Tibetan
ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་ཀུན་དུ་ཉེ་བར་བརྗོད་དོ། །འདིས་ནི་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་དག་བཤད་དོ། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་ཉིད་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །དུས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །འདི་ནི་འདས་པའོ། །འདི་ནི་མ་འོངས་པའོ། །འདི་ནི་ད་ལྟར་རོ་ཞེས་དབྱེ་བ་ངེས་པར་ཤེས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆགས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་ནི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །འདི་དག་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང༌། །དུས་གསུམ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་གང་ཡིན་ཞེས་སེམས་པ་གསུངས་པ། སྦྱིན་ལ་སོགས་ལ་ངར་འཛིན་མེད། །གཞན་དག་དེ་ལ་སྦྱོར་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པས། །རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་པ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་ཉིད་ཀྱང་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་དང༌། གཞན་དག་ཀྱང་དེ་ལ་འགོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། བདག་དང་བདག་གི་མེད་པར་རྟོགས་པས་ངར་འཛིན་མེད་པ་ནི་ཆགས་པ་མེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སོ། །འདི་ཞེས་པའམ། འདི་ཉིད་ཅེས་པའི་ཆགས་པ་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ང་རྒྱལ་མེད་པའོ། །ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་པ་ནི་ཆགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཟད་པར་བྱེད་ཅིང་འགོག་པར་བྱེད་པས་ན་འགོག་པའོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཆགས་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་ན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་དང༌། གུས་པ་བྱ་བ་དང༌། ཕྱག་བྱ་བ་དང། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མངོན་པར་ཆགས་པ་ཡིན་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སེམས་ན་བདེན་ཏེ། བླ་ན་མེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་འདི་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་སྐྲག་པར་མི་བྱའོ། །ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་འདི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་གསུང་པ། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །དབེན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཟབ་ཉིད། །ཅེས
Chinese
度彼岸即是普遍接近之义。此说远近之别。声闻等所执取和能执等的蕴，知为我所加持，是不顺品。彼等知为空性，即是顺品。知三时自性为一，是不顺品。此是过去，此是未来，此是现在，如是了知差别，是顺品。悭吝等是不顺品。贪著布施等，及贪著菩提之品，是顺品。为显示此等也是菩萨的不顺品，故说：色等诸蕴空性中，三时所证诸法中，布施等菩提品中，行之想念不顺品。如是思维菩萨彼等之顺品为何？故说：布施等中无我执，他人亦令行于彼，彼能遮止贪边际，于胜者等贪著微。即是说，于布施等自己也普遍行持，他人也安置于彼， 了知无我及我所，无我执，是趣入无贪之菩萨的顺品。名为此或此即的趣入无贪之体性是无慢。遮止贪边际，即是贪之聚尽灭而遮止，故名遮止。若菩萨唯入于无贪，如是则供养如来等，恭敬，礼拜，布施等也是显现贪著，则成不顺品之过，若作是念，是真实的。然不应怖畏此说，即说此为无上资粮之因的微细贪著也是不顺品。此微细贪著如何是不顺品？故说：法之路自性，寂静故彼甚深。
English
The perfection is universally referred to as approaching. This explains the difference between near and far. Understanding the aggregates, such as those grasped and grasped by the Hearers, as blessed by me is an unfavorable aspect. Realizing that they are empty is the favorable aspect. Knowing the nature of the three times as one is an unfavorable aspect. This is the past, this is the future, this is the present, and knowing the difference is the favorable aspect. Stinginess and the like are unfavorable aspects. Attachment to giving and the like, and attachment to the aspects of enlightenment, are favorable aspects. To show that these are also unfavorable aspects of the Bodhisattva, it is said: In the emptiness of the aggregates such as form, in the dharmas realized in the three times, in the aspects of enlightenment such as giving, the thought of practice is an unfavorable aspect. Thinking about what is the favorable aspect of those Bodhisattvas, it is said: In giving and the like, there is no self-grasping, and others are also made to practice it. It prevents the edge of attachment, and the attachment to the victors and the like is subtle. That is, one also universally practices giving and the like, and others are also placed in it, Realizing the absence of self and what belongs to self, without self-grasping, is the favorable aspect of the Bodhisattva who enters into non-attachment. The characteristic of entering into non-attachment, called "this" or "this itself," is the absence of pride. Preventing the edge of attachment means that the accumulation of attachment is exhausted and prevented, hence it is called prevention. If the Bodhisattva only enters into non-attachment, then offering to the Tathagatas and the like, reverence, prostration, giving, and the like are also manifestations of attachment, which would be a fault of being an unfavorable aspect. If one thinks like this, it is true. However, one should not be afraid of this statement, which says that even this subtle attachment, which is the cause of the supreme accumulation, is an unfavorable aspect. How is this subtle attachment an unfavorable aspect? Therefore, it is said: The path of Dharma is naturally, solitary, therefore it is profound.
