Tibetan
་མ་དཔྱད་པར་སྨྲ་བ་ནི་དོན་འཆོལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཚིག་ཏུ་སྦྱིན་པ་ནི་སྤྲོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རིགས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་དག་གིས་འཕགས་པ་ཅན་གྱི་ལམ་དངོས་པོ་གསུངས་པ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང༌། །འཛིན་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར་དང་ནི། །རྟེན་གྱིས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ། །ཡང་དག་བསྡུས་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་བསྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང༌། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་སྟེ། མ་རིག་པ་དང་ཕུང་པོ་དང་བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལས་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏོ། །འོན་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་མ་བྱས་པས་འཛིན་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས་དམན་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཟབ་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ནི། མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ལམ་དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ། བཏགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་འགལ་བར། །སྟོན་པའི་རྣམ་པ་དྲོར་གྱུར་པ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །འགྲིབ་པ་མེད་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ། །ནང་སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་ ཕྱིར་བཟོད་པ། །གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད་སོགས་ཀྱི། །རྣམ་པ་ཅན་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་བྱ་བའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྡར་བཏགས་ཤིང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། དོན་དམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་དག་མི་འགལ་བར་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཅན་དྲོ་བར་གྱུར་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དོན་དམ་པར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་དེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་བསླབ་པ་ཅན་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དང༌། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནང་དང་ཕྱི་དང་གཉི་ག་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་པ་ཅན་བཟོད་པར་གྱུར་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཆོས
Chinese
不经考察而言说，则意义混乱；除此以外，以言辞施舍则繁琐，这是以理性的力量而成立的。特别是，这些差别说明了圣者之道的真实事物：为了舍弃所取之义的分别，以及没有舍弃能取之故，依靠如犀牛角的道路，应当知晓是真实摄略的。如是所说的仅仅是修习真谛，以及如实修习缘起，就能舍弃所取之义的行相分别，对无明、蕴、我等显现执著就能完全寂灭。这显示了从声闻乘所证悟的差别。然而，由于没有极度串习一切法无我，因此不能舍弃能取之义的行相分别，因为没有脱离对蕴等相的执著之故。这显示了低于大乘的差别。并且也具有依止智慧等甚深之法性的依处差别，如是，以不缘的门径，菩萨应当了知真实摄略的独觉道。如果问道：哪些是此道先行的，与决定解脱分相应的支分？宣说了它的四种支分：不违背假立之法性，显示之相成为暖位，成为顶位的色等，以无减等区分，以内空性等，不执著色等故为忍位，色等无生等之相者，是为最胜法。
English
Speaking without examination leads to confusion of meaning; other than that, giving in words becomes verbose, which is established by the power of reason. In particular, these differences explain the real things of the path of the noble ones: In order to abandon the conceptualization of the object to be grasped, and because the grasping has not been abandoned, the path like the rhinoceros horn, should be known as truly summarized. As it is said, only meditating on the truth, and meditating on dependent origination as it is, one abandons the conceptualization of the aspect of the object to be grasped, and the manifest clinging to ignorance, aggregates, self, etc., is completely pacified. This shows the difference in realization from the Hearers. However, since one has not become extremely accustomed to the non-self of all phenomena, one cannot abandon the conceptualization of the aspect of the grasper, because one has not separated from the clinging to the characteristics of the aggregates, etc. This shows the difference inferior to the Great Vehicle. And it also has the difference of reliance on the basis of accomplishing the profound Dharma-nature such as wisdom, etc. Thus, the Solitary Buddha's path, which is truly summarized, should be known by the Bodhisattva through the door of non-objectification. If asked, what are the limbs that are preliminary to that path and correspond to the part of definitive liberation? Its four limbs are proclaimed: The aspect of showing without contradicting the nature of the imputed, becomes the heat stage; the color, etc., that has become the peak stage, is distinguished by the absence of decrease, etc.; by inner emptiness, etc., endurance is because of not clinging to color, etc.; the aspect of color, etc., without arising, etc., is the supreme Dharma.
