；以一切方式皆无自性之方式，确定把握所缘之自性；以名言中无实有之所缘，为现一切相之智之智慧；以如是性之自性，为世俗谛和胜义谛二者；以不缘布施等之方式，为行持；以无所证悟之方式，以彼之理，为佛宝；以虚空体性之理，以离垢，为法宝；以遮止于色等之行持之理，为行持六度之僧宝；以不缘三轮之方式，为善巧方便；以遮止于实有和非实有及二者之体性中证悟之方式，为如来之现证；以安立无分别等之抛弃之方式，为常等颠倒；以不现前修道之果之方式，为道；以仅是安立道之方式，以舍和取之体性，为相违品和对治品；以真实无有法性之方式，为法之体性；以无有自相和共相之方式，为无相之体性，是修习般若波罗蜜多。以善巧方便之体性，以极难知之善说，凡是以一切邪分别，似成互相违背之论证，即是依于一切相智之十六种邪分别。
English
This is said to be the meaning of profoundness. If someone asks, what should be used to dispel these wrong conceptions? The answer is: it is the object of focus that is established by reason. That is: established by grasping the essence; with the wisdom of knowing all aspects as wisdom; with the ultimate truth and the conventional truth; with practice and the Three Jewels; with the realization of the capable one with skillful means; with perversion and the path; with the antidote and the opposing side; with characteristics and meditation. The debaters consider that, relying on the all-knowing wisdom, there are sixteen kinds of wrong conceptions. Thus it is said. Establishing the object of focus by the very non-existence of conditioned and unconditioned things; by the very non-existence of self-nature in all ways, definitely grasping the self-nature of the object of focus; with the object of focus that is non-existent in name, as the wisdom of the all-knowing one; with the self-nature of suchness, as the two truths of conventional and ultimate; with the non-perception of generosity and so on, as practice; with the manner of non-attainment, with that reason, as the Buddha Jewel; with the reason of the nature of space, with freedom from defilement, as the Dharma Jewel; with the reason of preventing the practice of form and so on, as the Sangha Jewel practicing the six perfections; with the non-perception of the three spheres, as skillful means; with the manner of preventing realization in the nature of existence and non-existence and both, as the realization of the Tathagata; with the manner of establishing the abandonment of non-discrimination and so on, as the perversion of permanence and so on; with the manner of not manifesting the result of cultivating the path, as the path; with the manner of merely establishing the path, with the nature of abandoning and taking, as the opposing side and the antidote; with the manner of truly having no nature of Dharma, as the nature of Dharma; with the manner of having no self-characteristic and general characteristic, as the nature of no-characteristic, it is the meditation on the Perfection of Wisdom. With the nature of skillful means, with the well-spoken words that are extremely difficult to know, whatever seems to be a mutually contradictory argument with all wrong conceptions, that is the sixteen wrong conceptions that rely on the all-knowing wisdom.
Tibetan
ང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་རྣམ་པ་བསལ་བར་བྱ་བར་བཞེད་དོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སྐབས་ལྡ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། སྐབས་དྲུག་པ། མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་འགྲེལ་པ། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐོས་པས་ཆོས་དཀར་པོ་ཐམས་ཅད་མཐར་གྱིས་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་མཐར་གྱིས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གསུངས་པ། སྦྱིན་པ་ཤེས་རབ་བར་དག་ དང༌། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དྲན་དང་ཆོས། །དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ། །མཐར་གྱིས་པ་ཡི་བྱ་བར་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ཡོངས་སུ་སྤྱད་པ་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པར་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་འདུན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་མ་ཉམས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། ཟང་ཟིང་ལ་སོགས་པའི་གཏོང་བ་དང༌། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང༌། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་སློབ་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་གྱིས་དཀར་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱིས་འབྲེལ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་འདིར་མཐར་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སྐབས་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། སྐབས་བདུན་པ། སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་འགྲེལ་པ། མཐར་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་གོམས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བྱང་ཆུབ་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བཞི་ལས་དང་པོ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས
Chinese
我菩萨具有智慧者，以精通依赖二谛之方便，而欲遣除诸相。般若波罗蜜多窍诀论著《现观庄严论》之释《智慧灯鬘》中，第五品之释竟。 第六品，渐次现证之释。 因听闻顶位现观，需渐次修习关联一切白法，故宣说渐次现观。布施至智慧之间清净，以及佛等忆念与法，以无实自性之彼，视为渐次之事业。如是说。以三轮清净之自性之布施等六度，完全行持，成办一切学处，以及以力与无畏等，以胜义中无忆念且无作意之方式忆念佛陀，同样地，忆念善与非善与无记之法，以彼方式忆念圣者不退转之僧伽，同样地，不坏等之戒律，以及财物等之施舍，以及欲望等之天神忆念，从发起最初发心起，以作意一切相智之心，修习一切法无事物之自性，如是则以十三种相，次第关联圆满一切白法，此即视为此处渐次成办之事业。般若波罗蜜多窍诀论著《现观庄严论》之释《智慧灯鬘》中，第六品之释竟。 第七品，一刹那现证菩提之现观之释。 从渐次成办之现观中，生起极度串习之自性之一刹那现观菩提，故以彼之体性之差别分为四种，其中第一为非异熟之体性，无漏之法。
English
I, Bodhisattvas endowed with wisdom, desire to eliminate all appearances by being skilled in the means that rely on the two truths. The commentary on the Abhisamayalankara, the treatise on the essential instructions of the Prajnaparamita, called "Garland of the Lamp of Wisdom," ends with the commentary on the fifth chapter. Chapter Six: Commentary on the Gradual Realization. Having heard the Peak Realization, it is said that the Gradual Realization is taught because one must gradually meditate on all white dharmas in connection. Giving up to wisdom is pure, and remembering the Buddha and so on, and the Dharma, with that which is without reality as its essence, is considered the activity of gradualness. Thus it is said. Giving and so on, the six perfections, which are the nature of the purity of the three spheres, are completely practiced, accomplishing all trainings correctly, and remembering the Buddha with powers and fearlessness and so on, in a way that is without memory and without attention in the ultimate sense, and similarly, remembering virtuous and non-virtuous and unspecified dharmas, and in that way remembering the Sangha of noble ones who do not turn back, and similarly, the discipline of not being corrupted and so on, and the giving of wealth and so on, and remembering the gods of desire and so on, from the arising of the first mind, with the mind that attends to all-knowingness, training all dharmas in the essence of non-things, thus, with thirteen aspects, gradually connecting and perfecting all white dharmas, that is considered here to be the activity of gradual accomplishment. The commentary on the Abhisamayalankara, the treatise on the essential instructions of the Prajnaparamita, called "Garland of the Lamp of Wisdom," ends with the commentary on the sixth chapter. Chapter Seven: Commentary on the Realization of Enlightenment in a Single Moment. From the realization of gradual accomplishment, the realization of enlightenment in a single moment, which is the nature of extreme familiarity, arises, therefore, it is divided into four aspects by the distinction of its characteristics, the first of which is the nature of non-vipaka, the uncontaminated dharma.