Tibetan
བྱ་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང༌། །སྤོང་དང་རྟོགས་དང་གསུམ་པོ་ལ། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་རང་འབྱུང་གིས། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདི་ཤེས་བྱ། །ཞེས་པ་ལ། གང་དག་གི་དོན་དུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྐྱེད་ཅིང་སོག་པ་དེ་ཆེད་དུ་བྱ་བའོ། །དེ་གང་གི་ཞེ་ན། གསུངས་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཅེས་པ་སྟེ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་གོ །དེ་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ལ་གསུངས་པ། སེམས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སེམས་དང༌། སྤོང་བ་དང༌། རྟོགས་པ་ཉིད་དང་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་སེམས་ཆེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་ བྱེད་པའོ། །སྤོང་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའོ། །ཆེན་པོ་གསུམ་གྱིས་མཚོན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་མཆོག་སྟེ། འདི་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱའོ། །རང་བྱུང་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་གྱི། །ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པ་སྟན་ཏོ། །སྒྲུབ་པའི་རྟེན་དང། དམིགས་པ་དང༌། ཆེད་དུ་བྱ་བ་རྣམས་གསུངས་ནས། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་བཞི་པོ་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཆ་གསུངས་པ། སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དྲུག་ལ། །དེ་རྣམས་སོ་སོར་བསྡུས་པ་ཡིན། །གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་གནག་ཡིན་ན། །དྲུག་ཚན་དྲུག་གིས་ཇི་བཞིན་བཤད། །ཅེས་པའོ། །སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ལ། །སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་རྫས་དང༌། མི་འཇིགས་པ་དང་ཆོས་སོ། །དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་དང༌། གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང༌། ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པའོ། །སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། མི་ལྷོད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །རང་གི་སྐྱོན་སྤོང་བ་དང༌། རྫུ་འཕྲུལ་བསྐྱེད་པ་དང༌། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པའི་བསམ་གཏན་ནོ། །ཐོས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་དང༌། བསམ་པའི་རང་བཞིན་དང༌། བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སོ་སོར་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་མོ།
Chinese
应当讲述行为。一切有情之至上者，即心，以及断除、证悟这三者，以三大之自生者，应当知晓此为所为之事。对于此，为了何者的利益而生起福德与智慧之积聚，那即是所为之事。那是什么呢？如是说：名为“一切有情之至上者”，即对于一切有情，以一切方式行至上之事者，是一切有情之至上者。那有何等差别呢？如是说：名为“心”等等，即心、断除、证悟即是三者。其中，对于三大，大心是以一切方式使一切法显现。大断除是远离烦恼障和所知障，以及习气。大证悟是获得力量和无畏等等一切佛陀之功德。以三大所象征者，即是有情至上者，此是为了修持而作。自生者是圆满正等觉之佛陀。声闻等等则不是。因此，菩萨们应当如是修持，这是确定的。在讲述了修持之所依、所缘和所为之后，现在应当讲述四种修持，其中讲述了修持之部分。“布施等六度，彼等各自摄，盔甲之修持，若为晦暗者，以六组六度如实说。”如是说。名为“布施等”者，布施有三种，即财物、无畏和法。积聚善法之戒律，以及摄持之戒律，和成办有情之利益之戒律。对于痛苦毫不介意之忍辱，以及对于他人加害毫不介意，和对于法确定思维之忍辱。加行之精进，以及不懈怠之精进，和盔甲之精进。断除自身之过失，以及生起神通，和于现法安乐住之禅定。听闻之自性之智慧，以及思维之自性，和修习之自性之智慧，如是各自有三种。
English
Action should be spoken of. The supreme of all sentient beings, namely mind, and the three of abandonment and realization, by the self-arisen one of the three great ones, this should be known as the thing to be done. For whom is the accumulation of merit and wisdom generated, that is the thing to be done. What is that? It is said: Called "the supreme of all sentient beings," that is, for all sentient beings, doing the supreme in every way is the supreme of all sentient beings. What is that distinction? It is said: Called "mind" and so on, namely mind, abandonment, and realization are the three. Among them, for the three great ones, the great mind is to make all dharmas manifest in every way. Great abandonment is to be separated from the obscurations of affliction and the obscurations of knowledge, along with habitual tendencies. Great realization is to obtain all the qualities of the Buddha, such as strength and fearlessness. What is symbolized by the three great ones is the supreme of sentient beings, this is to be done for practice. The self-arisen one is the perfectly complete Buddha. The Hearers and so on are not. Therefore, Bodhisattvas should practice in this way, this is certain. After speaking of the basis, object, and purpose of practice, now the four practices should be spoken of, among which the part of practice is spoken of. "The six perfections, such as generosity, are each gathered separately. The practice of armor, if it is obscure, is explained as it is with six sets of six." It is said. Called "generosity and so on," there are three kinds of generosity, namely material, fearlessness, and dharma. The discipline of accumulating virtuous dharmas, as well as the discipline of restraint, and the discipline of accomplishing the benefit of sentient beings. Patience that does not mind suffering, as well as not minding harm done by others, and patience of definitely thinking about the dharma. The diligence of application, as well as the diligence of non-laziness, and the diligence of armor. Abandoning one's own faults, as well as generating miraculous powers, and the concentration of dwelling happily in the present dharma. The wisdom of the nature of hearing, as well as the nature of thinking, and the wisdom of the nature of meditation, thus each has three kinds.
