Tibetan
་འགྲེལ་པ། ད་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་གང་ཞིག་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་དེའི་སྡེ་སྣོད་ལས་བཤད་པ་བདེན་པ་བཞི་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ལ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་པ། །དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པར་འདོད། །ཅེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འདིར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པའོ། །འདི་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པས་ན་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་དབུས་སུ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་ལྟ་བུར་ཁས་བླང་བར་མི་བྱ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཚུ་རོལ་མིན་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་བ་ལའོ། །ཕ་རོལ་མིན་ཞེས་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །དེ་དག་བར་ན་མི་གནས་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། །འདོད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འདོད་པའོ། །གང་ཞེས་པ་ལ་གསུངས་པ། དུས་རྣམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར། །ཞེས་པ་སྟེ། དུས་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཀུན་རང་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་དག་དངོས་སུ་མངོན་དུ་བྱས་པས་འཁོར་བ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་ཞེས་བཤད་དོ། །འོ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཅི་སྟེ་མི་རྟོགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ནས་ཅི་སྟེ་རྟོགས་ཞེས་སེམས་པ་ལ་གསུངས་པ། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཐབས་མ་ཡིན་པས་རིང་ བ་སྟེ། །དེ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཡིས། །ཡང་དག་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་བཤད། །ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། །ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་ཏུ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཚན་མར་འཛིན་པས་སོ། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་དམིགས་པས་ཐབས་མ་ཡིན་ནོ། །ཐབས་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིང་བ་སྟེ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཀྱང་ངེས་པ་མ་སྐྱེས་པའོ། །སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བཀག་པའོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཀུན་དུ་ཉེ
Chinese
འགྲེལ་པ།（注释） 现在，声闻等所有通达一切者，从其论藏中所说的四谛十六行相等等，应如实在此菩萨道中证悟。因此，为了证悟而宣说：此岸彼岸及边际，彼等之中不住立，为了知诸时皆平等，是故称为般若波罗蜜。（此岸、彼岸、边际都不住，为了知晓诸时皆平等，因此称为般若波罗蜜多。）所谓的般若波罗蜜多，在此即是一切智。因为声闻没有完全了知诸时平等，所以不承认轮回和涅槃，也不承认中道。应当了知菩萨不应如此承认，这就是般若波罗蜜多。所谓“此岸非”是指轮回。所谓“彼岸非”是指涅槃。所谓“彼等之中不住立”是指佛和菩萨们。所谓“欲”是指真实地欲求。对于“何者”而宣说：为了知诸时皆平等。也就是说，三时的一切事物，其自性光明，空离能取和所取，此平等性，通过实际证悟，从而不极度安住于轮回，也不极度安住于涅槃。如果空性是普遍存在的，那么证悟的般若波罗蜜多也是普遍存在的，既然如此，为何声闻不能证悟，而只有菩萨才能证悟呢？对于这种想法，宣说：彼以相执之门故，因无方便故遥远，彼以善巧方便故，说为真实现近也。（以执着相的门径，因为没有方便所以遥远，以善巧方便，说是真实临近。）所谓“彼以相执之门故”是指将蕴等执着为能取和所取，这是因为执着于相。因为执着于能取和所取，所以没有方便。因为没有方便，所以声闻的般若波罗蜜多是遥远的，即使像无常等一样现量见到，也不能生起定解。佛等圣众以善巧方便遮止能取和所取。以自性空性现量证悟的自性的般若波罗蜜多是普遍临近的。
English
Commentary: Now, whatever is said in the scriptures of the Hearers and others who know everything, such as the sixteen aspects of the four truths, should be realized here on the path of the Bodhisattva as it is. Therefore, it is said for the sake of realization: 'Not this shore, not the other shore, not the edge, not dwelling in between them, knowing the equality of all times, therefore it is called Prajnaparamita.' Prajnaparamita here is the knowledge of all. Since the Hearers do not fully know the equality of all times, they do not accept samsara and nirvana, nor do they accept the middle way. It should be understood that Bodhisattvas should not accept this, and that is Prajnaparamita. 'Not this shore' refers to samsara. 'Not the other shore' refers to nirvana. 'Not dwelling in between them' refers to the Buddhas and Bodhisattvas. 'Desire' means truly desiring. It is said for 'whoever': 'Knowing the equality of all times.' That is, all things of the three times, whose nature is self-luminous, empty of grasping and being grasped, that equality, by actually realizing it, one does not dwell extremely in samsara, nor does one dwell extremely in nirvana. If emptiness is universally present, then the Prajnaparamita of realization is also universally present. If so, why can't the Hearers realize it, and only the Bodhisattvas can realize it? To this thought, it is said: 'That is far away because of the door of clinging to signs, because of the lack of means. That is said to be truly near by those skilled in means.' 'That is far away because of the door of clinging to signs' means clinging to the aggregates and so on as grasping and being grasped, and that is because of clinging to signs. Because of focusing on grasping and being grasped, there is no means. Because there is no means, the Prajnaparamita of the Hearers is far away, and even if it is directly seen like impermanence and so on, certainty does not arise. The Buddhas and others have prevented grasping and being grasped by skillful means. The Prajnaparamita of the nature of directly realizing the emptiness of characteristics is universally near.