Tibetan
།ཉོན་མོངས་རྣམས་ཁྱི་རང་བཞིན་དང༌། །གཉིས་སུ་མེད་ལ་ཀུན་རྨོངས་ལ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མར་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མ་ཤེས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་དང༌། ལམ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མ་ཤེས་པས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང༌། གཞི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མ་ཤེས་པས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་མ་ཤེས་པས་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ལམ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དང༌། བདུད་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་མི་མཉམ་པ་ཉིད་དང༌། དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་བདེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང༌། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་མ་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་པ་དགུར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་ཁོ་ནས་གཉེན་པོ་རྣམ་པ་བཞི་ཐ་དད་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་སོ་སོར་དགུ་ཉིད་ འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་ན་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འཐོབ་བོ། །དེ་བས་ན་བསྒོམ་པའི་ལམ་དེའི་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་སྤང་བར་བྱས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་མཐར་ཐུག་པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ། ཡམས་ནད་འདི་རྣམས་ཟད་ནས་ནི། །ཡུན་རིང་ལོན་ནས་དབུགས་ཕྱིན་ལྟར། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡི། །བདེ་སྒྲུབ་ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་ཀུན། །རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལ་ཆུ་བོ་བཞིན། །འབྲས་བུ་མཆོག་གིས་རབ་མཛེས་པའི། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྟེན་པར་བྱེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུན་རིང་དུ་ལེགས་པར་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རིམས་འཚེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡམས་ཀྱི་ནད་དུ་གྱུར་པ་འདི་རྣམས་ཟད་ནས་གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དཔེར
Chinese
烦恼诸如犬之性，于无二元中皆愚昧，分别念为最后所许。如是说。以未知一切相故，于一切相智之障蔽中皆愚昧；以未遍知一切道故，于道智之障蔽；以未遍知一切基故，于一切基智之障蔽；以未现证般若波罗蜜多故，于一切寂静之道；以未遍知色等及如是性故，于如是性等及相应与不相应；以未遍知魔等之自性故，于不平等性；以如语执持义故，于苦谛等；以未遍知贪欲等之自性为客尘性故，于烦恼之自性；以未遍知所取与能取之相故，于无二元中皆愚昧。如是，能取之最后分别念，乃是于修道之心及心所之境，许为九种行相。因此，仅由修道之不顺品四者之差别，亦应了知对治四者之各别差别。如是，若能舍弃所取与能取之四种分别念，各各九种，由欲界、色界及无色界之差别，则能舍弃一百零八种分别念，如是，由彼等所摄之烦恼习气一百零八种，亦能由缘起之法性而解脱。是故，彼修道之作用，由舍弃何者而说为究竟清净者。此等瘟疫皆已尽，如久远后气息出，于一切相中行者，安乐成办功德聚，如海广大似河流，以胜果妙庄严者，于彼大菩萨者，于一切相中当依止。如是说。由长久串习之力，以分别念之疫病损害，此等转为瘟疫之疾病皆已尽，由无有损害之故为例。
English
Afflictions are like the nature of dogs, all are ignorant in non-duality, and conceptualization is considered the last. Thus it is said. Because of not knowing all aspects, all are ignorant in the obscuration of the all-knowing nature; because of not completely knowing all paths, in the obscuration of the path-knowing nature; because of not completely knowing all bases, in the obscuration of the all-base-knowing nature; because of not manifestly realizing the Perfection of Wisdom, in the path of all peace; because of not completely knowing form and suchness, in suchness and so on, and corresponding and non-corresponding; because of not completely knowing the self-nature of demons and so on, in the unequal nature; because of grasping the meaning as the words are, in the truth of suffering and so on; because of not completely knowing the self-nature of desire and so on as adventitious, in the self-nature of afflictions; because of not completely knowing the characteristics of the grasped and the grasper, all are ignorant in non-duality. Thus, the last conceptualization of the grasper is considered as nine kinds of aspects of the mind and mental factors of the path of meditation. Therefore, only by the distinction of the four unfavorable aspects of the path of meditation, one should also understand the separate distinctions of the four antidotes. Thus, if one can abandon the four kinds of conceptualizations of the grasped and the grasper, each of nine kinds, by the distinction of the desire realm, form realm, and formless realm, then one can abandon one hundred and eight kinds of conceptualizations, and thus, the one hundred and eight kinds of habitual tendencies of afflictions included by them can also be liberated by the Dharma nature of dependent origination. Therefore, the function of that path of meditation, by abandoning what is said to be ultimately pure. These plagues are all exhausted, like the breath going out after a long time, the happiness-accomplishing qualities of those who go in all aspects, like a great ocean like a river, adorned with excellent fruits, in all aspects one should rely on that great Bodhisattva. Thus it is said. By the power of long-term habituation, the epidemic of conceptualization harms, these diseases that have turned into plagues are all exhausted, and there is no harm as an example.