Tibetan
།ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཆ་ཡིན་པས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་དང༌། དེའི་འབྲས་བུ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་དང༌། ནམ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱིན་པ་འདི་ལ་གཏང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་མི་སེམས་པ་ནི་ ཆོས་ལ་ངེས་པར་སེམས་པའི་བཟོད་པའོ། །འདི་ཉིད་ཡང་ནས་ཡང་དུ་རང་ཉིད་ཀྱང་གོམས་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྟོན་པར་སྤྲོ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སྦྱིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་བསམ་གཏན་ནོ། །སྦྱིན་པ་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་དུས་སུ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ངེས་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཅེས་པ་སྟེ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཅིག་བུ་ཉིད་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང༌། བཟོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་པར་བྱ་བ་དང༌། བསམ་གཏན་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང༌། ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་ཞེས་བསྔོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཉིད་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དྲུག་ཚན་དྲུག་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་སྟེ་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་པའི་འཇུག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཆེད་དུ་འགྲོ་བར་བརྩམ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་དགུར་གསུངས་སོ། །བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སྦྱིན་སོགས་དང༌། །ལམ་དང་བྱམས་ལ་སོགས་པ་དང༌། དམིགས་པ་མེད་དང་ལྡན་པ་དང༌། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། །ཆེད་དུ་བྱ་དང་མངོན་ཤེས་དྲུག །རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ལ་ནི། །འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ཐེག་ཆེན་ལ། །འཛེག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་སྟེ། རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའོ། །ནང་ཡོངས་སུ་དང་བ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། ཡན་ལག་བཞི་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། བདེ་བ་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་གསུམ་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། དྲན་པ་ཡོངས་སུ་ད
Chinese
此外，六度中的任何一个自性，也应安立为六度，因为这是菩萨修行的盔甲。其中，布施，以及舍弃其果报声闻等，不思何时未获菩提之前，都要行此布施等，是为于法 निश्चित地思惟之忍辱。此忍辱自己也反复串习，并且乐于为他人宣说，是为精进。完全舍弃悭吝等，一心专注于布施本身，是为静虑。布施也于圆满菩提时，回向一切，并且决断这一切如幻，是为智慧。仅仅布施一个波罗蜜多，也是以六度。如是守护戒律，圆满忍辱，发起精进，修习静虑，生起智慧，其果报也应回向一切众生，如是六度本身也转变为六度。因此，六组六度是三十六，是盔甲的修行。第二，当宣说修行的进入时，进入的修行是为菩提而开始行进，这也以境的差别而宣说了九种。静虑无色布施等，道与慈等，无相与有相，三轮清净，为利他与六神通，于一切种智之理，进入的修行于大乘，应知是攀登。所谓静虑，是四静虑，即寻、伺、喜、乐、一心，此五支是初禅。内清净、喜、善、一心，此四支是二禅。舍、念、正知、乐、一心，此五支是三禅。舍清净、念清净
English
Furthermore, any one nature of the six perfections should also be established as the six perfections, because it is the armor of the bodhisattva's practice. Among them, giving, and abandoning its fruits such as shravakas, not thinking when to give this alms until enlightenment is not attained, is patience with definite thought on the Dharma. This patience is repeatedly practiced by oneself, and is also happy to be proclaimed to others, is diligence. Completely abandoning stinginess, etc., and focusing on the almsgiving itself, is meditation. The almsgiving is also dedicated to all at the time of perfect enlightenment, and it is decided that all this is like a phantom, is wisdom. Just giving one paramita is also with the six perfections. Thus, guarding the precepts, perfecting patience, initiating diligence, practicing meditation, generating wisdom, and its fruits should also be dedicated to all sentient beings, thus the six perfections themselves also transform into the six perfections. Therefore, six sets of six perfections are thirty-six, which is the practice of armor. Second, when speaking of entering the practice, entering the practice is to begin to walk for enlightenment, which is also spoken of in nine ways by the difference of the realm. Samadhi, formless giving, etc., the path and loving-kindness, etc., without signs and with signs, the three wheels are pure, for the benefit of others and the six supernatural powers, in the principle of all kinds of wisdom, the practice of entering into the Mahayana, it should be known that it is climbing. The so-called samadhi is the four samadhis, namely seeking, contemplating, joy, happiness, and one-pointedness of mind, these five branches are the first dhyana. Inner purity, joy, goodness, and one-pointedness of mind, these four branches are the second dhyana. Equanimity, mindfulness, vigilance, happiness, and one-pointedness of mind, these five branches are the third dhyana. Pure equanimity, pure mindfulness