Tibetan
་པར་རྟོགས་པའི་ རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཤེས་རབ་སྒྲོན་མའི་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སྐབས་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།། །། སྐབས་གསུམ་པ། གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ། ལམ་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་རག་ལས་པས་དང་པོར་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་གསུངས་པ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་པར་ན་མི་གནས་པས། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །དུས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚུལ་རོལ་དང་ཕ་རོལ་གྱི་མཐའ་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དེ་དག་གི་བར་ན་ཡང་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འདོད་དོ། །འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་དུས་རྣམ་པ་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གི་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་ཟད་པས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པར་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་མཐའ་ལ་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། །གང་གིས་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ལ་རིང་བ་དང་ཉེ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་པ། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཀྱིས་སྒྱུ་མའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཤེས་པས་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་མིང་དང་དོན་གྱི་མཚན་མར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་མ་མེད་པའི་ཡུམ་འདི་ལས་རིང་བར་གྱུར་ལ། སྒྱུ་མའི་མཁན་པོ་རང་ཉིད་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་གྱིས་ཡིད་རྨོངས་པར་མ་གྱུར་པས་རབ་ཏུ་མ་ཞེན་པ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དུས་ཡུན་རིང་མོ་ཞི་གནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བློ་གྲོས་ཟབ་མོས་དངོས་པོར་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པའི་མཚན་མ་བསལ་བ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་མཐུན་པ
Chinese
般若波罗蜜多释庄严穗论之第二品释竟。 第三品，一切智性之释。 然一切道之善为了知亦依于一切智性，故初说具足真实相之一切智性。谓：此非此岸及彼岸，亦不住于二者间，为知诸时皆平等，是故名为了知度。如是。以了知三时一切法自始无生之体性平等性，以智慧及真实之慈悲，此岸及彼岸之轮回与涅槃，常与断之相，亦不住于彼等之中间，故名为了知真实性之一切智性之般若波罗蜜多。此谓声闻等不知三时之平等性，故唯以自证悟之般若波罗蜜多穷尽，离智慧及慈悲，以缘事物与非事物之故，示现安住于有寂之边。若尔，以不住之相般若波罗蜜多，于彼如何成远近耶？彼说自之因相。谓：由执著于相之门，以非方便故成远，由善巧方便故，说为真实邻近。如是。如众多凡夫众生，以未了知幻化之缘起性，而于各别境生起显现执著一般。声闻等以离真实善知识等善巧方便故，由执著诸事物名与义之相之门，远离此无相之母。如幻师自身未为虚妄义所迷，故不极度执著一般。菩提萨埵长时安住，以善巧彼性之善知识而极度欢喜等，具足善巧方便之相，以听闻等甚深智慧而遣除于事物错乱之相者等，与如实邻近安住相应。
English
The explanation of the second chapter of the Ornament of Realization, called "A Garland of Lights of Wisdom," is completed. Chapter Three: Explanation of the Nature of All-Knowingness. Since the complete and excellent knowledge of all paths also depends on the knowledge of all things, the all-knowingness with the characteristics of reality is first explained. It says: "It is not on this shore or the other shore, nor does it abide in between them. In order to know that all times are equal, it is considered the perfection of wisdom." That is it. Because all phenomena of the three times are realized as equal in nature, which is without origination from the beginning, and because of wisdom and true compassion, the extremes of this shore and the other shore, samsara and nirvana, the characteristics of permanence and annihilation, and also not abiding in between them, it is considered the perfection of wisdom of all-knowingness of reality. This shows that the Shravakas and others do not know the equality of the three times, and therefore their perfection of wisdom is limited to their own realization, and they are separated from wisdom and compassion. By focusing on things and non-things, they are shown to abide on the extremes of existence and peace. If so, how can the perfection of wisdom, which is characterized by non-abiding, become distant or near to it? The reason for this is explained: "It is distant because of non-skillful means, through the gate of focusing on characteristics. It is said to be truly near through skillful means." Like the multitude of ordinary beings who, not knowing the suchness of dependent origination of illusion, become attached to individual objects, the Shravakas and others, being separated from skillful means such as true spiritual friends, become distant from this mother of no characteristics through the gate of focusing on the characteristics of names and meanings of things. Just as the magician himself is not deluded by the meaning of falsehood and does not become extremely attached, the Bodhisattva, having dwelt for a long time, greatly rejoices in the spiritual friend who is skilled in that suchness, and those who have the characteristics of skillful means, who eliminate the characteristics of confusion about things with deep wisdom such as hearing, are in accordance with abiding near to reality.