Tibetan
་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཟབ་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པའི་ཡུལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་བརྟགས་པའི་ཚོགས་ཏེ། བདེན་པ་མེད་པའོ། །དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེར་ཆགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེས་སེམས་པ་ལ་གསུངས་པ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཤེས་པས་ཆགས་པ་སྤོང་བ་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞེས་པ་ལ་གསུངས་པ། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། །ཆེས་པ་སྟེ། མཐོང་བ་ནི་མཐོང་བྱའམ་མཐོང་བྱེད་དོ། །སོགས་པའི་སྒྲས་བྱེད་པ་པོ་སྒྲས་བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ༌། །དེ་བཀག་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་བོ། །ཡང་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་གཟུང་བ་དང༌། འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་གསུངས་པ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། །ཅེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནས་གཟུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འདུས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོ་དང་བཅས་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འདི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་དེ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་རྟོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གིས་ཉེ་བར་བསྡུ་པ་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་ལ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དག །རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ། །ཇི་སྐད་བཤད་པ་འདི་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཉན་ཐོས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རིམ་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལ་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱད་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང༌།
Chinese
即是，那是般若波罗蜜多。甚深是指远离能取和所取的境，即自性。法的道是考察的集合，没有真实。因此，般若波罗蜜多在那里远离一切贪著，所以微细的贪著也是不相符的方面。对此，如何舍弃微细的贪著呢？思考时说道：诸法自性为一，以知舍贪著。这是说，般若波罗蜜多如何难以证悟呢？对此说道：以遮止见等，说是难以证悟。这是说，见是所见或能见。等等的词语包括作者、语作者等等。遮止那些，般若波罗蜜多是空性明亮的自性，说是难以证悟的。因此，因为难以证悟的缘故，薄伽梵母是非常甚深的。又是，般若 波罗蜜多这个能取和所取等等的事物不可思议，那是如何呢？对此说道：不以色等知，那是认为不可思议。这是说，色等是指从色蕴等开始，聚集到佛陀的不共法究竟的自性，连同能取和所取的事物，般若波罗蜜多认为是不可思议的。因此，了知能取等事物对于般若波罗蜜多来说是菩萨不相符的方面。为了以不相符的方面和亲近的方面来归纳，说道：如是皆知自性理，不符之方与亲方，所有差别无余尽，如是所说应知晓。这是说，以一切之名义，声闻和菩萨们按照如是所说的次第，应知不相符的方面和亲近的方面的差别。如何对于安住于一切智的声闻的善妙结合，菩萨是不应遍行呢？为了显示那一点而说道：色等彼无常等与。
English
That is, that is the Prajñāpāramitā. Profound means the realm that is empty of grasping and being grasped, that is, by its very nature. The path of Dharma is a collection of examinations, without truth. Therefore, the Prajñāpāramitā is free from all attachments there, so even subtle attachments are the very opposite. How to abandon subtle attachments? When thinking about it, it is said: All dharmas are of one nature, by knowing, abandoning attachment. This means, how is this Prajñāpāramitā difficult to realize? To this it is said: By blocking seeing, etc., it is said to be difficult to realize. This means that seeing is what is seen or what can be seen. The word "etc." includes the author, the speaker, etc. By blocking those, the Prajñāpāramitā is the nature of emptiness and clarity, it is said to be difficult to realize. Therefore, because it is difficult to realize, the Bhagavati is very profound. Again, this Prajñā pāramitā, the objects of grasping and being grasped, etc., are inconceivable, how is that? To this it is said: Because it is not known as form, etc., it is considered inconceivable. This means that form, etc., means starting from the aggregates of form, etc., gathering into the ultimate nature of the Buddha's unmixed dharmas, together with the objects of grasping and being grasped, the Prajñāpāramitā is considered inconceivable. Therefore, knowing the objects of grasping, etc., is the opposite side for the Bodhisattva in relation to the Prajñāpāramitā. In order to summarize the opposing side and the close side, it is said: Thus, according to the nature of all knowing, the opposing side and the close side, all the differences without remainder, as it is said, should be known. This means that, in the name of all, the Śrāvakas and Bodhisattvas, according to the order of what is said, should know the difference between the opposing side and the close side. How should a Bodhisattva not practice universally the excellent combination of a Śrāvaka who abides in all knowledge? In order to show that point, it is said: Form, etc., those impermanent, etc., and.