Tibetan
ས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ནར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་ས་གཞན་དེ་དག་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ལྟོས་ན་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གནས་སྐབས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཁ་ཅིག་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་བསྒོམ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སའི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་བའི་ལམ་ལས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་གོམས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལམ་འབྱུང་ངོ༌། །དེ་ཡང་མཉམ་པར་གཞག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ཡང་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་གཏན་ལ་ སོགས་པ་ལ་གནས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། མཐུ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། མཐུ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུགས་དང་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པས་གནས་པར་ནུས་པའོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དགེ་བ་རྩེ་གཅིག་པ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡིད་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ནི་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པོ་འདི་དག་དང༌། གཟུགས་མེད་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དག་གིས་ཏེ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་འདོད་པ་དག་ལས་དབེན་པ་སྡིག་ཏོ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལས་དབེན་པ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་ཅན་བསམ་གཏན་དང་པོ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུ་བྱེད་དང་ཚོར་བ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་ལངས་ཏེ་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།། །།བམ་པོ་དྲུག་པ། རྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །གནས་པ་ནི་འཛིན་པར་རྣམ་པ
Chinese
是地。应当了知，此乃显示见道仅为一刹那，因为仅于心之一刹那，便能现前一切波罗蜜多的功德。若如是，则仅于极喜位，一切波罗蜜多皆得清净，则其他地皆成无意义耶？真实，一切地皆为一相，故就出世间位而言，无有任何差别。然清净世间位之功德，有者以见道之刹那所成办，有者则以修习所成办。安立地之差别，亦是依彼而立，故无过失。如是之体性，从见道中，如何生起见已串习之自性，修道耶？又，应当了知，彼亦是于等持之位，亦是无有显着耽着之体性，纵然安住于禅定等，然以见彼真实之力量，故不住于彼。已说大威力等，所谓大威力，乃以合乎正理等之次第，能安住于初禅等。其中，初禅乃是专注一境之善法，是欲界之对治。二禅是寻伺之对治。三禅是心乐之对治。四禅是乐受之对治。此等四禅，以及无色界空无边处等，与灭尽定等。饶益，于此，菩萨摩诃萨乃是远离诸欲，远离罪恶不善之法，有寻有伺，由远离所生之喜乐，具足初禅而安住。如是，亦具足受想灭尽定而安住。彼从灭尽定起，乃至入于非想非非想处定之间，皆为广说。第六品。所谓“所依”，乃是于所取而分别。所谓“安住”，乃是于能取而分别。
English
It is the ground. It should be understood that this shows that the path of seeing is only a moment, because in just one moment of the mind, all the qualities of the perfections can be manifested. If so, then only in the stage of great joy, all the perfections are completely purified, then all other grounds become meaningless? It is true that all the grounds are of one characteristic, so in terms of the transcendental state, there is no difference. However, the qualities of the pure worldly state, some are accomplished by the moment of seeing the path, and some are accomplished by cultivation. The establishment of the difference of the grounds is also based on that, so there is no fault. How does the path of cultivation arise from the path of seeing of such a nature, which is the nature of being accustomed to seeing? Also, it should be understood that it is also the nature of not being manifestly attached in the state of samadhi, even if one dwells in meditation and so on, but by the power of seeing that very reality, one does not dwell in it. Great power and so on have been mentioned. The so-called great power is the ability to abide in the first dhyana and so on in accordance with the proper order. Among them, the first dhyana is the single-pointed virtue, which is the antidote to the desire realm. The second is the antidote to investigation. The third is the antidote to mental pleasure. The fourth is the antidote to pleasure. These four dhyanas, as well as the formless realm of infinite space and so on, and the cessation samadhi and so on. O, Subhuti, here, the Bodhisattva Mahasattva is separated from desires, separated from sinful and unwholesome dharmas, with investigation and analysis, with joy and happiness born of separation, fully possessing the first dhyana and abiding. Likewise, he also fully possesses the cessation of feeling and perception and abides. He rises from that cessation samadhi, and it is extensively explained until he enters the samadhi of the realm of neither perception nor non-perception. Sixth fascicle. The so-called "dependence" is discrimination on what is to be taken. The so-called "abiding" is discrimination on what is to be grasped.
Tibetan
ར་རྟོག་པ་སྟེ་དེར་མི་བྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་ལ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་ན་འོ་ན་དེ་ལ་གནས་ཅི་དགོས་ཤེ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིའོ། །བསམ་གཏན་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་རྣམས་འདུ་ཤེས་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་ལས་ནི་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་བཅས་པ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེར་ནི་རབ་ཏུ་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་བཅས་པར་འདུག་པས་ན་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་ བྱ་བར་བལྟའོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་པས་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་བརྒྱུད་པས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྒོམ་པའི་ལམ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།དེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐའ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བསྟན་པ། ཤེས་རབ་མཆོག་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །ཤེས་རབ་མཆོག་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ས་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ན་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་མཚན་མ་མེད་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །བསམ་གཏན་དག་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་གནས་པའོ། །གཟུགས་མེད་ཏིང་འཛིན་དམ་པ་བཞི་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་མཆོག་སྟེ་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་སྤངས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དམ་པ་དང་མཆོག་གི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཕན་པ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པའི་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བསམ་གཏན་བཞི་པས་བསྡུས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟག་པ་ཟད་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་བརྩེ་བ་ཆེན་པོའི་གཞན་གྱི་དབང་གིས་སྔོན་ཚོགས་མཐའ་ད
Chinese
因为不于彼作意之故，即是修道，乃是一切作意之相违品。如是不作意，若于生起之禅定离贪，则彼何须安住耶？为示彼故，说“然”等。然者，是虽如是也。禅定想者，谓诸禅定是唯想之相故。有处说“具支禅”，于彼，以安住于胜喜等之支分故，应观为具支禅等。是故，如是不作意，如是安住于禅定等者，是为以彼之心生起，应成办圆满菩提故，如是宣说，修道说竟。彼最上者，是无间三摩地之边际，以菩萨之修习唯是金刚喻三摩地故，为示彼故，说“得最胜慧”等。“得最胜慧”者，谓于大地之位所得之无相任运成就之慧也。“安住于诸禅定”者，谓安住于已说之相之四禅定也。“四无色定亦”者，谓空无边处等之相之四无色定亦修习也。何以故？为说此故，说“如是此等禅定”等。此等四禅定，是殊胜之菩提，次第是慧与断之圆满殊胜及最胜之差别所超胜之圆满菩提之助伴也。以顺及违之次第，先于初禅等之等至，以四禅定所摄之金刚喻三摩地，是圆满菩提之无间因故。漏尽者，是唯断除烦恼障，以大悲心为利他之缘故，先集资粮至边际，