Tibetan
པ་ཚད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང༌། དེའི་གཞན་དུ་དེ་ལ་གནས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བླང་བ་དང་དོར་བ་མེད་པ་ཉིད་དང༌། བདག་ཉིད་མེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་ནི་ཀུན་འབྱུང་བའི་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་གོ །གཉུག་མའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནས་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། དེ་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བསྔོས་པས་དེ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་དུ་བསྡུས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཡ་ང་བ་དང་ནད་ལ་སོགས་པའི་འཚེ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞི་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་གོ །རང་བཞིན་མེད་པ་རྣམ་པར་སྒོམ་པ་ཁོ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་པ་དང༌། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་མཁས་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་བ་དང་བསྐྱབ་པ་དང་སྦ་བ་དག་མཛད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཉིད་མངོན་པར་འདོད་པས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བདག་ཉིད་གནས་ཤིང་གཞན་ཡང་དག་པར་འགོད་པ་དང༌། མི་ཟད་ཅིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བར་བྱ་བ་བཞི་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་དོན་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་གཞུང་གིས་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཚེ་བ་བསྟན་པར་མ་ཟད། རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་དོན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་མཚོན་པར་ཟད་དོ་ཞེས་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་མཐོང་བའི་དོན་གོམས་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ལས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཉུང་བ་ཉིད་དང༌། འབྲས་བུ་ཤེས་པས་དེ་ལ་གཞོལ་བར་བ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་
Chinese
如是名为无量，乃是苦谛中具有法智忍等之相。以无自性之故，于色等法不起常断等边见。法界自性安住于色等之自性，应视为与天神共处之世间之佛陀。除此之外，安住于此，则一切法皆无取舍。以无我为先导，修习四无量心，此四者乃是集谛中具有法智忍等之相。唯有本初之自性，色等之体性为空性。以彼性与本体为一味之故，将诸善根之果回向于如来，即可获得之。如是，一切清净之法皆完全摄于般若波罗蜜多之中。以如是之真如性，内外之痛苦及疾病等之损害得以平息，此四者乃是灭谛中具有法智忍等之相。唯修无自性，即可证得涅槃，远离显现之执着。以进入智慧与方便之故，诸佛行持守护、救护与隐藏。以欲求成佛之故，安住于断除杀生等戒律，并引导他人亦如是行。以不尽且圆满之故，应将一切布施等善行回向于圆满菩提，此四者乃是道谛中具有法智忍等之相。如是，即是通达道之十六刹那。因此，以致力于阐明词句含义之论典，不仅以十六刹那阐释了片面之智慧，而且也完全阐明了具有相之意义，应如是理解。其后，鉴于应宣说串习所见之义，故所应宣说者甚少。为了通过了知果而致力于此，故而阐述修道之作用。
English
Thus, what is called immeasurable are the aspects such as the forbearance of knowing the Dharma in the truth of suffering. Because of the absence of inherent existence, one does not have views of extremes such as permanence and annihilation regarding form and so on. The essence of the Dharma realm, by its very nature, abides as the self-nature of form and so on, and should be regarded as the Buddha of the world together with the gods. Apart from that, by abiding in it, all phenomena are without acceptance or rejection. The four immeasurables, preceded by selflessness, are the aspects such as the forbearance of knowing the Dharma in the truth of the origin. By the very nature of the primordial, the essence of form and so on is emptiness. Because that nature and the essence are of one taste, one obtains it by dedicating the fruits of all virtuous roots to the Tathagata. Likewise, all completely purified dharmas are completely included in the Perfection of Wisdom. By suchness, the harm of external and internal suffering and diseases and so on is completely pacified, and these four are the aspects such as the forbearance of knowing the Dharma in the truth of cessation. By meditating solely on the absence of inherent existence, one attains nirvana, free from clinging to appearances. By entering into wisdom and skillful means, the Buddhas perform protection, rescue, and concealment. Desiring to become a Buddha, one abides in refraining from killing and so on, and also establishes others in the same. By being inexhaustible and perfect, one should dedicate all generosity and other virtuous deeds to perfect enlightenment, and these four are the aspects such as the forbearance of knowing the Dharma in the truth of the path. Thus, there are sixteen moments of knowing the path. Therefore, the treatise that strives to closely represent the meaning of the verses not only shows the partial wisdom with the sixteen moments, but also completely represents the meaning with aspects, and it should be understood that way. After that, since it is appropriate to speak of familiarizing oneself with the meaning of what is seen, there is very little to be said. In order to strive for it by knowing the result, the function of the path of meditation is explained.
