Tibetan
ད་ཀྱིས་གོམས་པ་ཕུལ་དུ་བྱར་ཅི་ཡོད་ཅེས་དོགས་པ་བསུ་བ་གསུངས་པ། དངོས་པོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ། །ཉམས་པ་དང་མི་འཕེལ་མི་རུང༌། །བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་ཅི་ཞིག་འཐོབ། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་ན་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ལ་ནི་མི་མཐུན་པ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ་དང་སྐྱེ་བར་མི་རུང་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ཞིག་འདོར་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ངོ་བོ་ཅི་ཞིག་འཐོབ་སྟེ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པ་ཁོ་ནས་བསྒོམ་པ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་བྱར་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། ། འདི་ནི་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད། །བྱང་ཆུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་མཚན་ཉིད། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞེད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་གང་གིས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པ་ནི་སྔོན་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བདག་པོ་ཙམ་གྱིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་འདི་ཡང་བསྒོམས་པས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བའི་དོན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཉམས་པ་དང་འཕེལ་བ་དགག་པ་ཉིད་དུ་བཞེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་རྒྱུའི་དོན་སྒྲུབ་པ་མི་འཐད་པར་དོགས་པ་བསུ་བ། སེམས་ནི་སྔ་མས་བྱང་ཆུབ་པར། །རིགས་མིན་ཕྱི་མས་ཀྱང་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔ་མས་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་འབྲས་བུར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཐུ་ཐམས་ཅད་ནི་སྔ་མའི་མཐར་ཐུག་པས་དེ་མེད་ན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྔ་ཕྱིར་གྱུར་བ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེའི་ལན་གསུངས་པ། མར་མེའི་དཔེ་ཡི་ཚུལ་གྱིས་ནི། །ཟབ་མོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་བརྒྱད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །ཇི་ལྟར་མར་མེའི་མེ་ལྕེ་འབར་བ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་མ་ལྟོས་པ་དང་པོས་སྙིང་པོ་སྲེག་པར་མི་ནུས་ལ། དང་པོ་ཉིད་ལ་མ་ལྟོས་པར་གཉིས་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་མང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྲེག་བར་བྱ་བ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ཡོང་བ་མ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ལ་སོགས་པས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུའི་ངོ་བོས་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ སྙིང་པོ་ཚིག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྣང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡང་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་བ་དང༌། དུ་མ་མངོན་པར་འབྲེལ་པ་ལས་ནི་མ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་རྒྱུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་མཐུ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཆོས་གསལ་བ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་བསྡུ་བ་ནི་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྟགས་ན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་ཡང་མ་དཔྱད་པར་ཉམས་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོར་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་རུང་བ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཡིན་ནོ། །ཟབ་མོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་བརྒྱད་ལ་ཟབ་པ་གསུངས་པ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འགག་པ་དང༌། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཤེས་བྱ་དང༌། །ཤེས་དང་སྤྱོད་དང་གཉིས་མེད་དང༌། །ཐབས་མཁས་པ་ལ་ཟབ་པ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དག་གིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞིང༌། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་བསྒོམས་པས་རྟོགས་པའི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྐྱེད་དོ་ཞེས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་སྐྱེ་བ་ཟབ་པ་དང༌། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བྱུང་བ་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ལ་འགག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འགག་པ་ཟབ་པ་དང༌། གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གོམས་ཀྱང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟབ་པ་དང༌། དེ་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དུ་མ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་བྱ་ཟབ་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཟབ་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་སྤྱོད་པ་མེད་པ་ཉིད་སྤྱོད་པ་ཡིན་ནོ
Chinese
现在对于“应该如何使串习达到圆满”提出疑问并回答说：事物是不可言说的，不可能有退失和增长。通过称为“修习”的道，什么会退失，什么会获得？这是（疑问）。因为法性的道的自性是无自性，真实而言，对于不可言说的事物，即非彼、非此、非二者、非非二者，不可能有不和合、对治之方、分离和产生。因此，对于具有不可言说之相的称为“修习”的道，应该舍弃不和合之方的什么体性，又应该获得清净之方的什么体性呢？如果仅仅是不作任何事就无法使修习达到圆满，那么，对此回答说：如菩提那般，此能成办所欲之义。菩提是如实之相，彼亦是彼之相。这是（回答）。如同具有如实之相的无上菩提，是任何事物都无法区分的，仅仅是通过先前具有特殊意义的显现菩提心，作为法身等的主人，为了随顺所化众生的福德和智慧而显现，从而成办所欲之义一样，同样，通过具有如实之相的此道，通过修习，以远离忽然出现的垢染的方式，在世俗谛中，成办不和合之方和对治的退失和增长之义。但在胜义谛中，则认为是对退失和增长的遮止。对于菩提本身，提出关于不应理成为因的意义的疑问：心不是由先前的而证得菩提，也不是由后来的而证得。这是（疑问）。难道是通过生起特殊的心而证得菩提吗？生起先前的菩提心是不合理的，因为不可能完全具备能产生那样果的条件。也不是由后来的而证得，因为它的所有力量都取决于先前的究竟，如果没有先前的，它就不可能存在。同样，许多先后相续的事物，由于它们刚产生就立即坏灭，没有后续，因此彼此之间没有联系，所以是不合理的。对此回答说：如灯
English
