Tibetan
་བས་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའོ། །ཚུལ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །སྒོ་ནི་མཐོང་བའི་ལམ་མོ། །ཐབས་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་རྣམས་སོ། །རྩ་བ་ནི་དེ་དག་གི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མོས་པས་བསྡུས་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུན་བླ་ན་མེད་པའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ནི་འདི་སྐད་དུ་དཔེར་ན་ས་ལས་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ས་ལས་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་རིག་པ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་དག་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་ས་དང་མ་རིག་པ་དག་གི་ངོ་བོ་ཟད་པ་མེད་དེ། འབྲས་བུ་དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིང་ལ་སོགས་པ་དང་སྲོག་ཆགས་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལ་ཡོང་བའི་ས་ཉིད་དང༌། ལོག་པར་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་གཟུང་ནས་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རང་གི་རྒྱུ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་ས་ལས་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལས་ལོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་སྐད་དུ་ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པ་དང་བྲལ་བས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པར་མཐོང་བའི་རྒྱུན་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འབྲས་བུ་ས་ལས་གྱུར་ པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བྱུང་ཡང་དེའི་རྒྱུ་འཕེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། ས་ཉིད་དང་ལོག་པར་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ནི་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལོག་པ་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱེས་བ་ལ་ཡང་ཟད་པ་མེད་དེ། གང་གིས་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཕེལ་བ་ཡང་མེད་དེ། རྟག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གསུམ་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་ཟད་པ་མེད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ནས་ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་ལམ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། སྐྱེ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་དང་འདི་ཉིད་ལ་ཟད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་འདི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་བྱུང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པའི་ལིང་ཏོག་གིས་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་རིག་པའི་ཐིབས་པོ་བསལ་ནས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་གྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སྤོངས་ཤེ་ན། ཤེས་རབ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་མེད་པར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྟོག་པ་བསལ་བར་ནི་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་མི་གདགས་སོ། །ཤེས་རབ་དམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སྦྱིན་པ་ ལ་སོགས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིལ་གྱིས་ཐ་སྙད་རྟེན་ཏེ། དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྦྱིན་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ནོ། །ལེན་པ་པོ་གཤེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཟོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཟོད་པ་ཡིན་ནོ། །འགྲོ་བ་བསྐྱབ་པ་ལ་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་གཡེང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་ཡིན་ནོ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བྱམས་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཉེ་བར་གནས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནས། དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གནས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཅར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གང་གསུང
Chinese
说了布施等等。智慧是如明镜般的智慧等等。方法是修习之道。门是见道。方便是与决定性解脱的部分相符顺的那些。根本是那些集合的自性，即波罗蜜多的蕴，因为以信解那真实性所摄持的布施等等是无上福德之流的所依。所谓“彼等一切”就是那些全部。那是这样说的，例如，从土地生出树木等等，也是从土地所变的，众生的种种差别，从无明中产生，以颠倒执著的自性而显现的那些，土地和无明的体性并没有穷尽，因为没有执取那些果的自性。树木等等和众生，执取了自己因的土地，以及颠倒执著的自性而生起，那不称为那样，因为那些自己因的体性虽然是不同的，但由于与不是从土地所变等等的颠倒自性，所以才那样称呼。如果因和果是一体的话，因为远离了自己的体性和作用的差别，所以丝毫也不是因，也不是果。对于一切有情，将导致因和果的差别显现的相续断绝。即使果以不是从土地所变等等的体性而显现，它的因也不会增长，因为土地的自性和颠倒执著的自性，仅仅是从不同类别的颠倒而已，没有差别。同样，从识产生如前所说的智慧之流，也不会穷尽，因为没有任何东西完全执取它的体性。也不会增长，因为在远离常执等等的体性上没有差别。已经宣说了圆满菩提的三种因。菩提是烦恼止息和不生的体性，而那些也是了悟缘起而无尽和不生的体性，而不是断除烦恼后，成为不再生起的行境者，因为一切法自性
English
