Tibetan
ན་ལ་སྦྱིན་དུ་མེད་པ་དང༌། །དམིགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ནད་མི་འབྱུང༌། །ངན་སོང་ཆད་དང་འབྲས་བུ་ནི། །མངོན་དུ་བྱ་ལ་མི་རྟོག་ཉིད། །མཚན་མ་དག་དང་མ་འབྲེལ་དང༌། །དངོས་དང་མིང་དང་གཉིས་པོ་ལ། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི། །ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པ་སྟེ། གཟུགས་རྟག་མ་ཡིན་མི་རྟག་མིན། །ཞེས་པ་ནི། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །མཐའ་ལས་འདས་དང་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐའ་གཉིས་ལས་འདས་ཞེས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །རྣམ་དག་དང་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །མ་སྐྱེས་མ་འགགས་ལ་སོགས་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ་དང༌། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་མེད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །མཁའ་འདྲ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཐར་ཐུག་པ་རྣམས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་ཞེས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །ཆགས་པ་སྤངས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལྟར་གོས་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །ཡོངས་སུ་འཛིན་ལས་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ བཟོད་པའོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་མེད་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་གསལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་དུ་མེད་པ་ཞེས་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །བརྗོད་པ་ཡིས་ཞེས་པ་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་པ་སྦྱར་ཏེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གྲོལ་བའོ། །ཅི་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་གསུངས་པ། གང་ཕྱིར་འདི་དོན་རྗོད་པའི་རྒྱུས་གཞན་དག་ལ་ཐོབ་པ་མེད་པ་དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་རྒྱུར་མེད་ཅེས་པ་འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས
Chinese
于无施舍处行布施，以及无所缘而行，极其清净不生病，恶趣断绝及果报，现前乃是无分别，与诸相好不相连，于物与名及二者，无有生起之觉受，乃是全知之刹那。如是说，色非常亦非无常。所谓色等乃至一切种智之究竟，以自性光明且无所考察之自性故，非常亦非无常，此乃苦法智忍。 所谓“超越边”，即因远离考察之故，超越常断二边，此乃苦法智。 所谓“清净”，即色等自性清净，此乃苦类智忍。 所谓“不生不灭”等，即色等乃至一切种智之究竟，不生不灭，无有遍计烦恼，亦无清净，此乃苦类智。 所谓“如虚空”，即色等乃至一切种智之究竟，以光明之自性，解脱一切增益之戏论，此乃集法智忍。 所谓“舍弃贪执”，即色等自性清净之故，如虚空般无有沾染，此乃集类智。 所谓“解脱于执取”，即色等如虚空般无有能取所取，此乃集类智忍。 所谓“自性不可说”，即色等以自性无分别而显现故，不可言说，即无有能说所说，此乃集类智。 将“以言说”与“解脱”二者相连，即以所说与能说之因，色等获得解脱。 于“何故”中宣说，因何此义以言说之因无法为其他所获得，故色等不可言说且无有因，此乃灭法智。
English
Giving where there is no giving, and acting without an object of focus, utterly pure, no disease arises. Evil destinies are cut off, and the result is the very non-conceptual made manifest. Unrelated to those characteristics, in objects, names, and both, there is no arising of awareness, it is the instant of omniscience. Thus it is said, "Form is neither permanent nor impermanent." That is, form and feeling, etc., up to the ultimate of all-knowing, are by their very nature luminous and without an investigated nature, therefore they are neither permanent nor impermanent. This is the forbearance of knowledge of the Dharma in suffering. "Beyond extremes" means that by being free from investigation itself, it transcends the two extremes of permanence and annihilation. This is the knowledge of the Dharma in suffering. "Pure" means that form, etc., are naturally completely pure. This is the forbearance of subsequent knowledge of suffering. "Unborn, unceasing," etc., means that form, etc., up to the ultimate of all-knowing, are unborn and unceasing, without complete affliction and without purification. This is the subsequent knowledge of suffering. "Like space" means that form, etc., up to the ultimate of all-knowing, are liberated from all elaborations of imputation by their very luminosity. This is the forbearance of knowledge of the Dharma in origination. "Abandoning attachment" means that form, etc., are naturally completely pure, and therefore, like the sky, are without stain. This is the subsequent knowledge of origination. "Liberated from complete grasping" means that form, etc., like the sky, are without grasping or being grasped. This is the forbearance of subsequent knowledge of origination. "Unspeakable by nature" means that form, etc., are unspeakable because they are clear by nature without conceptualization, that is, without speaker and spoken. This is the subsequent knowledge of origination. Connecting "by speech" and "liberation," form, etc., are liberated by the causes of what is to be spoken and what speaks. It is said in "Why?" Because this meaning cannot be obtained by others through the cause of speech, therefore form, etc., are unspeakable and without cause. This is the knowledge of the Dharma in cessation.