Now, questioning and answering, "How should practice be brought to perfection?" It is said: Things are inexpressible, and it is impossible to have decline and increase. Through the path called "practice," what will decline and what will be gained? This is (the question). Because the nature of the path of Dharma-nature is selflessness, truly speaking, for things that are inexpressible, that is, neither that, nor this, nor both, nor neither, it is impossible to have disharmony, the side of the antidote, separation, and arising. Therefore, for the path called "practice" that has the characteristic of being inexpressible, what nature of the side of disharmony should be abandoned, and what nature of purification should be gained? If practice cannot be brought to perfection by merely doing nothing, then, in response to this, it is said: Like enlightenment, this accomplishes the desired meaning. Enlightenment is the nature of suchness, and that is also its nature. This is (the answer). Just as the unsurpassed enlightenment, which has the nature of suchness, cannot be distinguished by anything, but only through the previously appearing Bodhicitta with special meaning, as the master of Dharmakaya and others, in order to manifest in accordance with the merit and wisdom of those to be tamed, thereby accomplishing the desired meaning, similarly, through this path with the nature of suchness, through practice, in the way of being separated from sudden defilements, in the relative truth, it accomplishes the meaning of the decline and increase of the side of disharmony and the antidote. But in the ultimate truth, it is considered to be the negation of decline and increase. For enlightenment itself, the question is raised about the unreasonableness of becoming the meaning of the cause: The mind is not enlightened by the previous one, nor by the later one. This is (the question). Is enlightenment attained through the arising of a special mind? The arising of the previous Bodhicitta is unreasonable, because it is impossible to fully possess the conditions that can produce such a result. Nor is it attained by the later one, because all its power depends on the ultimate of the previous one, and without the previous one, it cannot exist. Similarly, many things that occur in succession, because they immediately perish as soon as they arise, and there is no continuation, therefore there is no connection between them, so it is unreasonable. In response to this, it is said: Like a lamp
Chinese
以灯的例子来说明，甚深法性有八种。就像燃烧的灯焰，第二刹那不依赖于第一刹那，第一刹那也不能烧毁灯芯。不依赖于第一刹那，第二刹那也不能烧毁灯芯。同样，许多不相关的先后刹那也不能烧毁所要烧的东西。然而，仅仅凭借这种因缘和合的法性，第一刹那等通过产生第二刹那等燃烧的因的特殊本质的方式，就像灯芯被烧毁一样，以显现特殊意义的特征而生起的菩提心，也不是来自先后刹那的各自独立和众多显现的关联。然而，由于持续关联的自性力量变得卓越，通过清晰和圆满地显现应舍弃之物和他者之法，因此适合证得菩提。总之，因此，如果进行分析，即使不观察到产生等现象，但在未经分析的令人愉悦的境界面前，生起等现象也是可以接受的，这就是甚深法性八种。什么是甚深八种呢？即对生起等八个境的甚深之说：生起和坏灭，以及如是性和所知，知和行以及无二，善巧方便为甚深。如前所述，即使是前后的刹那也不能产生，也不是无自性。然而，通过修习，能够产生殊胜的证悟意义，因此缘起生是甚深的。一切事物从产生之初就自性空而坏灭，因此坏灭是甚深的。无论在任何情况下，即使习惯了也不会显现，因此如是性是甚深的。仅仅通过如是性的自性，所有应知的法都以布施等多种方式来成就，因此所知是甚深的。以如是性的自性，不见即见，因此知是甚深的。胜义中无有行即是行
English
By way of the example of a lamp, there are eight aspects of profound Dharma nature. Just as the flame of a burning lamp, the second moment does not depend on the first moment, and the first moment cannot burn the wick. Not depending on the first moment, the second moment also cannot. Similarly, many unrelated prior and subsequent moments also cannot burn what is to be burned. However, merely by the Dharma nature of this dependent arising, the first moment and so on, through generating the special essence of the cause of burning the second moment and so on, just as the wick is burned, the arising of Bodhicitta with the characteristic of appearing as a special meaning is also not from the separate and numerous manifest connections of prior and subsequent moments. However, because the power of the nature of continuous connection becomes excellent, through clearly and completely manifesting what is to be abandoned and the Dharma of the other, it is appropriate to attain Bodhi. In short, therefore, if analyzed, even if phenomena such as production are not observed, phenomena such as arising are acceptable in the face of an unanalyzed, delightful state, and these are the eight aspects of profound Dharma nature. What are the eight profound aspects? That is, the profound teachings on the eight objects such as arising: Arising and ceasing, Suchness and knowable objects, Knowing and acting and non-duality, Skillful means are profound. As mentioned earlier, even the prior and subsequent moments cannot produce it, nor is it without inherent existence. However, through cultivation, it is able to generate the meaning of supreme realization, therefore dependent arising is profound. All things are inherently empty from the very beginning of their arising and cease, therefore ceasing is profound. No matter what the situation, even if accustomed to it, it will not manifest, therefore Suchness is profound. Merely through the nature of Suchness, all knowable Dharmas are accomplished in various ways such as generosity, therefore knowable objects are profound. By the nature of Suchness, not seeing is seeing, therefore knowing is profound. In ultimate truth, non-action is action.