Chinese
也就不會變成那樣了。色蘊的壞滅就是對於一切色蘊都不可得，應當像那樣接上「變成如何」。因此，這表明了，如果像順世外道等，以世間道、短暫的智慧，以思維為先導，即使進入超世間道，如果執著於某種事物，那時也不會獲得對此的信心。因為超世間道和另一種道，在本質上沒有執著於事物的區別。因此，只有對於一切事物都不可得的本性才是超世間的狀態，除此之外，由於是虛構的狀態的行境，因此不是所有煩惱習氣的對治，而是世間的。 如果有人對遠離人我的特點，僅僅觀察五蘊，如果沒有眾生之想，難道不會捨棄一切煩惱嗎？如果這樣，僅僅觀看沒有人我就不是超世間嗎？不是的，因為如果沒有捨棄對五蘊的執著，就不會捨棄眾生之想。因為這是從對五蘊的執著中產生的，除了緣於五蘊之外，不會觀到從其他地方產生。對於常等執著，也依賴於對五蘊的完全執取，因為那也是對於五蘊真實存在而相信，所以不可能通過相信無常來捨棄。如果不是這樣，那麼相信不淨等作意也會變成煩惱的對治。因此，不緣於五蘊，是因為是通過量成立的真如的對境，所以通過作意真如，成為所有罪惡習氣的對治，而不是緣於此，如云：乃至執著於五蘊，乃至從此有我之想。如是宣說。第二品。有些人說，有些人說僅僅通達人無我就可以捨棄煩惱，那是如此說的
English
And it will not become like that. The destruction of the skandhas is the non-apprehension of all aspects of the skandhas. It should be connected as "how does it become like that?" Therefore, this shows that if someone, like the Lokayatas, enters the transcendental path with worldly paths and temporary wisdom, preceded by thought, if they cling to something, then they will not gain faith in it. Because there is no difference in nature between the transcendental path and the other path in clinging to things. Therefore, only the nature of non-apprehension of all things is the transcendental state, and other than that, because it is the object of fabricated states, it is not the antidote to all defilement habits, but is worldly. If someone observes only the skandhas, the characteristics of being devoid of a person, and if there is no thought of sentient beings, wouldn't they abandon all defilements? If so, isn't merely seeing the absence of a person transcendental? No, because if you do not abandon attachment to the skandhas, you will not abandon the thought of sentient beings. Because it arises from attachment to the skandhas, and apart from relying on the skandhas, it is not seen to arise from anywhere else. Attachment to permanence, etc., also depends on the complete grasping of the skandhas, because that is also believing that the skandhas truly exist, so it is impossible to abandon it by believing in impermanence. If it is not like that, then believing in the impure, etc., and contemplating it will also become an antidote to defilements. Therefore, not focusing on the skandhas is because it is the object of suchness established by valid cognition, so by contemplating suchness, it becomes the antidote to all evil habits, but not by focusing on it, as it is said: As long as there is clinging to the skandhas, so long as there is the thought of self from it. Thus it is said. Second chapter. Some say that some say that merely understanding the selflessness of a person can abandon defilements, that is what they say.
Tibetan
བཤད་པས་གདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ཁུར་ཡང་ཡོད་ལ་ཁུར་ཁྱེར་བ་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་དཔེའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྟན་ནས་འདི་ཉིད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་རོ། །གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཕྲེང་བ་ཅན་གྱིས་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་སྦྱར་རོ། །གང་ཞིག་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ ཅད་བདག་མེད་པར་ཡང་རྣམ་པར་ལྟ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་མི་རེག་ཅིང་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་རྣལ་དུ་སྦྱར་ཏེ། ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྟ་བ་དང་བཅས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ལྷག་མ་ཡིན་ནོ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་འདི་ནི་གང་ཡིན་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲེལ་པའི་སྒོ་ནས་ནི་སུའི་ཡིན་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་བདག་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ནི། གང་ལས་ཡིན་ཞེས་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་སྟོང་བར་རྟོག །ཅེས་བྱ་བ་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དང་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔྱོད་པར་བྱེད་པའོ། །ཞུམ་པ་མེད་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། །དེ་ལྟར་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བའི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ལས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཟོད
Chinese
所说是为了调伏可调伏的众生，并非真实存在，如经中所说：‘比丘们，有负担，也有承担负担者。’等等。如是，通过比喻的方式，显示一切法无我，为了将此与菩萨联系起来，故说‘何为菩萨’等。‘如是’即是如彼之意。‘何者如持鬘者般通达诸法，如是知晓’，应如是连接。何者如是观诸法无我，即是涅槃，然亦不触及声闻之涅槃，亦不将其作为对境，应如是安立。以大悲心观一切众生，乃因其于一切法作无所缘之作意故。‘彼’是指菩萨。‘住’是指修习般若，‘如来’等字句是多余的。为了显示最为殊胜的顶峰，故说‘又’等。‘此’是指处于顶峰状态的菩萨。对于般若波罗蜜多的完全证悟，从自性方面来说，即是所说的‘此为何物’。应将‘何’字视为舍弃之义，因执着其自性等是不合理的。从关联方面来说，即是所说的‘是谁的’。‘谁’字与前相同，因与其相关的我等是不存在的。从对境方面来说，即是所说的‘从何而来’，即通达一切法为空性。因为一切染污和清净自性的法，法与有法之事物，以及彼空性本身，都是不合理的。‘通达’即是进行观察。‘无怯’是指因为通达一切唯是心，故不会陷入普遍的愚痴，这是其同义词。其余部分容易理解。如是，从逐渐增长的顶峰中，了知无所取与能取之相的忍。
English
What is said is for the sake of taming those who can be tamed, but it is not truly existent, as it is said in the scriptures: 'Monks, there is a burden, and there is also a bearer of the burden.' etc. Thus, through the means of analogy, it is shown that all dharmas are without self, and in order to connect this with the Bodhisattva, it is said 'What is a Bodhisattva?' etc. 'Thus' means 'like that'. 'Whoever knows all dharmas like the one with a garland, knows in that way,' should be connected in that way. Whoever thus views all dharmas as without self, is Nirvana, but also does not touch the Nirvana of the Hearers, nor does he make it an object, it should be established in that way. To look at all beings with great compassion is because he makes the mind without any object on all dharmas. 'That' refers to the Bodhisattva. 'Dwelling' refers to the practice of Prajna, the words 'Tathagata' etc. are superfluous. In order to show the most supreme peak, it is said 'also' etc. 'This' refers to the Bodhisattva who is in the state of the peak. Regarding the complete realization of the Prajnaparamita, from the aspect of self-nature, it is what is said 'What is this?' The word 'what' should be regarded as having the meaning of abandonment, because clinging to its self-nature etc. is unreasonable. From the aspect of relation, it is what is said 'Whose is it?' The word 'whose' is the same as before, because the self etc. related to it does not exist. From the aspect of object, it is what is said 'From where does it come?', that is, understanding all dharmas as emptiness. Because all dharmas of the nature of defilement and purification, the things of dharma and dharmic things, and that emptiness itself, are all unreasonable. 'Understanding' means to investigate. 'Without fear' means that because one understands that everything is only mind, one will not fall into universal ignorance, this is its synonym. The remaining parts are easy to understand. Thus, from the gradually increasing peak, the forbearance of the characteristic of understanding without the object of grasping and the grasper.