Tibetan
་པའི་བཟོད་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དམིགས་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་མེད་པ་ནི་འགོག་པ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཅེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དྲི་མའི་ཞད་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་སྟེ། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །ནད་མི་འབྱུང་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པས་ནད་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འགོག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །ངན་སོང་ཆད་དང་ཞེས་པ་ལ། ངན་སོང་རྣམས་ཆད་པ་ནི་ངན་འགྲོ་ལས་འདས་པ་སྟེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངན་སོང་ཆད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །མི་རྟོག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཟད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའོ། །འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱ་བ་དང༌། །མཚན་མ་དག་དང་མ་འབྲེལ་དང༌། །ཞེས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་རྣམས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཞེས་པ་ནི་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པའོ། །དངོས་དང་མིང་དང་གཉིས་པོ་ལ། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི། །ཞེས་པ་ལ། དངོས་ཞེས་པ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དོན་གྱི་དངོས་པོའོ། ། མིང་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྗོད་བྱེད་དེ་ཚིག་གོ །གཉིས་པོ་ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དག་གོ །ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནི་གསུངས་པའི་དོན་རྣམས་གང་གིས་ཤེས་པའི་དོན་དོན་དམ་པར་མ་སྐྱེས་པའོ། །དང་ཡིག་ནི་སྡུད་པ་སྟེ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང༌། རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ། །ཞེས་པའོ། །འདི་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་འདིའི་མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་བདག་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་པར་ནི་བྱ་སྟེ། མངོན་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་བསྒོམ་པའི་ལམ་མ་བསྟན་ཏོ། །ཀུན་མཁྱེན་རྣམ་པ་གསུམ་རྒྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ
Chinese
之忍也。无缘作意等者，谓色等诸法，不作可缘之自性，是于灭法智。极清净者，谓色等诸法，于彼性中，纤尘不染，故极清净，是于灭类智忍。不生病者，谓色等极清净故，病等不生，是于灭类智。断诸恶趣等者，谓断诸恶趣，是超脱恶趣。谓由信解色等诸法极清净之性，则能断诸恶趣，是于道法智忍。无分别性者，谓诸法生灭之分别尽灭。如是，然由信解色等诸法极清净之性，是于道法智。证得果位，及与相好不相连等者，谓为证得佛等果位之义，而永舍分别之因相好等，是于道类智忍。于事与名，及二者，无有生起之智者，于此事者，谓所说之义，即是义之事物也。 名者，谓能诠彼者，即是语词也。二者，谓所取与能取也。智者，谓所说之义，以何而知，彼义于胜义中不生也。等字是集聚之义，谓所说、能说、所取与能取等亦不生，是于道类智，及一切智性之刹那也。此等菩萨一切者，当知此是见道之自性，即十六刹那也。声闻如何证知者，谓于苦法智忍等，如是说为声闻之道也。于一切智性，菩萨应知声闻之道，然非应现证也。是故，此处未示修道也。为以三种一切智之相广说后，为摄略之故而说，彼
English
The forbearance of. "Without objectifying," etc., means that forms and so on do not make the nature of being objectified, which is knowing the Dharma in cessation. "Extremely pure" means that forms and so on, in that very nature, have not even a trace of impurity, so they are extremely pure, which is the forbearance of knowing accordingly in cessation. "No disease arises" means that since forms and so on are extremely pure, diseases and so on will not arise, which is knowing accordingly in cessation. "Cutting off bad destinies," etc., means that cutting off bad destinies is transcending bad migrations. It means that by believing that forms and so on are extremely pure, bad destinies will be cut off, which is the forbearance of knowing the Dharma in the path. "Non-conceptual nature" means that the conceptualization of all dharmas as arising and ceasing is exhausted. Thus, although it is so, by believing that forms and so on are extremely pure, it is knowing the Dharma in the path. "To manifest the fruit, and not to be connected with the signs," etc., means that for the sake of manifesting the fruits of the Buddhas and so on, the causes of conceptualization, the signs, etc., are completely abandoned, which is the forbearance of knowing accordingly in the path. "In things and names, and in the two, there is no arising of knowledge," etc. In this, "thing" means what is to be expressed, which is the thing of meaning. "Name" means that which expresses it, which is the word. "The two" means what is grasped and what grasps. "Knowledge" means that the meaning of what is said, by what is it known, that meaning does not arise in the ultimate sense. The word "and" is a collecting word, meaning that what is said, what says, what is grasped and what grasps, etc., also do not arise, which is knowing accordingly in the path, and the moment of all-knowingness. These bodhisattvas, all, should know that this is the nature of the path of seeing, which is sixteen moments. How do the hearers realize it? It is said that the forbearance of knowing the Dharma in suffering, and so on, is the path of the hearers. In the nature of all-knowingness, the bodhisattva should know the path of the hearers, but it is not to be manifested. Therefore, the path of cultivation is not shown here. After extensively explaining the three aspects of all-knowingness, it is said for the sake of summarizing, that.