Tibetan
རྣམ་རྟོག་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གཟུང་བའི་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་སེམས་པ་ལ་གསུངས་པ། ཇི་བཞིན་ཡུལ་མིན་བདག་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། མི་བདེན་པ་ལ་འདོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བླང་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སོ། །ལྡོག་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དོར་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སོ། །དེ་ཡང་སོ་སོར་ཡུལ་གྱིས་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དགུའོ། །གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མངོན་པར་བརྗོད་ནས། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་རྫས་དང་བཏགས་ཡོད་པར། །རྣམ་རྟོག་འཛིན་པ་དག་ཏུ་འདོད། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འཕགས་དབྱེ་བས། །སོ་སོར་དེ་དག་དགུ་བདག་ཉིད། །ཅེས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་གཉིས་ཀྱང་འཛིན་པ་པོ་ཡུལ་གྱིས་སོ། །གཉིས་ཇི་ལྟར་སྙམ་པ་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་རྫས་དང་བཏགས་པའི་ཡོད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའིའོ། །གཉིས་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །དེ་ཡང་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུའོ། །འདི་ཇི་ལྟར་མི་བདེན་པ་ལ་འདོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། མི་བདེན་པ་ཉིད་ལ་འཛིན་པོའི་རྣམ་རྟོག་གཉིས་སོ། །འདི་དག་ཉིད་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དེ་བཞིན་མེད། །དེ་དག་གང་གིས་འཛིན་པར་འདོད། །དེ་ལྟར་དེ་དག་འཛིན་པ་མེད། །ངོ་བོས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་སྟེ། འཛིན་པའི་ངོ་བོས་ཞེས་པ་ནི་འཛིན་པ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་ཡང་སོ་སོར་རྣམ་པ་དགུར་གསུངས་པ། དེ་ལ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུ་པོའི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་སེམས་པ་ལ་གསུངས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་རིགས་དང་ནི། ལམ་ནི་ཡང་དག་འགྲུབ་པ་དང༌། །ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་དང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོ་དང༌། །རང་གིས་རྟོགས་དང་བྱེད་པ་དང༌། །དེ་ཡི་ལས་བྱའི་འབྲས་བུ་ལ། །འཇུག་པའི་ཕྱགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི། །རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་རྣམ་དགུར་འདོད། །ཅེས་པ་སྟེ། འདི་རྣམས་ཤེས་པ་ནི་ཐོག་མའི་གཟུང་རྟོག་རྣམས་སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །རིགས་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རིགས་ལ་རིགས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ལམ་ནི་ཡང་དག་འགྲུབ་པ་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །ཤེས་པའི
Chinese
分别念有两种。所取的对境是怎样的呢？心中这样想的时候，（经中）说：“如实非境性”，意思是说，是对不真实之境生起希求的自性。这种分别念缘于对境，是菩萨应当修习的方面；相反，不缘于对境，是菩萨应当舍弃的方面。而且，由于各自以对境来区分，所以有九种。在宣说了所取的分别念之后，宣说了能取的分别念。“有情事物与假有，是分别能取想。异生圣者分差别，各自彼等九自性。”意思是说，其他的缘于对境的两种分别念，也是能取者缘于对境。这两种是怎样的呢？次第是，事物和假有，是有情众生的分别念。其中，第一种是异生（凡夫）的，第二种是圣者的。而且，各自有九种。如果问：这怎么不是对不真实之境生起希求的自性的分别念呢？因为对不真实之境本身，也有能取者的两种分别念。对此，（经中）宣说了：“若所取义不如是，彼等以何而执取？如是彼等无执取，自性空性之体性。”意思是说，以执取的自性来说，就是以执取者的状态来说的。彼等，指的是执取的分别念。这四种分别念，也各自宣说了九种。 其中，如果心中想：第一种九种是怎样的呢？（经中）说：“自性与种姓，以及道之正成办，知之对境无错乱，相违品与对治品，自证与作用，以及彼之所作果，入行之依处者，彼分别念说为九。”意思是说，通晓这些，就是最初的所取分别念等。自性，指的是发起菩提心的自性，即以自性来分别；种姓，指的是对圆满正等觉之种姓，作为种姓来分别；“道之正成办”，指的是在现证般若波罗蜜多时，对道之正成办的分别；知
English
There are two types of conceptualization. What is the nature of the object to be grasped? When thinking about this, it is said, "As it is, not the nature of the object," meaning it is the nature of desiring what is not true. This conceptualization, which engages with the object, is the aspect to be cultivated by a Bodhisattva; conversely, not engaging with the object is the aspect to be abandoned by a Bodhisattva. Moreover, due to being distinguished by their respective objects, there are nine types. After proclaiming the conceptualization of what is to be grasped, the conceptualization of what grasps is proclaimed. "Sentient beings, substances, and imputed existents, are considered grasping conceptualizations. Ordinary beings and noble ones are differentiated, each of them has nine natures." This means that the other two conceptualizations that engage with the object are also the grasper engaging with the object. What are these two like? The order is that substances and imputed existents are the conceptualizations of sentient beings. Among them, the first is that of ordinary beings, and the second is that of noble ones. Moreover, each has nine types. If one asks, how is this not a conceptualization of the nature of desiring what is not true? Because for the untrue object itself, there are also two conceptualizations of the grasper. Regarding this, it is proclaimed, "If the meaning of what is grasped is not as it is, by what do they grasp those? Thus, those have no grasping, the characteristic of emptiness of self-nature." This means that in terms of the nature of grasping, it is in terms of the state of the grasper. "Those" refers to the conceptualization of grasping. These four conceptualizations are also each proclaimed to have nine types. Among them, if one thinks, what are the first nine types like? It is said, "Self-nature and lineage, as well as the correct accomplishment of the path, the unerring object of knowledge, conflicting factors and antidotes, self-realization and action, as well as the result of their action, those who rely on the support of conduct, those conceptualizations are said to be nine." This means that understanding these is like the initial conceptualizations of what is to be grasped, etc. Self-nature refers to the self-nature of generating the mind of Bodhicitta, that is, conceptualizing with self-nature; lineage refers to conceptualizing the lineage of complete and perfect enlightenment as lineage; "the correct accomplishment of the path" refers to the conceptualization of the correct accomplishment of the path when actualizing the Prajnaparamita; know