Tibetan
་ན་ནད་ལས་ཐར་པའི་སྐྱེས་བུ་རིང་ཞིག་ལོན་ནས་བདེ་བར་གནས་པ་ཐོབ་སྟེ་དབུགས་ཕྱིན་པ་ལྟར། སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་མཁས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྩེ་གཅིག་པས་འགྲོ་བའི་བདེ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་མཁས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྗོན་ཤིང་ལྟར་རྒྱས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་ཆུ་བོ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུན་འབབ་པ་བཞིན་དུ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའི་ལམ་རབ་ཀྱི་མཐར་སོན་པའི་འབྲས་བུས་ཡང་དག་པར་མཛེས་པར་གྱུར་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་འོང་བའི་རྣམ་པས་སྟེན་པར་བྱེད་དོ། །བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོ་ཐོབ་པ་ལས་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་འབྱུང་བས་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་མོ་གསུངས་པ། སྟོང་གསུམ་སྐྱེ་བོ་ཉན་ཐོས་དང༌། །བསེ་རུའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང༌། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་ལ། །བཀོད་པའི་དགེ་རྣམས་དཔེར་མཛད་ནས། །བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་མེད་དེ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེས་བུ་གང་གིས་སྟོང་ གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་བཀོད་པའི་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དཔེར་མཛད་ནས་དེ་བས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་འཐོབ་པ་ལ་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ནི་དུས་གཉིས་པར་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུར་བརྟག་ཅེ་ན། བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། འདི་ཡི་དམིགས་པ་དངོས་མེད་དེ། །བདག་པོ་དྲན་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །རྣམ་པ་བཞི་ཉིད་འདི་ལ་ནི། །རབ་ཏུ་སྨྲ་རྣམས་བརྒྱུད་མར་རྒོལ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་གང་ཡིན་པའོ། །གནས་འདི་ལ་ནི་གཏིང་དཔག་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་རབ་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཀླན་ཀའི་རྒོལ་བ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་དེ་དག་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་
Chinese
就像摆脱疾病的人获得长寿安乐而去世一样，凭借慈悲和方便的威力，以一切方式一心一意地显现成办众生的安乐，对此极为擅长，以三乘所摄的圆满功德如同树木般繁茂，一切都像众多的河流汇入大海一样。以菩萨修习之道的极致果实而彻底庄严的伟大自性，以一切方式中的一切方式，以显现的方式来依止。由于获得修道之顶峰而生起无间道，所以宣说了无间之顶峰。三千世界众声闻，以及麟喻圆满之证悟，菩萨无垢之善行，以彼等功德为譬喻，仅以众多福德力，无法获得正等觉，无间之等持，彼即一切种智也。如是说。何人将三千世界一切有情，安置于声闻、独觉及无垢菩萨之果位，彼等所积聚之福德，以此为譬喻，然仅以胜过彼等之众多福德，亦无法获得佛果，需依仗无有他缘阻隔之等持，此等持于二时乃一切种智。若问其所缘等相为何？以中间之偈颂宣说其相：此之所缘非实有，认为主人即是忆念，此之四相于此地，善说者们连续辩。如是说。此无间等持之所缘境，乃一切法无实有。主因乃从发起最初发心以来，圆满作意之忆念。相乃自性戏论寂灭。于此地，因甚深难测，故善于思辨者们，对于颠倒分别之诤论连续不断生起，当以善巧方便遣除之。以此
English
Just as a person who is freed from illness attains longevity and dwells in ease and then passes away, so too, through the power of compassion and skillful means, with complete focus in every way, one is supremely skilled in manifestly accomplishing the happiness of beings. The complete qualities gathered by the three vehicles, flourishing like a tree, all flow like the currents of various rivers into a great ocean. That great essence, perfectly adorned by the fruit of reaching the ultimate end of the path of meditation of a Bodhisattva, is relied upon in every way, in every manner of manifestation. Because the uninterrupted path arises from attaining the peak of the path of meditation, the peak of uninterruptedness is taught: "The beings of the threefold thousand world system, and the perfection of the realization of the solitary rhinoceros, and the flawless virtues of the Bodhisattva, having made these virtues as examples, by many merits alone, Buddhahood is not attained; the samadhi of uninterruptedness, that is the all-knowingness itself." This is what is said. Whatever person places all sentient beings of the threefold thousand world realm in the state of hearers, solitary Buddhas, and flawless Bodhisattvas, whatever merit is manifestly accumulated, having made that an example, then by even more exceedingly superior great merit, Buddhahood is not attained, but rather the samadhi that is uninterrupted by others; that is, in the second moment, it is all-knowingness itself. If one asks, what are its object and other characteristics like? The characteristics are taught by the intermediate verse: "The object of this is non-existent, it is accepted that the master is mindfulness, the four aspects of this, the ones who speak well continuously debate." This is what is said. The object of this uninterrupted samadhi is that all phenomena are without substance. The causal condition of the master is mindfulness, which is complete attention from the arising of the first thought. The aspect is whatever is the pacification of the naturally occurring elaborations. In this place, because it is difficult to fathom the depths, the opponents of the fault-finding of those who speak well of reasoning arise continuously, so they should be dispelled by skillful means. By this