Tibetan
་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། བདེན་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡན་ལག་དེ་ལྟར་སྐྱེ་བར་རིག་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཐོག་མར་མཐོང་བའི་ལམ་གསུངས་པ། བདེན་དང་བདེན་ལ་བཟོད་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ། །ཕན་ཡོན་བཅས་པ་འདི་བཤད་དོ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། ཆོས་ཤེས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པ་དེ་དག་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་དང༌། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་མ་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཚད་མར་གྱུར་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དང༌། རིགས་དང་ཁྱད་པར་དང་བདེན་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གཉིས་དང༌། བཞི་དང་བཅུ་དྲུག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཚེ་འདི་དང་གཞན་པའི་ཕན་ཡོན་དང་ལྡན་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་པར་བསྟན་ནོ། །བདེན་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དག་གི་རྣམ་པ་གང་དག་ཡིན་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལ་བཞི་བཞིར་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གསུངས་པ། དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་དག །ཕན་ཚུན་རྟེན་པ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་ཁས་མི་ལེན་པ་དང༌། །ཆེན་པོ་ཚད་མ་མེད་བཅས་དང༌། །ཚད་མེད་པ་དང་མཐའ་མེད་དང༌། །དེར་གནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ངེས་འཛིན་དང༌། །བླང་མེད་དོར་བ་མེད་སོགས་དང༌། །བྱམས་ལ་སོགས་དང་སྟོང་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་འཐོབ་པ་དང༌། །རྣམ་པར་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་བསྡུས་དང༌། །ཉམ་ང་བ་དང་ནད་ཀུན་སེལ། །མྱ་ངན་འདས་འཛིན་ཞི་ཉིད་དང༌། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྲུང་ལ་སོགས། །སྲོག་མི་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ། །རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་ནི། །བདག་ཉིད་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་དག །འགོད་དང་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ། །ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དོན་དམ་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་སངས་རྒྱས་དག་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཕན་ཚུན་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་གནས་པར་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་མི་སྟོན་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་དབེན་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཉིད་དང༌། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་དག་ལ་གཞལ་བར་བྱ་བ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ཚད་མེད་པ་དང༌། སྔ་མ་ལྟར་ནམ་མཁའ་ཚད་མེད་པ་ཉིད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་
Chinese
是极其殊胜的，应当了知如是生起真实之决择支分。其后当解说菩萨道，首先宣说了见道：真实与于真实之忍，以及了知之刹那四者，于道之智性而说此见道，连同利益。如是说。于痛苦等之真实，有法智忍与法智，如是于彼等真实，有随知忍与随知，如是名为刹那四者。成为自性之量，一刹那，以及种姓差别与真实之种种区分二者，具有四与十六之体性，具有此生与他生之利益，乃是于菩萨之道智性之时，显示为见道。若问证悟真实之刹那，其相为何？于痛苦等一一分别四四之相，宣说了十六相。如是性与诸佛，互相依赖无所依故，不许名数与，伟大无量具定量，无量与无边，于彼处所色等，于佛性而定解，无取无舍等，慈等与空性，佛性乃是获得，圆满菩提总集，怖畏与除诸病，灭尽执著寂静性，以及诸佛所护等，不杀生等，于一切智之理，自性安住有情众，安置与布施等，回向圆满菩提，是道智性之刹那。如是说。以胜义之理，境为何者即是如是性，证悟为何者即是诸佛，以无有能依所依之事物，故不许不示现彼等互以名数而安住，以及以法界自性，乃是离色之自性大性，如是彼等亦是真实超离所量测，故为无量，如前者虚空无量性，乃至微尘等
English
is supremely excellent, and it should be understood that such a branch of decisive truth arises. After that, the Bodhisattva path should be explained, and first the path of seeing is explained: Truth and patience with truth, and the four moments of knowing, In the wisdom of the path, this path of seeing is explained, along with its benefits. Thus it is said. In the truth of suffering and so on, there is the forbearance of the knowledge of Dharma and the knowledge of Dharma, and likewise in those truths, there is the forbearance of subsequent knowledge and subsequent knowledge, which are called the four moments. Being a measure of one's own nature, one moment, and the two distinctions of lineage and distinction and truth, possessing the nature of four and sixteen, possessing the benefits of this life and other lives, is shown as the path of seeing at the time of the Bodhisattva's path of wisdom. If asked, what are the aspects of the moment of realizing the truths? Sixteen aspects are taught by distinguishing four aspects for each of suffering and so on. Suchness and the Buddhas, Because they depend on each other and have no basis, They do not accept numbers, Great, immeasurable, with measure, Immeasurable and infinite, In the form that exists there and so on, Fixed determination in Buddhahood, Without acceptance, without rejection, etc., Loving-kindness, etc., and emptiness, Buddhahood is attained, Complete collection of perfect enlightenment, Fear and removal of all diseases, Cessation of suffering, peace, And protection by the Buddhas, etc., Not killing, etc., In the manner of omniscience, The self abides, sentient beings, Placement and giving, etc., Dedication to perfect enlightenment, Is the moment of the wisdom of the path. Thus it is said. In terms of ultimate truth, whatever is the object is suchness, and whatever is the realization is the Buddhas, because there is no object of dependence and support, therefore they do not allow or show that they abide in each other by numbers, and by the nature of the Dharmadhatu, it is the great nature of being devoid of form, Likewise, they are also truly beyond what can be measured, so they are immeasurable, like the former, the immeasurable nature of space, even to the smallest particles, etc.