Tibetan
ན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འགོག་པའི་བདེན་པ་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་འགག་པའི་ཕྱིར་འགོག་པའི་ངོ་བོ་བདག་མེད་པ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཉེ་བར་སྟོངས་པའི་ཕྱིར་ཞི་བ་ཉིད་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་མི་གཙང་བས་དབེན་པའི་ཕྱིར་གྱ་ནོམ་པ་ཉིད་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ འདི་ལྟར་བདག་དང་བདག་གི་རིང་དུ་སྤངས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། ཁམས་གསུམ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྨོན་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མ་འོངས་པའི་ཕུང་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་བདུན་ཡིན་ནོ། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཁྲིད་པར་བྱེད་པའི་ལམ་དང༌། རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་དང༌། རྟག་ཅིང་ཕན་པ་དམ་པའི་གནས་སུ་ཕྱིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་རྣམ་པ་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །བདེན་པ་བཞི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་བཞི་གསུངས་པ། འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ལམ་ལ་ནི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པའི་ཕྱིར། །སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་དབྱེར་མེད་པས། །དྲོ་བ་དེ་དག་མི་དམིགས་པས། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་དག་ཏུ་འདོད། །དེ་ལ་རྟག་ལ་སོགས་ཚུལ་གྱིས། །གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་རྣམས། །ས་བཅུ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི། །མི་གནས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་བཤད་དེ། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་མ་གཟིགས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དེ་དག་ཤེས་པ་དང་སྤྱོད་པ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་མཐའ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་དྲོ་བའི་རྣམ་པའོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པ་ནི་རྩེ་མོའི་རྣམ་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་བཀག་པ་ནི་བཟོ
Chinese
当知如是。 灭谛者，以无明等灭故，行等灭故，灭之自性即是无我性，以大苦蕴寂灭之故即是寂静性，以苦与集远离不净之故即是殊妙性，及决定出离之相，如是远离我及我所即是空性，以因与缘所作之相无有，及于三界无有显现贪爱之愿，及以未来之蕴无有显现积集之故，彼亦自性一而差别有七种。 道谛者，是引导至涅槃城之道，以是能对治非理作意烦恼之故即是正理，以不颠倒性之无量功德生起之故即是修证，及以能令往诣常恒利益殊胜之处之故即是决定出离之四种相。 如是谛之诸相，由自性不可得之门，于道之正知位，声闻之道菩萨当遍知之。 遍知四谛者，是与决定解分相应之前行，故说彼之相有四种。 圣声闻道者，以色等空之故，空性诸法无差别故，暖位彼等不可得故，许为顶位。 其中以常等之理，遮止安住故为忍位，从十地等起而以不住广大显示故，说为第一之法。 何以故？谓诸佛以 证知已，不见诸法故。 如是。 此如是色等诸法，彼等获得了知与行持之补特伽罗，一切自性皆是空性之故，空性诸法互相无有差别，是为暖位之相。 如前之色等，以空性不可得，是为顶位之相。 如是色等，非常与无常等，以非是之所缘之理而遮止安住，是为忍
English
Thus it should be known. The truth of cessation is that the nature of cessation is selflessness, because ignorance and the like cease, and actions and the like cease; it is peacefulness because the great mass of suffering is nearly extinguished; it is exquisiteness because suffering and origin are separated from impurity; and it is the characteristic of definite departure, such as emptiness, which is the abandonment of self and what belongs to self; it has no characteristics of being compounded by causes and conditions; and because there is no desire to rejoice in the three realms, and because there is no manifest accumulation of future aggregates, it is also one in nature but with seven kinds of distinctions. The truth of the path is the path that leads to the city of Nirvana; it is reason because it is the antidote to irrational afflictions; it is accomplishment because infinite qualities of non-perversion arise; and it has four aspects of definite departure because it leads to a constant, beneficial, and sacred place. Thus, the aspects of the truths, through the gate of non-apprehension of self-nature, in the state of knowing the path, the path of the Hearers should be fully known by the Bodhisattvas. The complete knowledge of the four truths is preceded by being in accordance with the part of definite discrimination, therefore its characteristics are said to be four kinds. In the path of the noble Hearers, because form and so on are empty, because the emptinesses are without difference, because those heats are not perceived, they are considered to be the peaks. Therein, because abiding is prevented by the manner of permanence and so on, they are the patiences; because non-abiding is greatly shown, starting from the ten grounds, it is said to be the supreme Dharma. Why? Because the Buddhas, having known, do not see the Dharmas. Thus it is. Thus, all the phenomena such as form, the individuals who have obtained knowledge and practice of them, because all their self-nature is emptiness, the emptinesses have no difference from each other, which is the aspect of heat. As before, form and so on are not perceived by emptiness, which is the aspect of the peak. Likewise, form and so on, not being permanent and impermanent and so on, the prevention of abiding by the manner of the object of focus is the
Tibetan