Tibetan
་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་འདི་ལ་ཡང་དག་པར་ཉེ་བར་གྱུར་པ་བཤད་དོ། །གང་གིས་རིང་བར་གྱུར་པའི་མཚན་མར་དམིགས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཅིག་ཤོས་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་དང༌། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་དང༌། བསམ་གཏན་དང༌། ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྤྱོད་བར་འདུ་ཤེས་པ་ནི། །གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་གིས་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་འདུ་ཤེས་པའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གསུངས་པ། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་དར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་གང༌། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་བདག་དང་བདག་གིར་བྱ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་གནས་ཤིང་གཞན་དག་ཀྱང་ཚུལ་དེ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་འགོག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་འདུ་ཤེས་པ་མཐའ་དག་སྤང་བར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ ལ་བྱེད་པ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེར་འདུ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆགས་པ་ཕྲ་མོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན། ཡུལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཕྲ་མོ་ལས་ཉེ་བར་འདས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་པ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོད་པ་ཟབ་པ་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་ཆགས་པ་ཡང་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེ
Chinese
您已经阐述了如何正确地接近这位胜者的母亲。那么，什么是导致疏远的执着相呢？正如所说的那样，这些是不一致的认知方面：色等蕴皆空性，三时所摄诸法性，布施等菩提分法性，行持之认知不合辙。这是指，认知到色等五蕴为空性，即由他者所遍计的自我等所空；认知到过去等三时所摄的法，即有漏法；认知到布施、正念、禅定、无量等是行持。即使是这些对治法，由于执着于境的相状，也是不一致的方面。此外，什么是不执着相的亲近呢？正如所说的那样，这些是对治认知的方面：布施等中无我执，其他于彼作合者，彼乃断除贪之边，胜者等中贪执微。这是指，通过三轮清净，了知布施等三者中没有我和我所，安住于自性，并且使其他众生也如是行持，从而断除一切贪执的边际，因此在一切方面都是对治。当谈到必须舍弃对布施等的认知时，忆念如来等也是功德之因，是对治，然而，由于在那里认知本身就是微细贪执的本质，因此不是不一致的方面。为什么微细贪执是不一致的方面呢？解释了远离细微境之自性的原因：法之道自性故，寂静之故彼甚深。这是指，一切法的体性如同虚空般，其自性本身就是甚深的，因此，即使是非常微细的贪执也不会靠近它。因此，阐述了舍弃它们的对治法：知诸法自性一，以此舍弃诸贪执。这是指，无有自性。
English
You have explained how to properly approach this mother of the victorious ones. What, then, is the clinging to characteristics that leads to alienation? As it is said, these are the inconsistent aspects of cognition: Forms and other aggregates are emptiness, Phenomena included in the three times, Generosity and other aspects of enlightenment, The cognition of practice is inconsistent. This refers to the cognition that forms and other aggregates are empty of self, which is imputed by others; the cognition that phenomena included in the three times, such as the past, are contaminated; the cognition that generosity, mindfulness, meditation, immeasurables, and so on, are practices. Even these antidotes, due to clinging to the characteristics of the object, are inconsistent aspects. Furthermore, what is the non-clinging that is close? As it is said, these are the aspects of antidotal cognition: In generosity and so on, there is no clinging to self, Others who join in that, That is the end of cutting off attachment, Attachment is subtle in the victorious ones and so on. This refers to the fact that through the purity of the three spheres, one realizes that there is no self or what belongs to self in the three, such as generosity, abides in self-nature, and causes other beings to practice in the same way, thereby cutting off all extremes of attachment, and is therefore an antidote in all respects. When it is said that the cognition of generosity and so on must be abandoned, remembering the Tathagatas and so on is also a cause of merit and an antidote, but since cognition itself is the essence of subtle attachment, it is not an inconsistent aspect. Why is subtle attachment an inconsistent aspect? The reason for being far removed from the subtle nature of objects is explained: The path of Dharma is by nature, Solitary, therefore it is profound. This refers to the fact that the nature of all phenomena is like the sky, and its very nature is profound, so even very subtle attachment does not come near it. Therefore, the antidote for abandoning them is explained: Knowing that all phenomena are of one nature, By this, attachment is abandoned. This refers to the fact that there is no self-nature.