Tibetan
གསུངས་པ། །ཀུན་ནས་དུལ་དང་ཐམས་ཅད་ལ། །འདུད་དང་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་དང༌། །གནོད་པས་བརྫི་བ་མེད་ཉིད་དང༌། །བྱང་ཆུབ་དང་ནི་རྟེན་མཆོད་ཉིད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ལ་རང་ དབང་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་དང༌། ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་པས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བླ་མར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་འདུད་པ་དང༌། གཉེན་པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཐོབ་པས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཡུལ་ལས་རྒྱལ་བ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཕ་རོལ་གྱི་གནོད་པ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་པ་དང༌། རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ཤིང་རྫོགས་པར་བྱས་པས་འབྲས་བུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་ཉེ་བར་གྱུར་པ་དང༌། ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གཞིར་གྱུར་པས་མཆོད་པར་བྱ་བའི་རྟེན་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པ་ནི་དྲུག་པོ་དེ་དག་གོ །དྲུག་པོ་དེའི་འོག་ཏུ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་གང་གིས་ཐོས་པ་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་ཉིད་འཆད་པར་མཛད་པས་རེ་ཞིག་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང་པོ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུངས་པ། །མོས་པ་རང་གི་དོན་དང་ནི། །རང་གཞན་དོན་དང་གཞན་དོན་དང༌། །རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱ་དེ་ཡང་ནི། །ཆུང་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་སྟེ། །སོ་སོར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཆུང་ངུའི་ཆུང་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། །དེ་ཡང་རྣམ་གསུམ་དེ་ལྟར་ན། །རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་བདུན་དུ་འདོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རང་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་དང་པོར་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་མཐོང་བས་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རེ་རེ་ཞིང་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་དང༌། དེ་ཡང་སོ་སོར་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གསུམ་གསུམ་གྱིས་དགུ་དགུ་སྟེ། དེ་ལྟར་དགུ་ཕྲག་གསུམ་གྱིས་མོས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་ནོ། །དེ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་མོས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བས་ལྷག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེའི་ཆེ་བ་མ་ཤེས་པས་ཉུང་བའི་དོན་ལ་མོས་པ་ཉིད་དང༌། སངས་རྒྱས་བཞུགས་སམ་མི་བཞུགས་ཀྱང་རུང་སྟེ་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ ཞེས་བྱ་བ་དག་ནི་རང་གི་དོན་ཅན་གྱི་མོས་པ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། །རིང་བསྲེལ་གྱི་སྙིང་པོ
Chinese
说：从一切调伏和一切，敬礼和胜过烦恼，无有损害所侵，菩提和所依供养。如是说。具足瑜伽者，于一切种心中自在，离我慢故，于一切众生转为上师者，极敬礼，获得对治力故，胜过贪等之战场，以一切种智之心，极修般若波罗蜜多故，不转为他之损害随行之境，以转为因之波罗蜜多，圆满修习及成办故，近于果位正等觉，以转为功德不可思议之基故，作为应供之所依，安住于修道者之行，即是彼等六者。彼六者之下，以何等功德听闻，及宣说修道，略说有漏之修道，初为信解作意。信解自义和，自他义和他义，三种所知彼亦，小、中和大，个别想为三种。以小之小等差别，彼亦三种如是，想为二十七种。如是说。于自和二者和唯他之义所缘，虽初不现前，然如所信解而见，当知为三种转为善法之所依。彼等亦一一以小等之差别，分为三种三种，彼亦个别以小之小等之差别，分为三种三种，即九九，如是三九为信解二十七。其中，于般若波罗蜜多信解，胜于供养如来之舍利，及以不解彼之大，信解于少义，及佛住或不住皆可，视为导师，如是等是自义之信解小之小等。舍利之心髓
English
It is said: From all subdued and all, prostration and victory over afflictions, without being overwhelmed by harm, enlightenment and the object of offering. Thus it is said. The one endowed with yoga makes the mind independent in all ways, being free from pride, greatly prostrates to all beings who have become gurus, having obtained the power of the antidote, victorious over the battlefield of desire and so on, with the mind of omniscience, having greatly cultivated the Prajnaparamita, not transforming into the object of following the harm of others, having fully cultivated and accomplished the Paramita that has become the cause, being close to the fruit of perfect enlightenment, having become the basis of inconceivable qualities, acting as the object of offering. The actions of those who abide on the path of meditation are those six. Below those six, with what qualities is hearing, and explaining the path of meditation, briefly speaking of the contaminated path of meditation, the first is aspiration and mental engagement. Aspiration is one's own benefit and, the benefit of oneself and others and the benefit of others, those three knowable things are also, small, medium and large, individually considered as three types. By the distinctions of small of small etc., that is also three types, in that way, it is considered twenty-seven types. Thus it is said. Focusing on the meaning of oneself and both and only others, although it does not appear initially, it is seen as believed, and it should be known as three that have become the basis of virtuous Dharma. Each of them is also divided into three types by the distinctions of small etc., and each of them is also divided into three types by the distinctions of small of small etc., that is nine nine, thus three nines are twenty-seven aspirations. Among them, aspiration for the Prajnaparamita is superior to offering to the relics of the Tathagata, and not understanding its greatness, aspiring to a small meaning, and whether the Buddha abides or does not abide, considering him as the teacher, such as these are the small of small etc. of aspiration for one's own benefit. The heart essence of relics.