Tibetan
པ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལུང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་ཏེ། སངས་རྒྱས་གང་དག་ད་ལྟར་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ན་བཞུགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་དག་གིས་གནས་པ་དེ་ལ་ལུང་སྟོན་ཏོ་ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལུང་བསྟན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའོ། །རློམ་སེམས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བདག་ནུ་མཉམ་པར་གཞག་ཅེའམ་ལངས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ངར་འཛིན་པ་ནི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་གཡེང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལས་ལངས་ན་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཏན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ལ་དྲི་བ་དང་བཅས་པའི་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན་སྟེ། བདག་ཡོད་ན་དེའི་ངར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ཀུན་ནས་མི་ལྡང་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་དེ་ལ་བདག་ཡོད་ན་དེ་ལ་ངར་འཛིན་པའམ་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་གཉིས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ན་མོས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་གནས་སྐབས་འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པར་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པའོ། །གཉེན་པོ་ལ་ བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལས་སེམས་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའོ། །འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་
Chinese
因此，其他如来也为了说明这一点而作授记。凡是现在居住在十方世界的诸佛，也对安住于这些三摩地者作授记。所谓授记，就是指明确地显示证得圆满菩提。所谓“没有骄慢”，就是不显现恶劣处境的散乱，这是同义词。为了说明这一点，才说“让我安住或站立”，因为我执是产生一切过患的原因，其自性就是恶劣处境的散乱。即使从这里站起来，也因为没有显现执着，所以显示为完全不存在。为了通过问答的方式，说明这伟大的殊胜之法，所以才说“为什么呢？”。为什么呢？如果存在我，那么执着于我的自性就不会是颠倒错乱的，既然不是散乱的自性，那么怎么会不完全生起呢？为了完全舍弃它，所以说“为了完全了解法的自性”。如是说，如果对于他来说，存在着我，那么对于他来说，就会存在着我执，或者对于他来说，就会存在着不颠倒错乱，这二者是不存在的。因为色等诸法，无论是应该修习的，还是修习者等差别，实际上都不存在。并且，在殊胜之法的境地中，也是因为对于信解的自性达到了极点，所以才这样说。这些与决择分相应的境地，因为是有分别的，所以与见道所断的能取和所取的二种分别相同。其中，所取的分别有两种：依赖于事物本身的，就是指了知蕴等事物仅仅是言说而已。依赖于对治品的，就是指将般若波罗蜜多等清净的法相，仅仅安立为唯识。能取的分别也有两种：依赖于补特伽罗实体的，就是指
English
Therefore, other Tathagatas also prophesy this to illustrate it closely. Those Buddhas who are now residing in the ten directions of the world also prophesy to those who abide in these samadhis. The so-called prophecy refers to clearly showing the attainment of perfect enlightenment. The so-called "without arrogance" means not manifesting the distraction of a bad situation, which is a synonym. To illustrate this, it is said, "Let me abide or stand," because self-grasping is the cause of all faults, and its nature is the distraction of a bad situation. Even if one rises from this, it is shown to be completely non-existent because there is no manifest attachment. In order to explain the great and excellent Dharma through questions and answers, it is said, "Why is that?" Why is that? If there is a self, then the self-grasping of it would not be the nature of being inverted and confused. Since it is not the nature of distraction, how could it not arise completely? In order to completely abandon it, it is said, "In order to fully understand the nature of Dharma." It is said that if there is a self for him, then there will be self-grasping for him, or there will be no inversion and confusion for him. These two do not exist. Because the dharmas such as form, whether they should be practiced or the difference of the practitioner, do not actually exist. And also, in the state of the supreme Dharma, it is said that it is because the nature of faith has reached the extreme. These states corresponding to the decisive division are the same as the two discriminations of the grasped and the grasper, which are to be abandoned by the path of seeing, because they are with discrimination. Among them, there are two kinds of grasped discrimination: relying on the thing itself, which means knowing that aggregates and other things are just words. Relying on the antidote, which means establishing the pure aspects of Prajnaparamita and others as only mind. There are also two kinds of grasper discrimination: relying on the substance of the person, which means
Tibetan
ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཙོར་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བའི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་འགོག་པར་བྱེད་པའོ། །དེར་གདགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་གང་གིས་ན་དེར་གདགས་པ་ཙམ་ཡང་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །འདི་དག་ཀྱང་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་བཞི་པོ་དག་ལ་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་དགུའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ལྟར་སྤྱོད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲོ་བར་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་དཀར་པོ་རྣམས་མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་དངོས་པོ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །ང་ཡང་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། ཆོས་གང་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ནི་བདག་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་སེམས་ཅན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ན་མི་དམིགས། ཇི་ལྟར་ན་བདག་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པས་རང་དང་གཞན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །འདི་སྐད་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཚན་མ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་བདག་དང་གཞན་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཙམ་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པ་སྤོང་བ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཆོས་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་བ་རྣམ་པར་དག་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་དམིགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མེད་ན་གང་གིས་ན་དེ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ན་ལ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་ཇི་ལྟར་བྱི་པས་དམིགས་པ་ཚད་མས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ་འཆད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཆོས་ཇི་ལྟ་བུར་ཡོད་ཅེ་ན།
Chinese
执著于我的相状，主要是将众生等视为可以观看的对境之事物而加以阻碍。依赖于在那里的假立，是指通过什么能够完全辨别出甚至仅仅在那里的假立也不是执著的自性。这些也应当按照顺序观察决定辨别的四个部分。对此，首先以九种相状的自在来进行能取之分别，因此说了“如果那样行持”等等。所谓“那样”，是指在变得温暖的状况下，以善加显示的不可得之方式。善逝们所说的智慧，是指布施等一切善法不可得的自性，那是获得圆满正等觉果位的因，这是它的定义。这是对完全清净之事物进行分别。所谓“所缘”，因为与“不变”相关联，所以是“所缘不变”的定义。我又是如何呢？说了“行持何种法”，法是指我等等。那本身是不可得之行持的所依，因此是对众生进行分别。又为何不可得？如果我等不可得，如何能成为使自他完全成熟等特性的行持呢？说了“行持”等等。如此说来，一切法不生之不可得特性的行持，由于与相不相违背，并且是自他完全清净之因，所以是殊胜的行持。如果不是这样，仅仅凭借信解作意，就没有舍弃修习。通达此理后，就会说没有什么法是可得的。因此说了“那本身是这个”等等，这是对生起完全清净进行分别。如果法是可得的，又怎么会没有呢？通过什么它会成为仅仅宣说不可得之特性的行持呢？那不是这样的，因为事物如何被猫所缘，被量所损害，因此是不存在的，这是所说的，并且也将要解释。那么法是如何存在的呢？
English
The aspect of clinging to self is primarily to obstruct objects of observation, such as sentient beings. Relying on imputation there means thoroughly distinguishing that even the mere imputation there is not the nature of clinging. These should also be viewed in the order of the four parts of definitive discernment. In this regard, the first conceptualization of the apprehended is made under the power of nine aspects, and thus it is said, "If one acts in that way," and so on. "In that way" refers to the manner of non-apprehension that is well shown in the state of becoming warm. What the Sugatas call wisdom is the nature of non-apprehension of all white dharmas such as generosity, which is the cause of attaining the state of complete and perfect enlightenment; this is its definition. This is conceptualization of a completely purified object. "Object of focus" is the definition of "unchanging object of focus" because it is related to "unchanging." What about me? It is said, "What dharma is practiced?" Dharma refers to self and so on. That itself is the basis of non-apprehension practice, therefore it is conceptualization of sentient beings. Again, why is it non-apprehended? If self and so on are non-apprehended, how does it become the conduct of characteristics such as fully maturing self and others? "Conduct" and so on are mentioned. Thus, the conduct of the characteristic of non-apprehension of the arising of all dharmas, since it does not contradict signs and is the cause of the complete purification of self and others, is supreme conduct. If it is not so, merely by faith and attention, there is no abandonment of practice. Having understood this, one will say that no dharma is apprehended. Therefore, it is said, "That itself is this," and so on, which is conceptualization of the complete purification of arising. If dharma is apprehended, how can it not be? Through what does it become the conduct of the characteristic of merely proclaiming non-apprehension? That is not so, because how an object is apprehended by a cat is harmed by valid cognition, therefore it does not exist, this is what is said, and it will also be explained. So how does dharma exist?