Having mentioned giving and so on. Wisdom is like mirror-like wisdom and so on. The method is the path of meditation. The door is the path of seeing. The means are those that are in accordance with the part of definitive liberation. The root is the nature of those aggregates, which is the aggregate of pāramitā, because giving and so on, which are gathered by faith in that reality, are the unsurpassed support of the stream of merit. The so-called "all of them" is all of those. That is said like this, for example, from the earth, trees and so on are born, and also from the earth, the various distinctions of sentient beings arise from ignorance, and those that appear with the nature of inverted clinging, the nature of earth and ignorance is not exhausted, because the nature of those fruits is not taken close. Trees and so on and sentient beings, grasping the earth of their own cause, and the nature of inverted clinging arise, that is not called that, because although the nature of those own causes is different, but because of the inverted nature that is not transformed from the earth and so on, it is called that. If the cause and the effect are one, because they are separated from the difference of their own nature and function, they are not the cause or the effect at all. For all sentient beings, it will lead to the cessation of the continuum in which the difference between cause and effect appears. Even if the fruit appears with the nature of not being transformed from the earth and so on, its cause will not increase, because the nature of the earth and the nature of inverted clinging are only inverted from different categories, and there is no difference. Similarly, from consciousness, the stream of wisdom as mentioned before will not be exhausted, because nothing completely grasps its nature. It will not increase, because there is no difference in the nature of being separated from constant clinging and so on. The three causes of perfect enlightenment have been explained. Enlightenment is the nature of the cessation of afflictions and non-arising, and those are also the nature of realizing dependent origination as inexhaustible and non-arising, rather than becoming the object of practice that does not arise again after eliminating afflictions, because all dharmas are by nature
Chinese
是故。见道所行之智慧，亦以缘起性空之自性为行境，故为无明之对治。复说“何菩萨”等。所谓“无生”，谓若人以智慧知缘起为无生，知此为无灭，则可得自生。如是连缀之。非余，谓以无明翳障故。如是思惟。所谓“摧伏”，谓除遣一切波罗蜜多之相违品，无明之稠厚，故成如实性之自性为行境。设若，云何唯以智慧能遣除余波罗蜜多之相违品耶？以智慧是如实性之境，故为一切之对治。若无三轮体空，则布施等不能除遣生起悭吝等之因，分别念故。是故，不应于彼等安立波罗蜜多之名。以圣慧善加分别之布施等，于一刹那亦能具足安立波罗蜜多之名，以是彼等之体性故，且能遮遣一切相违品故。如是，仅于布施之心之刹那，以慈爱有情故，即是持戒。以忍辱之体性，如诃责受者等，即是忍辱。以乐于救护有情故，即是精进。以无有于余菩提作意之散乱故，即是静虑。以于如幻等别别分别故，即是智慧。如是，于持戒等之心之刹那亦应类推。如云：善现，菩萨行布施时，即是安住于慈爱之身语意业。如是安住于布施波罗蜜多，即是圆满六波罗蜜多。
English
Therefore, the wisdom that practices the path of seeing also has the nature of selflessness arising from interdependence as its object, and is therefore the antidote to ignorance. Furthermore, it speaks of "what Bodhisattva," etc. The so-called "unborn" means that if one knows with wisdom that arising from interdependence is unborn, and knows this as unceasing, then one can attain self-origination. Thus, it is connected. It is not something else, because it is obscured by the darkness of ignorance. Thus, it is thought. The so-called "subduing" means that it eliminates the opposing qualities of all the perfections, the thickness of ignorance, and thus becomes the object of practice of the nature of suchness itself. If so, how can wisdom alone eliminate the opposing qualities of other perfections? Because wisdom is the object of suchness, it is the antidote to everything. If there is no emptiness of the three spheres, then generosity and so on cannot eliminate the causes of arising stinginess and so on, because of conceptual thought. Therefore, the name of perfection should not be established on them. Generosity and so on, which are well distinguished by holy wisdom, can also fully establish the name of perfection in one instant, because it is their nature, and because it can prevent all opposing qualities. Thus, only in the moment of the mind of generosity, because of loving beings, it is morality. With the nature of patience, such as scolding the recipient, it is patience. Because of the joy of protecting beings, it is diligence. Because there is no distraction of paying attention to other enlightenment, it is meditative concentration. Because of distinguishing illusions and so on, it is wisdom. Thus, it should also be applied to the moment of the mind of morality and so on. As it is said: Subhuti, when a Bodhisattva practices generosity, he abides in the actions of body, speech, and mind of loving-kindness. Thus, abiding in the perfection of generosity, he will perfect the six perfections.