ད་པའི་རྣམ་པའོ།། གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་ན་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚད་མ་སྐྱེས་བུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་འགའ་ཡང་མ་གཟིགས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་འཐད་པས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་མི་བྱ་བ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྐྱེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་རྗེས་ལ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་འཆད་པར་མཛད་པས་རེ་ཞིག་དེ་དག་གི་ལམ་སྔ་མ་ལས་ཇི་ལྟར་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རང་བྱུང་བདག་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་གྱིས་བསྟན་ཡང་མི་དགོས་ལ། །བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །རང་བྱུང་བས་འཚང་རྒྱ་བ་ཉིད་དབང་པོ་རྣོན་པོ་དང་བར་མ་དང་ཅུང་ཟད་རྟུལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་གསུམ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡང་གི་སྒྲས་འཕངས་པ་གཞན་དག་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཡང་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཟབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་སྒྲར་བརྗོད་པ་ནི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉིད་དང༌། ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འཆད་པ་པོའི་རྩལ་རྟོགས་པར་བྱེད་ན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དག་ལས། ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང༌། གཞན་དག་ཀྱང་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་ཆོས་བསྟན་པས་དགེ་བ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྒྲ་མེད་པར་ཆོས་སྟོན་པར་རུང་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསུ་བའི་ལན་གསུངས་པ། གང་གང་དོན་ནི་གང་གང་ལ། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། །དེ་དེ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ། །སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང༌། །ཞེས་བྱ་བའོ། །འདི་ལྟར་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་རྟོགས་པ་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཤིན་ཏུ་བསྐྲུན་ཞིང་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་པས་དེ་དག་ཀྱང་སྨོན་ལམ་ ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྟན་པར་འདོད་པ་ཙམ་ཉིད་ལས་སྒྲ་མེད་ཀྱང་གང་དང་གང་ཞིག་དོན་གང་དང་གང་ལ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་པར་འདོད་ཅིང་རིགས་པ་ཉིད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དོན་དེ་དང་དེ་དག་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡང་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་ཤིང
Chinese
是现在的状态。 因为什么缘故呢？因为具有一切见的量士夫，在成佛时通达一切法，并且以“没有丝毫未见”的理由，从极喜等十地开始，广泛地阐述不住于一切法，这是成为殊胜法的状态。应当了知，这与决定性的部分相符而生起。在那之后，为了阐述独觉的道，暂时宣说了如何使这些道比之前的道更殊胜的论证。 “为了证悟自生之自性，即使他人指示也不需要。如犀牛角般的智慧，显现为甚深之性。” 这是说，以自生而证悟，有根器敏锐、中等和稍微迟钝的差别，分为三种。这些是因为先前听闻等明显地积聚，所以不需要依赖他人指示，自己就能证悟自己的菩提。而且，又因为“也”字的含义，对其他人说法，也不依赖声音，所以是甚深的。因为用声音表达是散乱的，而且听者们会去了解说法者的技巧，所以不容易证悟。经文中说：“声闻们依赖他人指示而证悟菩提，其他人也以包含言说的说法来行善。” 有人会想，如何能在没有声音的情况下说法呢？为了回答这个疑问，宣说了： “无论何者，对于何者，想要如何听闻，对于彼者，意义即是彼者，即使无声，也如是显现。” 这是说，说法的意义在于，使所要表达的意义在听者的相续中得到深刻的建立和增长。因此，仅仅凭借发愿等的力量，想要指示，即使没有声音，对于想要以何种方式听闻何种意义的众生，以及与之相应的道理，在他们的意识中，那些意义也会以同样的方式显现，因此就能说法。这也没有经过分别。
English
This is the present state. For what reason? Because the measure of a person who sees all, having become enlightened by knowing all dharmas, and with the reason of "not seeing even a little that is unseen," starting from the ten grounds such as the Joyful, extensively explaining not abiding in all dharmas, this is the state of becoming the supreme dharma. It should be known that this arises in accordance with the decisive aspect. After that, in order to explain the path of the Pratyekabuddha, it is said to establish how these paths are superior to the previous paths. "For the sake of realizing the self-nature of self-arising, even if taught by others, it is not needed. The wisdom like a rhinoceros horn is manifested as profoundness itself." This means that enlightenment through self-arising is threefold, with the distinctions of sharp faculties, intermediate faculties, and slightly dull faculties. These are because having manifestly accumulated prior hearing and so forth, one does not rely on the instruction of others, but oneself will manifestly realize one's own bodhi. Moreover, because of the meaning of the word "also," teaching the Dharma to others is also profound because it does not rely on sound. Because expressing in sound is distraction itself, and if the listeners understand the skill of the speaker, it will not be easy to realize. In the scriptures it is said, "The Shravakas realize bodhi by relying on the instruction of others, and others also engage in virtue by teaching the Dharma with speech." One might wonder, how is it possible to teach the Dharma without sound? To answer this doubt, it is said: "Whatever the meaning, for whatever, however one wishes to hear, for that, the meaning is that, even without sound, it appears as such." This means that the meaning of teaching the Dharma is to thoroughly establish and increase the meaning to be expressed in the continuum of the listener. Therefore, merely by the power of aspiration and so forth, wanting to indicate, even without sound, for whatever and whatever being who wishes to hear whatever meaning in whatever way, and the corresponding reason, in their consciousness, those meanings themselves will also appear in that very way, therefore one will be teaching the Dharma. This is also without conceptualization.